False Hope In Tagalog Novels & Stories

Ilang segundo lang ang lumipas bago siya dahan-dahang humarap sa akin. “If this is going to keep being half-truths and silence…” Huminga ako nang malalim, pilit na kinokontrol ang boses ko. “Then please stop making me hope.” Ang daming ibig sabihin ng “hope” sa gabing ito. Hope na baka may nararamdaman siya. Hope na baka hindi lang trabaho ang tingin niya sa akin. Hope na kahit sa papel lang kami kasal, baka… may halaga pa rin ako sa kan’ya.

Masyadong masakit para sa'kin ang lahat at hindi ko na ata kakayanin pa kung may mangyaring masama kay Mama. Nagulat kami nung mayroong kotse na nagover-take sa harapan namin at dumiretso papunta sa amin. Dahil isang daanan lamang ay impossible na maka-daan ito sa gilid namin. "BRYAN IHINTO MO!"

Her heart starts beating faster. She let out a deep sigh and slowly opened her mouth to speak to him. "Minamahal kita ngunit hindi nangangahulugan na hindi na ako mahihiya sa 'yo. Hindi 'yon ganoon na hindi na ako puwedeng makaramdam ng hiya lalo na sa 'yo na minamahal ko. Sa totoo lang talaga ay hindi pa rin ako makapaniwala na mahal mo na rin ako. Hindi ko inaasahan na mangyayari ang pinapangarap ko na mahalin mo rin ako pero ngayon ay nangyayari na, eh. Nangyayari na ang pinapangarap ng puso ko na mahalin mo rin ako. Akala ko ay imposible na mangyari 'yon ngunit nagkamali ako sa pag-aakalang 'yon."

Tanging si Ruby lang ang makakapagsabi ng lahat, at ang mga kasalanan niya ay wala ng ibang solusyon kundi ang pagbayaran ito. Pagtingin ko sa paligid, nakikita ko ang mga taong tumulong sa amin, ang mga taong nagbigay sa amin ng pag-asa, at nakikita ko ang mga mata ni Hope—ang ina ni Heart—na puno ng pighati. Sa bawat hakbang na tinatahak namin, ang lahat ng ito ay tila nagiging isang labanan na hindi ko pa alam kung paano kami magtatagumpay.

Natatakot siya sa nararamdaman niyang iyon dahil alam niya sa sarili na posible siyang makagawa ng masama dahil doon. Napatingin si Hope sa nakabukas na malaking bintana nang umihip ang malakas na hangin. Pagkatapos ng ilang sandali ay mariin siyang napapikit at marahas na pinahid ang kaniyang luha sa pisngi. "I don't want to turn evil... So, please... don't save me." *****

Nakakapanghina ng tuhod. “I never lost hope, Maximo. Pero masisisi mo ba ako kung napagod ako? Natakot na ako, e. natakot na akong umasa at magsisi sa huli. Natakot na ako na sa sobrang pag-asa ko ay kalaunan mauwi rin sa wala. Kaya patawarin mo ako kung dumistansya muna ako sa ‘yo. Gusto ko kasi na pagdating ng araw sigurado ka na ulit. Na totoong naaalala mo na nga ako at hindi na dahil lang sinabi sa ‘yo ng iba. Because whether you believe it or not, ayaw naming pilitin ang utak mo na maalala ako. Gusto namin na natural mo akong maalala. Kaya nagpasya kami na h’wag munang ipagtapat sa ‘yo ang totoo.”

Kabanata 46 Hope Lahat tayo takot sa kamatayan. Takot na iwan ang mga mahal natin sa buhay. Takot na masaktan sila. I was too, afraid of death. Hindi pa ako handa, dahil alam ko sa sarili ko na marami akong iiwan. Marami akong masasaktan. And it will leave marks on their hearts, lalo na kay Kuya at Anzo.

This place becomes alive because of their hopes and smiles "Disappointed ako dahil nandito padin tayo"I said as I looked every person passing by "Matapos yun, wala namang nangyari. We're still here. Nandito padin tayo sa lugar na toh. Nothing changed.."napayuko ako at unti unting kinakain ng takot, frustration at galit sa sarili "Walang nagbago. Kailangan parin nating pumatay. Kailangan paring may mamatay bago maging malaya"

“Ano ka ba Ate, naiintindihan ko po. Siguro nga paraan ng Diyos iyon para mapaglayo kami at magtagumpay muna ako sa aking pangarap. Bago kami muling pagtagpuin. Hindi natin alam. May nakalaan pang pagkakataon para sa amin. Hindi rin siguro kami para sa isa’t isa. Hindi itinadhana. Kaya I am just open to all the possibilities na lang. I am not a day dreamer, I am a believer, that after every painful love I have gone through, it is just an experience to crack open the deepest parts of my core and allow to me to delve into a passion so rare, that I will find a love that was almost, never meant to be” “Grabe ‘no. Kahit yung pang-English mo ibang level na. Parang call center yung bitaw mo ng mga

Pinunasan ko ang luhang nahulog dahil sa mga bagay na aking nare-realize ngayon. I know that you can be more, I know you for a long time and I have high hopes on you that you will be able to conquer everything. I know where you supposed heading kasi ang tagal ko na ring sinasabi sa 'yo 'to... i-go mo na 'yong opportunity mo sa ibang bansa! Ang tagal-tagal ko nang sinasabi sa 'yo na roon ka na nga! Pero ikaw pa itong ayaw mo, eh, kasi palagi mo kaming iniisip.