Entitlement Novels & Stories

Napatingin ako sa kanya, then sa card, then back to him. “Uh… sir, sigurado ka?” I asked slowly, parang baka mamaya prank lang ito tapos may biglang alarm na “return the card, Dolly.” “Yes,” he said simply. “It’s part of your allowance. Consider it… advance access.” “Advance access?” I repeated, raising a brow. “Sir, ‘di ba allowance usually cash lang? Or envelope? Ito parang—” I lifted the card. “Parang sponsorship.”

Ngunit imbes na sagutin niya ito ay binusalan niya ang mga labi nito at hinalikan ng sobrang tagal hanggat halos habol ng isa’t isa ang paghinga. “I love you so much, My Entitled Boss.”, walang kasinsayang pahayag niya at kasunod nito ay ang malulutong nitong pagtawa. Ang pagtawang ngayon lamang niya narinig, punong-puno ng buhay at pag-asa. Ang pagtawang patuloy na niyang maririnig, at magsisibing musika hangga’t mayroon siyang pandinig. >>>>>>>>>>>>>>>>>>> WAKAS >>>>>>>>>>>>>>>>>>>.

"Naku! Huwag mo akong tanggihan! Wala na tayong pera, minsan lang may magbigay ng malaking halaga, minsan lang ako makakahawak ng 30,000 Rain." Umiyak na ako at nagmakaawa kay tita pero wala pa ring nangyari. Kaya niyang ibenta ang pagkatao ko ng ganuh-ganun na lang. 30,000? Kapalit ng pagkatao ko? Fuck this life! "Tita plea—" pagmamakaawa ko sa kanya.