Know Your Limits In Tagalog 소설 & 이야기

Anong nakakatawa? "Akala ko tulog kana?"pang-aasar niya. Hindi ko siya pinansin, nilagay ko ang isang unan ko sa pagitan naming dalawa. "Ano 'to?"tanong niya sabay turo sa unan na nakapagitan samin. Tinaasan ko siya ng kilay. "Boundary 'yan. Bawal lumagpas diyan ang kamay mo"pinandilatan ko siya ng mata saka komportableng humiga.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Umirap si Pauleen sa ere. "That's not 'kabit' because that is bakit. And that's not 'mapagsisidkahan' dahil mapagdidiskitahan iyon. Alam mo Rancho minsan ang sarap mong ingudngod sa inidoro. Huwag ka nalang magsalita ng tagalog kung hindi mo kaya okay?" "You're the one who is prone to filipino languages. So you should understand me, dad? I want to enroll in a language school para naman magrakanoon ako ng learning about sa filipino languages and all of their beliefs and all."

sigaw nila dahil sa kilig. " I give up" saad ko habang nakataas ang dalawang kamay nakakapagod makipagtalo sa kanya. F-A-S-T- F-O-R-W-A-R-D "Huwag ka ngang sumimagot diyan nakakawala ka ng gana"

depensa nito. "Kay limitahan imong baba, malaglag ko." Inis ko. Parang kaming alien rito kakasalita ng cebuano ng napansin ni Nanay. "Naunsa man mong duha sa lamesa ug naglaom ka ana." Natahimik na lang kami buti na lang yung katabi ko ay di naiintindihan ang mga katagang lumalabas sa bibig namin.

Kasama pa ba talaga 'yon? "Oo, kasama 'yun. Paano na lang kung may magtanong sa'yo at hindi mo maintindihan ang kanyang sinabi? Mabibisto ka." Lalo akong napangiwi. "Kailangan mo ring matutunang isara ang iyong isip." Tama si Leonardo pero parang mahirap ata ang bagay na iyon. "Dapat may alam ka rin sa pakikipaglaban." Pati ba naman 'yon? Halos hindi na ako makagalaw sa aking kinauupuan dahil sa dami kong gagawin.

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima. "Hoy! Lalaki ka! Sino ang nagsabi sa’yo na maglakad ka riyan ng hubo’t-hubad? Aba! Mahiya ka sa balat mo, may ibang tao rito. Makapag-display ka riyan ng katawan mo, wagas na wagas. Bakit, porke’t marami kang pa-pandesal diyan, ano sa tingin mo, maaakit ako sa’yo ng gano'n na lang?"

Useless lang naman. At kung qualified ka nga sa mga sinabi ko, makapasok ka dito ng hindi nahihirapan. Congratulations! @Death Wish

“May pera naman ako.” “I know. But you’re my wife. Use it.” Ba’t kinilig ako dun? Ang bait naman niya kahit fake marriage lang kami. Wait lang, hindi pwede kiligin, Maya. Tandaan mo, kalaban siya. “Anong limit?” Mukha siyang naguluhan sa tanong ko. “Limit?” “Oo, like monthly limit. Para alam ko hanggang saan pwede.” “There’s none.” Namula ako. Wala ba talagang limit ang mga ganitong card?!

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?