Novel & Cerita Ethnolinguistic Group In The Philippines

Hindi dahil sa papuri ni Mathias at sa iba pang sinabi kung hindi dahil sa pagta-Tagalog nito. “Fi—Filipino ka?” tanong ni Zylah. Namamangha dahil walang makikita sa itsura ni Mathias ang pagiging Pinoy. “Partly. My mother is quarter-Filipino, ang mother niya ay purong Spanish at ang father niya ay kalahating Pinoy. Ang father ko naman ay Russian-Filipino. Sa Pilipinas kami lumaki halos na magkakapatid kaya magaling ako mag-Tagalog. Halos kasi kadalasan nasa Russia at Spain din kami.”

Yung klase ng tingin niya hindi katulad ng mga matatandang manyak, ang gaan din ng pakiramdam ko sa kanya. “Uh, opo! Sorry but, do you understand filipino language? You know, I’m not really fluent. I’m no english talaga eh,” mukhang mapapasabak ako sa english. Di bale, mukhang wala naman sa mga foreigner yung maling grammar. Sa Pilipinas lang naman big deal yon. “Yes a little bit, because my wife is a Filipina. You know we had some fun here, and I’m looking for my wife, can you help me find her?”

Half Italian, half Spanish ang lahi nito, ngunit bihasa ito sa wikang Pilipino at nakakapagsalita ito ng limang native language ng Pilipinas. Nagkakilala sila sa isang entrapment operation ng military sa mga bandidong grupo sa southern part of the Philippines. Kasapi ito ng mga naturang grupo at s'ya ang nakasapote sa lalaki. Ang order sa kanila ay patayin ang lahat ng membro ng naturang grupo, ngunit hindi n'ya tinuluyan si Orris.

Sa tatlong angkan na nakarating sa pinas, Aeta, Malay, Indonesian, ano kaya ako? Tapos idagdag pa natin yung mga panahon na sinakop tayo ng kastila, hapon at America. Anong lahi na ngayon ng mga Pilipino? Dapat nasa dugo pa ako ng lahi ni Lapu-lapu, palaban! Sabagay, parang nga. Kaya lang tatakwilin ata ako ng dakilang Datu dahil sa katangahan ko minsan. Opo, inaamin ko na nga.

Halos apat na dekada na raw ang establisyemento mula ng itayo ng may-ari ayon sa kwento ng kasama nilang bodyguard ni Mayor. SOBRANG nagustuhan ni Charline ang lugar, mukhang mababait ang mga tao. Nalaman niyang "Molbog" ang karamihan ng mga residente. Ang Molbog ang Origin-Tribe ng Bayan ng Balabac, itinuturing itong nasa ika-apat na antas ng mga Muslim. Nasa 4g ang signal ng hawak niyang cellphone kaya mabilis siyang nakapag-research at hinanap ang history ng Bayan ng Balabac.

Nang maipunta niya sa paborito niyang news channel, ay naupo siya ng maayos sa couch at nanood. "Isang pinaghihinalaang miyembro grupo ng mga New People's Army ang pinaghahanap ng Arm Forces of the Philippines sa bayan ng Sta. Filomena, Algeria sa probinsya ng Cebu. Sinasabing ang naturang grupo ay may sanhi ng kaguluhan sa isang barangay na hindi umano, kinukuha ang mga pananim na gulay at prutas na paninda ng mga taong-baryo. Maging ang mga alagang hayop ng mga ito ay kinukuha rin ng nasabing tulisan. Samantala, ang mga taong lumalaban sa mga ito, ay dinadala ng grupo at ginagamit na hostage laban sa ating kasundaluhan."

Bumuntong hininga ako bago muling nag salita. "Let me spill the tea..." Aniya ko at sila naman ay napataas ng kilay, umikot ako sa buong boarders habang nag sasalita. "Do you know in the Philippines 8.9% is the capacity of unemployed people and 30% of non-work filipino's, why is that?" Aniya ko bago itinukod ang takong ko sa may stand table ng mga boarders.

Nalimutan niya na hindi nakakasalita ng Tagalog ang mga kapatid niya dahil sa galit. “You’re right…” Tumatangong sabi ni Iñaki. “Andrade si Mara kaya hindi namin siya kayang pabayaan. Akala mo hindi siya mapapahamak sa mga DeLuca pero nagkamali ka, ‘di ba?” I frowned. What is this? Foda-se! Nakakasalita rin sila ng Filipino? How? Why? Kailan pa? “To answer what’s on your mind, Ice…” natawang sabi ni Ivel. “Inaral namin ang Filipino para kay Mara. She didn't know Spanish at the time we rescued her. Only Filipino and Italian are her languages then.”

Ang mga Pilipino ay hinahamak at tinuturing na mababang uri sa ibang Bansa. Walang nagawa si Rohesia kundi ang lumuha habang tinatanggap ang bawat ulos ng salbahe niyang amo. Bente-tres anyos pa lang siya at may dalawa ng anak na kambal. Nasa Pilipinas ang asawa niyang si Efren at nag aalaga sa mga bata.

CHAPTER FIVE "Ilan pa ba ang kailangan mo?" Tanong ko sa kanya habang naglalakad sa kahabaan ng palengke. "Dalawa pa." Pagkatapos naming kumain ay sumama ako sa kanya sa pag-iinterview ng mga informants nila at dito kami napadpad sa pamilihang bayan na hindi rin naman malayo mula sa park. Karamihan sa mga namamalagi ngayon dito ay mga pauwi na galing sa trabaho o kaya ay mga kabataan pero marami rin ang nagtitinda pa rin kahit hapon na.