Quotes About Sick Person Novels & Stories

Nakangiting sabi nito. He's getting sick of this. Ganito yata talaga kapag sobrang yaman ng isang tao at wala nang ibang paggagamitan ng pera ng mga ito. They'll waste it, throw it like it has no value. It's sick.

Kahit na maayos at komportable ang buhay nila, masakit pa rin sa loob ng panganay na makitang parang bumubuhos lang ang pera sa ospital. Napaisip siya 'Mahirap maging mahirap, pero mas mahirap kapag nagkasakit ka.' “Kasalanan mo rin kasi,” singhal ng matanda.

“Was she sick?” Bahagyang natawa si Marco, ngunit malamig iyon at walang emosyon. “Sick?” ulit niya habang iniikot ang baso sa kamay. “Maybe.” Bahagya siyang sumandal sa upuan bago muling nagsalita. “Kapag masyado mong inasa ang buong buhay mo sa isang tao tapos bigla kang iniwan… isn’t that a kind of sickness too?”

Huminto si Carson sa ginagawa niya, naging madilim ang kanyang mga mata, at bumulong nang medyo nanginginig, “Ako na lang ang gagawa.” “Nasaan ka pa ba? Wag kang pabaya kapag may sakit ka,” medyo napahiya si Jessica habang nagsalita. Simula nang magkasakit ang kanyang ina dahil sa cancer, naging sensitibo siya sa kahit maliit na sakit. Para sa kanya, kahit gaano kaliit ang problema sa kalusugan, puwedeng magdulot ito ng mas malalang sakit. Kaya hindi niya ito sinasayang at ayaw niyang ipagpaliban pa.

” “Palabintang din ho ang mga taong may sakit sa utak. Mga paranoid ho sila. Na iniisip nilang may ginagawa kang masama sa kanila kahit wala naman.” Gigil na gigil na si Victor. Alam niya, pinaglalaruan siya ng kaasarang nurse. Pinili niyang manahimik muna at hindi gumanti. “Darating ang oras ko ng pagganti.,” iniisip ni Victor, “iiyak ka, Nurse Sophie, once na sinimulan ko na ang paghihiganti ko sa ‘yo. At hindi ‘yon magkakaroon ng katapusan. Promise.”

Tumikhim siya sandali. "I would spend it loving my love ones more so that I won't regret leaving," wika niya kaya naman bumuntong hininga ako. "Why?" "W-Wait— are you sick or something?" biglang tanong niya at hinarap ako kaya naman kumabog ng malakas ang dibdib ko. "I am healthy, it's just that my patient who have the same age with us." Sagot ko. "You pity your patient?" tanong niya kaya mahina akong tumango.

Dahil hindi pa niya nararanasan ang sobrang sakit, mahihirapan talaga siyang bumitaw. Ito yung daan na walang ibang makakalakad para sa kanya. Siya lang ang makakaramdam at makakaunawa nito nang mag-isa. Napabuntong-hininga si Sierra. “Ayaw mo pang bumitaw ngayon kasi hindi ka pa sapat ang desperada. Kapag naipon na ang sapat na sakit at pagkadismaya, mare-realize mo rin... na sa mundong ito, walang taong hindi mapapalitan. Lahat pwedeng mawala at lahat matututuhan mong pakawalan.”

"Oo naman. Isang gabi lang ang tagal ng sama ng pakiramdam ko. Hindi uso sa akin ang binibeybi ang sakit." Umupo ako sa dining chair. "Bakit? Uso rin kaya ang pahinga." "Walang bibeybi sa akin eh." Anito na ikinatawa ko. "Kailangan ba may bibeybi sa 'yo kapag nagkasakit ka?" "Naman. Gusto ko ring maranasan na alagaan kapag may sakit. At dahil walang mag-aalaga sa akin kaya bawal ang magkasakit, ganern."

mahabang salaysay ko. "Naniwala kaya?" tanong nito. I sighed kasi alam kong hindi ‘yon naniniwala. "May kilala ka bang lalaki diyan? Iyong gwapo sana at galing sa promenenteng pamilya. Walang AIDS, HIV at kahit anu-ano pang virus," natawa si Sadik sa sinabi ko. Right, nagmumukha na nga akong baliw ngayon.

“Jake, babe, I made my speech personal dahil gusto kong lumaban para sa atin. Gusto kong sana marami sa atin dito ang maghandog ng panalangin para sa’yo. Ang aking kasintahan ay lumalaban ngayon sa kanyang sakit. Tinaningan na. Sinabing hindi na siya magtatagal. Ngunit hindi ba’t Diyos lamang ang may karapatang magsabi kung kailan natin isusuko ang buhay na pinahirama sa atin? Hindi ba’t siya lang rin ang nakakakita sa kabutihan ng kanyang nilikha? Siya ay isa sa mga nangunguna sa President’s List ng ating paaralan ngunit iginupo siya ng isang karamdaman. Ang masakit para sa akin ay pinapag-aralan naming dalawa kung paano manggamot at paano mapabuti ang kalusugan ng lahat ngunit heto kami,