Nais kong talakayin ang malaking papel ni Edgar Allan Poe sa maikling kwento. Sa kanyang mga akda, talagang nahuli niya ang diwa ng masining na pagsasalaysay na hindi lamang nagpapakita ng mga kwento kundi nag-uukit din ng mahalagang emosyon at tensyon. Siya ang lumikha ng istilo ng 'manipulative storytelling', kung saan ang bawat elemento ng kwento ay may layuning magdulot ng isang partikular na damdamin sa mambabasa. Ipinakita niya ito sa mahuhusay na kuwentong tulad ng 'The Tell-Tale Heart' at 'The Fall of the House of Usher', kung saan ang mga tema ng pagka-baliw at pagkasira ng isip ay lumutang, na nagdadala sa atin sa isang madilim na paglalakbay sa kanyang isip.
Dahil sa kanyang husay, maraming isinilang na manunulat ang humirang sa kanya bilang impluwensya. Bawat kwento niya ay parang isang pagninilay, parang sinasabi niya sa atin na ang bawat kwento ay maaaring gawing puno ng kahulugan sa kabila ng alinmang haba. At dahil dito, tinuturing siyang ama ng maikling kwento sapagkat siya ang nagbigay-daan upang maging lehitimong sining ang pagsulat ng mga maiikli ngunit makapangyarihang kwento na puno ng damdamin at paghihirap. Ang kanyang mga akda ay talagang patunay na ang mga salita ay may kapangyarihang mag-udyok ng mas maraming imahinasyon sa napakaikling panahon.
Para sa akin, isa sa mga kahanga-hangang aspeto ng kanyang sulatin ay ang paraan ng paglikha niya ng atmospera. Sa simpleng pagbibigay diwa sa mga sikreto ng kanyang mga tauhan, naipaparamdam niya sa atin ang mabigat na pasanin na kanilang dinadala. Sa yugtong ito, ang kanyang impluwensya ay tumagos sa mas modernong mga kwentista, dalhin man ito sa horror, suspense, o kahit na drama. Talaga namang kahanga-hanga ang kanyang legacy!