Examples Of Filipino Myth Mga Nobela at Kwento

Humagikhik siya. Tumingin siya rito. Nakita naman niyang nakangiti ang asawa niya habang nagmamaneho. "Yeah. Unique naman ang bagay na iyan. In Chinese beliefs; frog is a symbol of wealth, siguro binigay niya sayo iyan upang manatili sayo ang lahat nang meron ka—di ba nga, ang mga bagay na mayroon siya dati, nawala sa kaniya?"

nakangiti kong saad. "Hindi ako sanay 'no? Mamaya mapapagod na naman ako nito," natawa lang ako. "Bakit kasi di ka man lang namamasyal sa Pilipinas? Ang daming magagandang destination doon eh. Ako nga, nakarating ng Region V noon eh, namasyal lang kami nina Jaivee. Madaming magagandang tanawin doon, lalo na ang Mt. Mayon," kwento ko pa.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Samantalang kung si Papa ang titingnan ko ay hindi siya kakikitaan ng pagmamahal sa sariling asawa. Ayon sa kwento ni Mama sa'kin noon, arranged marriage daw ang nangyari sa kanila. Galing kasi sa kilala at mayamang angkan sa Pilipinas. My mother is a Filipino and my father is a Japanese. Nagpakasal ang mga ito dahil na rin sa kagustuhan ng kani-kanilang mga magulang. At dahil na rin sa kagustuhan ni Mama ay sa Pilipinas nila napagdesisyonan na tumira. Kung kaya't kung titingnan si Papa ay mahahalatang banyaga ito. Pero kapag magsalita na siya ng Tagalog ay diretso na ang dila na akala mo'y isang tunay na Pinoy. Nag-aral kasi siyang magsalita ng Tagalog kung kaya't gan'on siya kahusay.

she said proudly. Mas lalong kumunot ang noo ni Kuya Lucky dahil sa pinagsasabi ng kapatid. “Where did you get that idea, Hope Catherine?” masungit na tanong niya. “I heard it sa classmates ko. They're talking about aswang, white lady, and tikbalong. Scary daw 'yon I think.” He winced at her. “It's not tikbalong. TIKBALANG.” Umirap lang ito sa hangin. “Same sound though.”

matiyagang tugon ni Matthaios. “Ay bakit ga kagaling mong mag-Tagalog?” pangungulit pa ni lolo Marcial. “Saka parang sanay na sanay kang kumain ng ulam ng Pinoy?” Bahagyang tumawa si Matthaios, tanda na nagugustuhan nito ang pakikipagkuwentuhan sa dalawang matanda. “Pilipina po ang aking ina. Palagi niya akong ipinagluluto ng mga pagkaing Pinoy noong nabubuhay pa siya at nakatira sa Greece kaya sobra ko pong na-miss ang ganitong ulam.”

Mama smiled and nod, "May nagsabi ba na bawal?" "Ngayon ko lang po matitikman ang luto niyo. Manang Esther said Adobo is one of the most popular dishes in the Philippines, but it's either a meat or a chicken. . . . but chicken feet adobo is delicious as well." Sabay thumbs up pa si Al.

sagot ni Inay. Tumango na lang ako at hindi na nagreklamo. Kung ako ay tawag nila sa akin ay si Miss Manananggal, si Inay naman ang Reyna ng mga Aswang. Bakit? Simple lang ang basehan nila. Una, hindi kumakain ng luya si Inay. Nagsimula iyon nang may nag-alok sa kanya ng tinola na may maraming luya, tinanggihan iyon ni Inay dahil sa malalang ulcer niya. Pero sa mata ng mga tao dito, ang pag-ayaw sa luya ay katumbas ng pagkakaroon ng mahabang dila at pagnanasa sa dugo.

Dinig din ang malakas na halinghing na nagmumula sa itaas, partikular sa silid ni Kyros. Isang mabagal at nag-aalab na galit ang gumapang sa aking dibdib. Hindi ko kailanman naisip na pagtataksilan ni Kyros ang aming pitong taong relasyon. Dahan-dahan ako na umaktyat ng malapad na hagdan nang hindi napapansin ng dalawang taong nalulunod sa sarili nilang mundo. The bedroom door was wide open. Ang kanilang mga ungol, nagkikiskisang mga katawan, ay inaanod ng hangin, na sumira sa anumang natitirang ilusyon sa akin

Pumasok ako sa loob at agad akong sinalubong ng halimuyak ng sariwang mga bulaklak doon. “Bonjour! Welcome to my shop,” bati ng isang ginang habang nakangiti. Teka, parang pinay siya. “Bonjour,” sagot ko, pero hindi ko napigilan ang sumunod kong tanong. “Filipino po kayo, ma’am?” Tila nagliwanag ang mukha niya. “Oo! Kamusta ka, hijo? Filipino ka rin pala.” “Opo. Mishon nga po pala. Ikinagagalak ko po kayong makilala.”