Romans & histoires The Raven By Edgar Allan Poe

Paglabas ko ng p***o, natanaw ko si Raven sa dulo ng hallway, may kausap na isa sa mga department heads. HIndi ko na siya hinintay. Nauna na akong umuwi. Pagdating ko sa bahay, halos alas-siyete na rin. Tahimik ang buong bahay. Mukhang hindi pa nakakauwi si Raven. Iniwan ko ang bag ko sa sala bago dumiretso sa kusina para mag-init ng tubig. Hindi pa man kumukulo ang kettle nang marinig ko ang pagbukas ng main door. Ilang segundo lang ang lumipas bago lumitaw si Raven sa kusina.

Ngunit bago pa man mangyari 'yon, isang matalim na sakit ang sumabog sa likod ng kanyang leeg. Hinampas siya ni Raven. Biglang nagdilim ang kanyang paningin at bumagsak ang kanyang katawan sa kama. Nawalan siya ng malay. Dahan-dahan namang umupo si Raven, hingal na hingal. Bagama’t nag-aapoy ang buong katawan niya sa pagnanasa, nanatili pa rin ang kanyang katinuan. Lalo na nang maalala niya ang sandaling nakaupo si Zenaida sa kanya. Isang eksenang biglang nagdala sa isipan niya ng isang maliit at pinong mukha.

Sinundan ko ito at tuluyan kong nakita ang isang malaking ilog na napaliligiran ng puting, umiilaw na mga ligaw na bulaklak. Maghuhubad na sana ako nang may maaninag akong bulto ng tao. Ilang sandali pa ay nanlaki ang mata ko nang makilala kung sino ito. It's Raven! Mabilis akong nagtago sa likod ng isang puno at pinagmasdan kung ano ang gagawin niya. Pero nang tingnan ko siyang muli ay halos dumugo ang ilong ko nang makita kong halos hubo't hubad na siya.

Mula sa araw na iyon, tuluyan na ngang kinuha ni Calix si Raven. Masakit man sa amin ni Caleb, alam naming hindi na namin maaaring ipagpilitan pa ang gusto ng puso kung ang katotohanan na ang nakataya. Tahimik ang mansyon nang umagang iyon, hindi tulad ng mga nakaraang araw na puno ng sigawan, pag-iyak, at kaguluhan. Ngayon, ang tanging maririnig ay ang mahinang yabag ng mga hakbang at ang paminsan-minsang hikbi ni Raven na pilit niyang pinipigilan.

Napalunok ako ng ilang beses at hindi ko alam kung gagalaw ba ako o ano, hindi ko alam kung gising ba siya o tulog pa. Bigla niyang ginalaw ang kaniyang balikat. Nagkaroon ako ng pagkakataon para dahan-dahang umalis sa pwestong kinahantungan namin. Ngunit nang makahiga ako sa unan ay mas lalo akong nagulat nang makitang dilat ang mga mata ni Raven, tumitig ito sa akin na parang wala lamang ang nangyare. "R-Raven..." bulong ko sa kahiyaan.

"Pinatulan mo naman?” "Bakit hindi? Kapatol-patol naman ang ugali niya," mabilis na tugon ni Raven. "Well, good thing at hindi ka niya nasaktan physically—-” “Hoy, Elera. Baka nakakalimutan mong never pa akong nabugbog ng kung sino. Kung may makaaway man ako, hindi ako ang nadedehado sa dulo. Hindi ako ang umuuwing sugatan." Inayos ni Raven ang kaniyang upo. Napalunok siya nang maalala niya ang banta ng lalaki lalo na ang matatalim at nakakatakot na mga titig nito sa kabila ng mahinang personalidad nito. Isang NERD na nagtataglay ng isang malakas na aura at kakaibang enerhiyang tila nagsasaboy ng kaba at takot. Kakaiba iyon para sa kaniya pero mas pinili na lamang niyang hindi pansinin iyon

“Parang pamilyar siya sa akin. Malamang siya ‘yung nakatakas limang taon na ang nakalipas!” “Ano ‘yung nakatakas?” Pag-uulit ni Edward, pero hindi na siya sinagot ng banyaga. SAMANTALA, pumasok si Raven sa elevator para makaakyat sa lobby ng Sublevel. Tumunog ang kanyang telepono kaya dinukot niya iyon sa loob ng bag. Pero hindi pa nagtagal nang bigla niyang napansin na tila may lumalakas na amoy ng kemikal sa loob ng elevator.

Palalim na ang gabi kaya pumunta na kami ng room namin para doon na kami magpahinga. Pagdating sa room ay hinubad agad ni Raven ang kaniyang tuxedo at ang white polo na lang ang naiwan. Abala ako sa paglibot ng aking tingin dahil sobrang ganda at nakakamangha ang luwag nito. Bigla akong niyakap ni Raven mula sa aking likuran. Naramdaman ko ang kaniyang mainit na paghinga. Ibinaon niya ang kaniyang mukha sa aking balikat na siyang dahilan para uminit rin ang aking pakiramdam.

Raven sa labas ng pinto, “Miss, may mahalagang bagay ako na kailangan i-ulat sayo!” Kumunot nang bahagya ang noo ni Vera, binaba ang paintbrush niya, at naglakad nang mabagal papunta sa pinto. Nang binuksan niya ang pinto, nakita niya na nakatayo si Mr. Raven sa labas ng pinto habang may kinakabahan na ekspresyon, kaya tinanong niya nang mausisa, “Anong nangyari? Bakit mukhang naalarma ka nang sobra?”

masama ang loob na sabi niya bago tumalikod at iniwan ito. Mapait ang mga matang sinundan siya nito ng tingin. ** NARATING ni Raven ang batis sa 'di kalayuan at tila noon lang siya nakadama ng uhaw nang makita ang napakalinaw na tubig doon. Lumapit siya sa gilid noon at gamit ang mga kamay ay sumalok siya ng tubig at uminom. Paulit-ulit niya iyong ginawa hanggang sa maibsan ang nadarama niyang uhaw.