Ang Asawa Kong Artista
Pagdating namin sa Enchanted Kingdom, halos hindi ako makapaniwala.
Tahimik. Walang katao-tao. As in wala. Ang mga ilaw sa rides ay bukas, kumikislap sa dilim, pero walang pila, walang ingay ng crowd, walang ibang naroon kundi kami.
“Luigi…” I whispered, eyes wide. “Bakit parang… tayo lang?”
“Because we are,” he said, walking beside me, hands in his pockets. “I rented the place.”