Truce In Tagalog Novels & Stories

Nakangiti ito saakin Naiintindihan ko na Naiintindihan ko na ang sinabi saakin ni Grace at ni Mama Akala ko kaya ko pero hindi pala Kapag pinanguna mo ang takot ay wala kang kahihinatnan dahil talo kana. Ang takot ang pinakang kalaban mo pero kung may tiwala ka sa sarili mo magagawa mo ang isang bagay na napakaimposible. Magtitiwala lang ako sa sarili ko at maliligtas ko silang lahat. Tama si Grace... Napatingin naman ako kay Mama na nakangiti parin saakin

sabi nito bago ako madiing irapan. "As if naman wala ka?" Pang-aasar ko sa kaniya. Inirapan niya lang ako at umastang nasusuka. Humalakhak lang ako bago sagutin ang tawag na mula kay Mama. "Gab!" Boses iyon ni Ate Trina. "Ate? Bakit po?" Tanong ko.

Maliban kay Hakil, si Zudeo ang tanging kalaban na hindi nagpakita ng anumang kayabangan o pangmamaliit. Pagharap nila sa isa’t isa, tahimik ang pagitan habang nagkakatitigan na animo'y ginagamit ang mga mata sa pag-aanalisa ng bawat isa kahit pa man wala pang gumagalaw sa kanila. "Hindi kita ituturing na kaaway, ngunit susubukin ko ang iyong hangganan. Ito naman ay parte na iyong pagsasanay,hindi ba?" mahinang wika ng magiting na kawal ng Sacresia.

Temporary lang naman daw ang pagkawala ng memorya ni Zaprine sabi ng private doctor ng Trujillo na galing pa sa Spain. "Sweetheart, gumising ka na, sobrang namimiss kana naming lahat lalo na ang kambal. Nalulungkot pa rin kami dahil ang tagal mo magising. Pero nandito pa rin naman kami maghihintay hanggang kelan ka magigising. Lage mong tatandaan na mahal na mahal ka namin. Kahit anong mangyari nandito lang kami ng mga anak natin. I love you sweetheart," humalik na ako sa noo nito.

Mira’s POV Buong gabi ko inulit-ulit basahin ang acceptance email, kalahating kumbinsido na baka nagkamali lang sila o isa itong malaking prank, pero totoo nga at magsisimula na agad ako bukas. Ayos, thank you lord.

Mas humigpit ang yakap niya, parang may bagay siyang pilit pinipigilang mawala. “This is my one last try…” Sumikip ang dibdib ko. “I’ll say goodbye.” Goodbye. It was a strange word. “I love you, Travis.” May kung anong pumulupot sa dibdib ko. “My One…” halos bulong na lang niya. “Mi único.”

[Perfect by Ed Sheeran playing] Lumabas kami sa kulay purple na kurtina. Nagsitayuan lahat ng bisita. Nilibot ko ang paningin ng mahagip ng mga mata ko ang paningin ni Kuya na nakakunot ang noo. Napataas ako ng kilay sa kaniya, tumawa siya at kumaway sa'kin baka nabaliw na din siya sa kakacheck up sa mga tao.

Namangha si Trina nang matanaw ang malawak na karagatan at ang asul na langit na parang lumalapat dito. "Napaka ganda, anong tawag sa lugar na 'to?" namamanghang tanong ng babae. Ngumisi si Fernando. "Wala talagang pangalan ang lugar na ito ngunit pinangalan ko siyang Trixie." Napalingon sa kanya si Trina na napaka lawak ng ngiti. "Trixie? Bakit Trixie?" "Trixie, ibig sabihin sa ingles ay "bringer of joy". Sa tagalog, tagabigay ng saya. Kagaya mo, naghatid ito ng saya sayo, tama ba?" Lumingon siya sa dalaga.

Bakit ba kasi kung magbulungan sila e napakalakas. Mas binilisan ko na lang ang paglalakad. Nang maratkng ang gate, agad akong pumara ng tricycle at sinabi kung saan ako bababa. Mahal ang pamasahe papunta sa bahay namin, bukod sa nasa tuktok na ng bundok, wala pang ibang bahay na nakatirik doon bukod sa bahay namin. Doble-doble tuloy ang binabayad kong pamasahe.

Nang malapit na ako classroom ay bigla akong nagulat nang may maapakan akong madulas sa sahig sanhi para matumba at bumagsak ako at tumilapon sa akin ang juice na hawak ko. "Why you're so lampa Via." sabay tawa ni Trisha na nasa pintuan ng classroom habang nakahalukipkip itong nakasandal. Hinaplos ko ang pwet kong unang bumagsak. Tiningnan ko si Trisha at tinaasan ko ng isang kilay. "Lampa agad ang tawag kapag nadulas? Have you checked the meaning of lampa or are your just making your own definition.?" sagot ko na kinawala ng saya sa mukha niya.