False Hope In Tagalog Novels & Stories

I look at the sky, iniisip ko kung maniniwala ba ako sa true love sa ganitong sitwasyon namin ni Angel, but then napangiti na lamang ako at dahan-dahang sinulat ang sagot ko sa kaniya habang iniisip ang mga masasayang ala-ala namin ni Angel, na halos hindi ko mapigilang hindi mapangiti. "Well, yeah. I believe in true love, though heto malungkot kase the one I love is not talking to me because of some reasons, haha. Pero sinusubukan kong ayusin, ang lungkot man but I will never give up, kaso mukhang mahirap, hindi niya kase ako kinakausap. How about you? Do you beleive in true love?"

dagdag kong sabi at don na siya nagulat at sobrang naguluhan "Anong pinagsasabi mo?"naguguluhang tanong niya sa akin Sh*t I hope she believe me, alam kong mahirap pero sana, Sana talaga she would believe me. "I know mahirap paniwalaan because you lost your memories but please give me a chance na ipaalala sayo ang lahat" nagmamakaawang sabi ko sa kanya kung kailangan kong lumuhod para paniwalaan niya ako gagawin ko

Nanunuksong gatong nito. Napapailing na lang ako na ikinatawa nila. Paano ko naman matatagpuan ang forever kung nasa Manila ang ama ng anak ko. Worst, we're not in good terms. 'Kung may pag-asa pa bang magiging maayos ang lahat sa amin ni Davy. I lost my hope anyway.'

--- --- "About the message?" --- --- Tumango ako. --- --- "The second legacy." --- --- Sandaling natahimik siya. --- --- "Are you worried?" --- --- Napangiti ako nang bahagya. --- "No." --- --- "Surprised lang." --- --- Dahil kung may nagsabi sa akin noon... --- Na ang pinakamalaking pangarap ko ay hindi pala maging pinakamalakas. --- Hindi ko paniniwalaan.

Huminga sya nang malalim, iniisip ang pinakamalinaw na salitang maaari nyang sabihin dito, iniisip kung paano ipapaliwanag at kung kailangan pa ba talaga niyang ipaliwanag iyon. "Actually, I am not asking for a bad thing po. Gusto ko lang... humingi ng pabor na hindi na kayo magpapaasa ng tao." Nagbago ang expression ng mukha nito at bakas roon ang kalituhan. "What do you mean?" "I am asking you, Mister, to stop giving false hopes. Wag na kayon nagpaasa ng ibang tao. Wag kayong magpaasa ng mga babae."

I fist my hands tight. “Relax bro, iyan ang mga posibilidad na mangyayari kapag patuloy kang lumalayo at wala kang hakbang na gagawin. Talagang mauunahan ka, and worst baka mahulog na siya sa taong yan at hindi kana mapansin.”....pangaral ni Justine pero sapul na sapol ito. “Bro, there is no hope because you are stupid. You thought rice would come to you. It's difficult now because the chickens have to chase the rice. Wake up you fool.”....singit ni Froilan.

sagot ko "Nagkakamali ka, hindi niya ako natutunang mahalin dahil sa huli, ayaw niya pa rin akong panindigan" sabi niya. Napaisip naman ako, posible nga ba iyun? Tahimik akong napatingin sa kawalan, iniisip ang lahat ng sinabi ni Ate Laicel. Ramdam ko ang sakit sa boses niya, ang pait ng kanyang karanasan, at ang takot niyang maranasan ko rin ang parehong bagay. Ngunit sa kabila ng lahat, hindi ko maiwasang magtanong—posible ba talagang walang pag-asa ang isang taong tulad niya? Posible bang hindi na magbago ang isang lalaking natutong magpakasasa sa buhay na walang pananagutan?

Tumango si Hope. "Mabait naman ang batang iyon at sa tingin ko matino. Nagkataon lang sigurong nasobrahan sa kalasingan at inakalang kwarto nila iyon ni Yohann. Mahirap pa namang mag tiwala sa alak. Dapat talaga hindi nagpapa sobra. Gaya niyan, ikakasal na sana sila. Hindi naman ako papayag na matuloy kung ganoon namang hindi sigurado na hindi iyon mabubuntis. Parehong lasing ang dalawa ni Luis." matabang na saad ni Hope. Nadismaya talaga silang dalawa sa nangyari.

“Are you sure, anak? You don’t hav–” Marahas na umiling ang paslit. “I want to do it, Mommy. Please...” Napabuntong hininga si Maya. Wala siyang nagawa kung hindi ang pumayag sa gusto ni Hope. Sumunod si Hope sa Katekista at nagtungo sa harap, tumuntong siya sa plastic na silya upang maabot ang mikropono. Inalalayan naman siya ng katekista. “H-Hello…” wika niya sa mikropono. Lahat ng tao ay napatingin sa kaniya. Tumingin siya sa kaniyang mommy at nginitian naman siya nito. “A-ako po si Hope, ang kakambal ni Matthan…” Huminga nang malalim si Hope. “My brother is the best brother in the world. Palagi niya akong inaalagaan kahit minsan ay nag-aaway kami pero he would always make sure na magbaba

Hindi siya karapat-dapat, at wala siyang tapang para umasa sa ganoong ilusyon. Para bang nabasa ni Felix ang pag-aalinlangan niya. “Vaiana,” mahinahon nitong sambit, “iba-iba ang hinahangad ng bawat tao. What you hope for is not necessarily what I hope for. Alam mo ba kung ano ang pinakamalaki kong expectation? I hope you are happy.”