Fantaisie Noire Novels & Stories

วันงานศพของฉัน ลู่หลีจับตัวเองแต่งตัวอย่างดี เขาสวมชุดสูทสีดำชุดนั้นที่ฉันชอบมากที่สุด เข้าร่วมงานศพของฉัน

ราฟาเอลกระเซ้า “ชนะใสๆ อะไรละคะ พูดเหมือนว่าแทมมี่เป็นนางมารร้ายอย่างนั้นล่ะ ยายนั่นน่ะตัวร้ายชัดๆ หล่อนต้องวางแผนเอาคืนแทมมี่อยู่แน่ๆ ค่ะ แทมมี่มั่นใจ”

ในยามราตรีที่ม่านมืดคลุมเมืองใหญ่แสงสีจากตึกสูงระฟ้าส่องสว่างเจิดจ้าราวกับดวงดาวนับล้านบนผืนผ้าใบสีคราม บรรยากาศในบาร์หรูหราแห่งหนึ่งในเมืองหลวงเต็มไปด้วยเสียงเพลงดังกระหึ่ม แสงไฟสีส้มส่องกระทบกับแก้วเหล้าที่ถูกยกขึ้นชนกันบรรดาหนุ่มสาวกำลังดื่มด่ำกับความสุขสำราญ ท่ามกลางความมืดมิดนี้ ไวล์ลีผมสีหมอก ดวงตาองุ่นแดง ใส่แว่นเงินนิ้วชี้ทั้งสองข้าง กำลังสนุกสนานอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งในมุมมืดของบาร์

ไซม่อนสาธยายเป็นข้อๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำสลับสูงเหมือนกำลังใช้จิตวิทยาล่อหลอกคนตรงหน้าที่ละน้อย อ่า...อึ้ง...มธุรสอ้าปากค้าง ไซม่อนกำลังเล่นอะไรอยู่ ก็เขาเป็นหนึ่งในผู้บริหารโรงแรมแห่งนี้ไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมถึงได้เสนออะไรที่ส่อไปในทางทำให้โรงแรมเสียหายได้ละนี่ หญิ งสาวส่งคำถามด้วยนัยน์ตาทว่าได้รับคำตอบก็เพียงแค่ยิ้ม...ยิ้มเย็นๆ คล้ายสิงโตเจ้าป่าคอยจ้องตะครุบตะปบเหยื่อที่กำลังหลงลำพอง ดวงตาคู่นั้นอีกที่ฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างชัดแจ้ง

ครั้งเล่า “อ๊า…คุณมาร์คขา เร็วกว่านี้…เสียวเหลือเกิน” เธอวิงวอนเสียงพร่ากระเส่า พรั่งพรูความรู้สึกอันน่ากระดากอายออกมา ก่อนจะซี้ดปากครางด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ เมื่อเขาหมุนควงแก่นกายปานสว่าน ครั้นทนไม่ไหวแม่เจ้าประคุณก็ตวัดปลายลิ้นน้อยๆ เข้าไล้เลียซอกคอแกร่ง เรียกเสียงครางกระห ึ่ม ก่อนที่เขาจะยกสะโพกนิ่มค้างไว้ แล้วจ้วงแทงเข้าหาสุดตัว จากนั้นก็ดึงออกสุดลำ ทำอย่างนั้นย้ำๆ ซ้ำๆ จนเธอหวีดร้องตาลอย แต่เมื่อครั้งหญิงสาวจะเดินทางไปถึงจุดสูงสุดของความหฤหรรษ์พ่อตัวร้ายกลับกระชากลงมา

มิดไนท์เอ่ย “😳😳😳😳😳😳” 🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥

ฟ้าเอ่ยเสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความอาฆาต เธอโยนรูปถ่ายของ หลิน ลงบนโต๊ะไม้ที่เหนียวเหนอะ "ผู้หญิงคนนี้ คนของสิริวัฒนา เอ็มไพร์ใช่ไหม งานนี้มันเสี่ยงนะสาวน้อย ค่าตัวมันไม่ถูก" สิงห์หยิบรูปขึ้นมาดู แสงจากบุหรี่ในมือทำให้เห็นนัยน์ตาที่ไร้ความรู้สึกของเขา

ท่ากับว่า ศพต้องลอยทวนน้ำขึ้นมา เงาสีดำมากมายที่มีรูปลักษณ์คล้ายมนุษย์ เพียงแต่ว่ามีขนาดที่เล็กราวกับเด็กอายุสัก 10 ปี และมีดวงตาสีแดงราวกับเลือด กำลังเกาะหรือยืนอยู่ตามหน้าต่าง ประตู โต๊ะนั่งเล่น หรือแม้แต่บนเตียงทำให้ดวงตาสวยหวานเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยวก่อนจะตวัดมองไ ปยังเงาดำเหล่านั้นด้วยความไม่พอใจ ทำให้เงาในแต่ละจุดจางหายไปก่อนจะหลอมรวมกันใหม่ในรูปลักษณ์ที่ทำให้หญิงสาวต้องแค่นรอยยิ้มพลางตวัดสายตามองเข้าไปในกระจก หยิบหวีขึ้นมาสางผมยาวสยายของตนเองให้เป็นทรงมากยิ่งขึ้น

แฟร์รี่ตอบออก เธอเองก็ผิดที่ไม่ดูทาง มัวแต่มองหาห้องน้ำ แฟร์รี่จ้องไปที่หญิงสาวตัวเล็กที่ชนเธอล้มเมื่อสักครู่ หญิงสาวหน้าตาน่ารัก ตัวเล็ก ผิวขาว ผมยาวลอนน้ำตาลคาราเมลเหมือนเธอ สวมชุดสีดำรัดรูปที่ดูจะขับผิวให้ใสออร่าทั้งๆ ที่อยู่ในที่มืด หญิงสาวคนนั้นจ้องมาที่เธ อ มองไปที่รอยแผลถลอกเล็กน้อยก่อนเอ่ยถามขึ้น

นเซ็งโลก ใบหน้าที่หยาบกร้านดูร่วงโรยเกินอายุจริง เส้นผมสีน้ำตาลแดงยุ่งเหยิงแข็งกระด้างเพราะตรากตรำแดดมาอย่างหนัก ดวงตาซึมลึกไร้ชีวิตชีวาและแฝงไว้ด้วยความลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด “อย่าให้พูดถึงเรื่องข้างในนั่นเลยพี่ ถ้าเลือกได้... ใครก็อยากอยู่นอกกรงทั้งนั้นแหล ะ”