Sickness Quotes Novels & Stories

Hindi nga ako sigurado baka may sakit siya at mahawaan ako kahit na may proteksyon kaming ginamit. Siya ang mas marumi, ako? Ako 'yong lugi sa amin! Bwisit siya! "For sure meron na 'yan! Nagsisisi nga ako kasi sa 'yo ko pa binigay ang bataan ko! Baka mahawaan pa ako ng sakit na nakuha mo sa mga babae mo!" "Oh damn it... How can you be sure that I am not a healthy man?"

Kahit na maayos at komportable ang buhay nila, masakit pa rin sa loob ng panganay na makitang parang bumubuhos lang ang pera sa ospital. Napaisip siya 'Mahirap maging mahirap, pero mas mahirap kapag nagkasakit ka.' “Kasalanan mo rin kasi,” singhal ng matanda.

“Para mo namang sinabing enjoyin ‘ko na lang ‘tong pagkakasakit ‘ko.” “I didn’t mean that. Ang akin lang, you really have to give yourself a well-deserved rest. Kahit kaliwa’t kanan na uli ang mga natatanggap mong offers, ‘wag mong kakalimutan ang magpahinga. Minsan kasi, kinakailangan pa nating magkasakit para ma-realize nating tao lang din tayo.”

His voice broke a little. “I realized something while I was sick,” sabi niya at marahang tumawa. “Life is fragile, well, to me. I almost lost mine. And the only thing I was afraid of wasn’t dying…” He looked straight into my eyes. “It was leaving you.” Nag-unahan tumulo ang mga luha ko sa aking pisngi. “I don’t want to wait for perfect health. I don’t want to wait for a perfect moment. Because if there’s one thing this illness taught me, it’s that tomorrow isn’t promised.”

“Hindi ko akalaing ganyan ka lang pala. Ang laki ng katawan mo pero ang liit ng tapang mo. Kahit sabihin pa ng doktor na mamamatay ka bukas, anong magagawa mo? Ang mamatay ang pinakamadaling bagay sa mundo.” Parang ang gaan ng pagkakasabi niya. Kung may totoong cancer patient siguro sa tabi niya, baka nabugbog na siya! Sa totoo lang, ang mabuhay na walang sakit ay isang napakalaking blessing na. Pero eto si Chastain, sinasabing madali lang ang mamatay? Naalala ni Patricia ang isang quote na nakita niya online. “Ang buhay mo ngayon ay ‘yung bukas na pinangarap ng mga taong namatay kahapon.”

“Hindi mo alam kung gaano mo ako sinira!” Gusto kong lumapit. Gusto kong humingi ng tawad sa paraang totoo—pero alam ko, walang salita ang sapat. “Kung kailangan mong buhusan ako ng tubig, sampalin, sigawan—tatanggapin ko,” mahinahon kong sabi. “Hindi ko man mabawi ang sakit, pero alam kong hindi ko na kayang ituloy ang buhay na gaya ng dati. Dahil simula nang mapunta si Quice sa ospital—at ma-realize ko na may taong handang ibuwis ang sarili para sa ibang tao... doon ako natauhan.”

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

“Pero paano kung matakot siya?” “Then he was never meant to stay.” Mas lalong sumikip ang dibdib ko. “Pero paano kung tanggapin niya ako?” Napangiti ang doktor. “Then maybe, Sydney... your healing doesn't only depend on medicines.” Napahinto ako. “Sometimes,” patuloy niya, “our hearts become sick because they keep carrying burdens alone. Hindi lahat ng sakit ay nagagamot ng laboratory tests. May mga sugat na kailangan ng taong handang umunawa.”

Ngumiti ito at muling binalik ang tingin sa pag-aayos ng gamot. "Are you related to him?" Tanong nito ng hindi ako binabalingan ng tingin. "No, sir. A temporary assistant?" Sagot ko na patanong dahil hindi ko din sure. Tumawa ito. "Kaya pala," kumunot ang noo ko sa sinabi nito. Kaya pala ano? "Anyways, Miss Hira," he began, a hint of a smile playing on his lips. "You seem sick. We're not allowed to work when we're sick. We might either spread our illness to the patients or get infected by their illnesses."

Binalewala niya ang sagutan ng dalawa, pero nahatak ang atensiyon niya maging ng mga kostumer sa paligid dahil sa marahas na hampas ni Liz sa mesa. "Wala akong sakit!" "You have to admit it kung gusto mo na gumaling." "I said, I'm not sick!" "Kleptomania and being a shopaholic are considered illness." Napapikit si Khal nang isaboy ni Liz sa mukha nito ang baso ng tubig. Mabilis namang napatayo si Yeonna at agad na lumapit. "Sir!" "I'm fine," tugon ni Khal na itinaas pa ang kamay bilang pagpigil sa pagsaklolo ni Yeonna.