Fighting Sickness Quotes Novels & Stories

Sa sobrang sakit ay nakaramdam s'ya ng pagkahilo subalit pinilit n'yang kumapit ang kanyang sarili sa kabila ng bigat na sitwasyon. "Ayuko! What are you fighting for, Loco? Your freedom? Bibigyan kita ng kalayaan kahit masakit! Kahit sobra ang hinihiling mo pero hindi kita papayagan na hiwalayan ako!" Aniya sa lalaki habang panay ang pag agos ng mga luha mula sa kanyang mga mata.

Tinikom ni Nanako ang kanyang mga labi habang sinabi sa mahinang boses, “Kung aatras at susuko ako sa laban nang hindi lumalaban, paano ako magkakaroon ng dignidad na ipagpatuloy ang pagsasanay ng combat and fighting sa hinaharap? Hindi ba’t may kasabihan sa Oskia na kailangang kunin ng isang tao ang pagkakataon sa kabila ng mga panganib?” Sumagot agad si Kazuki, “May kasabihan din sa Oskia na walang dapat ikatakot hangga’t may lakas ka pa. Kapag may buhay, may pag-asa! Pero, kung masusugatan ka nang malala sa laban, masisira nang tuluyan ang career mo sa hinaharap!”

"Hindi ka pa nga lumalaban, pagod kana agad? Get up, Almika! If you're tired, then, let me fight for you! Don't feel so down okay? Everything's gonna be okay." "No. Never." Dahan-dahan akong tumayo. Kahit kailan hindi magiging okay ang lahat. "I know you're strong enough to fight in this battle, Almika. Huwag mong isipin ang mga taong sakit lang ang dulot sa'yo. I can be your shield, I can be your man, your hero just don't give up. I'm just here, I won't leave you without winning this game."

"Hangga't buhay ka. Hangga't lumalaban ka pwede pang mabago ang lahat." "A-Ayoko nang lumaban." nanghihina niyang wika. Mas lalong sumeryoso ang mukha nito at tumitig sa mga mata niya na ikinatigil niya. "Sa tingin ko ay hindi ka lumalaban dahil kung ganun ay hindi ka sana nakakulong dito. Kung sa tingin mo ay nakikipaglaban na ang tawag sa ginagawa mong pagtiis ng lahat sa loob ng mahabang panahon ay hindi. Ang tunay na laban ay hindi mo pa hinaharap. If you are fighting then why are you still in the darkness-- caged and drowning? You should and must take a step in lightness if you are fighting, September. Fight and live again!"

Nakangiti siya habang sinusuklay ang buhok niya gamit ang fingers niya. “You look pale,” sabi niya sa akin. “I feel sick,” sagot ko. “But I’ll survive.” Ewan ko, kagabi ay parang sumama ang pakiramdam ko. Tumawa siya. “Good. Because you’ll need more than guts today. Some of our opponents are ex-military kids.”

“Still fighting…” ---