Sa mga kwentong Pilipino, wala talagang tatalo sa karakter ni Mariang Cacao, na talaga namang tumatayo bilang isang simbolo ng ating kulturang lokal. Nagmula siya sa mga alamat at kuwentong bayan, partikular na ito ay isang bahagi ng mitolohiya ng mga Tagalog. Ang pangalan pa lang niya ay puno ng simbolismo, dahil ang 'Cacao' ay hindi lamang isang pagkain, kundi ito rin ay may malalim na koneksyon sa mga seremonya at ritwal ng mga ninuno natin. Naniniwala ang ilan na ang karakter na ito ay parang isang mapagbigay na diyosa na nagbibigay-daan sa mga tao na makaranas ng kasiyahan at saya, katulad ng ginagawa ng tsokolate sa ating mga puso.
Tama bang sabihing siya rin ay representasyon ng mga tinatanggap na pagsubok ng mga karakter sa ating mga kwento? Sa aking pananaw, Mariang Cacao ay hindi lang basta karakter, kundi siya ay parang simbolo ng ating mga ninuno na nagtutulak sa atin upang hindi kalimutan ang ating mga pinagmulan. Kapag naiisip ko ang kanyang kwento, parang naaalala ko ang mga bata na naglalaro sa ilalim ng malaking puno ng cacao habang may mga matatanda na nagkukuwento ng mga sinaunang alamat.
Hindi ko maikakaila na ang kanyang kwento ay patuloy na nagbibigay-inspirasyon sa mga manunulat, artista, at lahat ng uri ng mga nilikhang sining sa ating kultura. Mayroon tayong sariling mga alamat na sa bawat paglikha, binubuhay natin hindi lamang ang mga kwento kundi pati na rin ang mga aral na dala nito sa ating mga puso. Ang laban ni Mariang Cacao para sa kanyang mga tao ay simbolo ng ating pakikibaka, kasiyahan, at pagmamahal sa mga pinagmulan natin. Ang kanyang karakter ay patuloy na magiging buhay sa mga kwentong bibigyan natin ng daloy at imahinasyon.