Experience Tagalog Novels & Stories

Napaangat siya ng kilay nang may iabot itong naka-box na cake sa kaniyang kasintahan. “Hi, Mr. Esperanza. My name is Lilibeth, at diyan ako nagtratrabaho sa karatig na building.” Tiningnan lang ng lalaki ang hawak nito. “What do you want?” “I— I really like you, Mr. Esperanza.” Hindi niya maiwasang makaramdam ng selos sa nakikita at naririnig. Gusto niyang sugurin ang babae at hilahin ang buhok nito.

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Maga ang pisngi, may malaking paso sa kamay, malaking pasa sa braso gawa ng paghaklit sa kaniya ng asawa, at bukol sa ulo na tinamo niya mula sa pagkakatulak nito. “I-I’m tired . . . B-but I love him. H-he saved my life, at nangako akong sa kaniya ko lang iaalay ang buong buhay ko,” aniya na nangangatal ang mga labi. Napatingala at napatapik sa noo si Shamy. “My God, Alessandra! Kalimutan mo na ang pangako mong iyan! Martir ka ba, ha? Physical attack enjoyer ka ba, ha? Iyan ba ang love language para sa ’yo? Wake up!” Kulang na lang ay sampalin siya nito.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

Tahimik sana silang naglakad ng makarinig sila ng mahinang palakpak sabay ang mabagal at mabibigat na yapak palapit sa kanila. "Bien Fait! bein fait!" french word ibig sabihin ay bravo o well done. Agad napalilong silang lahat sa pinagmulan nito. "I admired your gutz young lovey-dovey. Do you really think that I will not be notified with your plans and your flight back to your country?" Sinabayan pa ito ng malakas na halakhak ni Johanson. Ang kaba na kanina pa nararamdaman ni Tin ay mas lalong lumala ngayon. Sabi na nga at ayaw niyang sumama muna para masigurong makauwi ng maayos ang asawa bago s'ya.

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

"Wala bang iba? Ganito talaga?" "Ayaw mo? Edi wala kang opisina," anito. Isa pa itong Tagalog nito, fluent naman, sakto ang grammar, pero slang. Actually ang cute nito pakinggan kahit medyo awkward sa boses. Kung baga ang pagkasabi nito, 'Ehyaw mo? Edi wola keng owpisina.' Parang natural na natural lang din pakinggan dahil hindi mali ang grammar at deretso ang pagkakasalita.

"Ikaw ba alam mo? Parang mas kilala mo pa ako kesa sa sarili ko. But thank you. Kahit papano nalilinawan ako kahit di ko masyado nakuha yung sagot na inaasahan ko." "Because you should the one to know it. Mas maganda. Magkamali ka man, masaktan at least malalaman mo na, matututo ka pa. Experiences is the great knowledge." "E ikaw bakit ka nagpapasalamat?" tanong niya. Bakit nga ba? "Usually kapag bad trip ako mahilig akong mang away ng kahit sino, pero nung marinig ko boses mo napangiti ako at napakalma mo ako. Thank you!"

nagtataka kong tanong sa kaniya “Sweetie, i think malinaw na sayo ang lahat magmula ng makita mo ang kaganapan kagabi?! Honestly, hindi ako masaya sa ganitong mundo na ginagalawan ko! Pero wala akong choice, ang mundo ay puno ng trahedya. Puno ng panganib, hindi naman dahil sa may baril ako ay nasa peligro na ako. Pero sana naiintindihan mo na dahil sa klase ng buhay na mayroon ako kaya kailangan kong palaging handa sa kung anuman ang kakaharapin ko. Lalo na sa mga nangyari kay Lolo! Ang trauma na inabot ko ay dala ko pa rin hanggang ngayon!”

sabi naman ng kasama nitong babae. Finally, sa unang pagkakataon ngayon araw na ito. Mukhang may mabuting tao akong nakilala. Kahit paano ay gumaan ang aking pakiramdam. Ngumiti ako sa mga ito. “Salamat! Mukhang tagilid yata ako. Ni hindi nga nila ako tinanong tapos sinabihan ako na maaari daw ako ma expel.” malungkot kong sabi.