Novel & Cerita Ethnolinguistic Group In The Philippines

"Dos, anak, siya nga pala si Princess. Anak ng kapatid ng best friend ko." I was seven years old when I first met her. Since birth, sa America na kami nanirahan. Ngayong taon lang kami nagpunta rito sa Pilipinas pero magpaganun pa man, hindi nakakalimutan ni mama na turuan akong mag Tagalog. Pagdating na pagdating namin dito sa Isabela kung saan kapitbahay namin ang matalik na kaibigan ni mama, ipinakilala niya sa akin ang unica hija raw ng pamilya ng mga ito.

"Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?" Tumango ito. "Yes, mother superior said it's a tropical group of islands, near Pacific ocean and I learned that Philippines has three main parts, the Luzon, the Visayas and the Mindanao. I wonder, how does Philippines look like." Dagdag pa nito. "Don't worry Quil, we will visit Philippines, soon." Sabi pa ni Mara rito. Ngiti lang ang isinagot ko sa kanila. Hindi kasi alam ni Mara na hindi na ako pwedeng bumalik sa Pilipinas, dahil sa paningin ng lahat ng tao doon, I am peacefully gone for once.

Tanda iyon ng pagiging miyembro nila ng Wolves Organization. “My wife is from the Philippines kaya impusible na hindi namin alam ang inyong lengwahe. But that is not the main point, gusto kong tanungin kayo kung mayroon bang nangyayaring gulo o pagulo dito ngayon sa Philipines underworld? Kung meron magsalita kayo para masulusyunan agad,”

Marunong na itong kumain mag-isa. Sa mahigit isang buwan nilang paninirahan sa Pilipinas ay unti-unti nang nakakasanayan ng mga anak niya ang magsalita ng wikang Filipino. Hindi na ang mga ito bulol magsalita ng Tagalog, pero naroon pa rin ang French accent na hindi matanggal-tanggal sa mga ito lalo na si Kenjie na bihira lang makipag-usap.

Philippines, is it? Tumingin si Rhett sa kanya kaya nama’y ngumiti lang siya rito at humugot ng malalim na hininga. “Tintanong kasi nila kung saan ipadidiwang ang kaarawan nila. Sinabi kong sa Pinas.” He nodded his head and kissed the top of Rora’s head. “Yes, baby. We’re going to the Philippines to celebrate your birthday.” “Comment appelle-t-on la langue parlée aux Philippines, papa?” muling tanong ng bata. [translation: What do you call the language spoken in the Philippines, Daddy?]

sabi niya at tinignan niya ang bulaklak at tinignan ako. "It suits you,” he added kaya naman tinanggap ko ‘yon at ngumiwi na lang. "Salamat." "I mostly speak english but I’m already here in PH so I'll try," mahina niyang sabi at bumalik sa pagkakaupo. Pinagpag niya naman ang isang upuan kaya naupo ako doon. "To be honest, I didn't expect myself wanting to go home. I just woke up one day I already miss Philippines." Napairap ako.

Pero mas okay na 'yun cause after staying in Philippines for more than a year, nakabisado na nito ang pagtatagalog. "So maybe, I should speak tagalog nalang. Marunong ka rin pala. Ginulat mo ako doon," ani Kaizer na hindi naman nagulat pero nagpapakita pa rin ng pagkamangha sa bagong kasama. Nag-cheers sila at nagsimula na nilang pag-usapan ang mga regulations ng pagiging Mafia sa Pilipinas. Kahit naman kasi ganoon syndicate ang field nila ay may sarili silang system para magtuloy tuloy ang malinis na transaction nila. Para mapanatili na rin ang chain ng bawat grupo at di magkandabuliliyaso.

maiksi kong sagot, bahagyang yumuko bilang paggalang. Napangiti si Prince Lorenzo. “You don’t look like someone from around here. Where are you from?” “Philippines,” sagot ko. “But I used to study abroad.” No'ng si Raf pa ang kasama ko. No'ng wala pa akong maalala sa kung sino ako. “I see,” sabi ni Lorenzo. “De hecho, me pregunto si entiendes español. (Actually, I wonder if you understand Spanish.)”

Ipinatong ko na lamang sa dalawa kong tuhod ang mga braso at ang ulo ko. Masakit pa rin ang katawan ko. Pero hindi na gaya ng kanina. Nalapatan na rin ng paunang lunas ang mga sugat ko sa tuhod. Tulad ng utos ng hari ay pinaliguan at nilinisan na rin ako. Suot ko ngayon ang isang mahaba at kulay puting damit na may bigkis sa bewang. Inayos rin nila ang magulo kong buhok. May iniwan silang tray ng hapunan sa lapag ko, pero hindi ko iyon ginalaw. Wala akong gana kumain. Sino ba namang gaganahan kumain kung alam mong kinabukasan bibitayin ka na, hindi ba? Noong nasa Pilipinas pa ako, I remember how we used to study Philippine History. How Rizal died, and how GomBurZa sacrificed their lives for

WALANG manners, no etiquette, wala man lang itinatagong kahinhinan sa katawan. Sa tagal ni Ibrahim na naninirahan sa Pilipinas alam niyang kilala ang mga Filipina sa pagiging malambing at mahinhin, bukod sa pagiging maasikaso. Pero heto at kaharap niya ang isang babaeng basta na lang nambabato, at wala man lang galang na basta na lang siya tinalikuran kasabay ang pagsagot sa phone.