Quotes About Sickness And Healing Novels & Stories

wika niya nang malumanay, "huwag mong gawing dahilan ang sakit mo para magdesisyon ng malupit. Hindi mo kayang maghintay kung hindi ka muna magpapahinga. Ang pinakamahalaga ngayon ay gumaling ka." Si Luigi, na tahimik lang sa gilid ng kwarto, ay nagsalita ng mahinahon ngunit puno ng kabigatan, "Magmessage ka na lang kay Fortuna, anak. Sabihin mo na hindi ka makakapunta ngayon, at maiintindihan naman niya yun. Ang pinakamahalaga ngayon ay magpahinga ka at gumaling. Hindi mo kayang magdesisyon ng tama habang may sakit."

"Kung kapatawaran lang naman po, pinapatawad ko na kayo pero hindi pa po ako handa sa kagustuhan ninyong bumawi sa akin. Hayaan niyo po munang maghilom ang sakit at hayaan ninyong gumaling ako. Ako po mismo ang tatawag sa inyo sa araw na iyon." Hindi ito nakakibo at tanging tahimik na pagluha ang reaksyon nito. Maging ako man ay nasasaktan na makitang nasasaktan ang magulang ko pero ayoko naman na tanggapin na lang ang lahat kahit pa sobrang sakit na. Kung magsisimula man ako, gusto kong wala ng sakit at galit sa puso ko. "Live well and may God give you a good health, Misis Smith."

Ngayon, may halong pagtanggap. Hindi pa buo ang healing. Hindi pa tapos ang sakit. Pero sa sandaling ‘yon, alam naming lahat na may sinimulan na kami. Para sa akin, sapat na ‘yon dahil kahit papaano buo pa rin ang pamilya. Hindi talaga sigurado ang buhay ng tao. Isang iglap lang, pwedeng magbago ang lahat. Isang maling desisyon, isang sandaling pinairal ang galit, at pwedeng may mawala o may masaktan habambuhay.

Pansamantala akong dumukdok habang hinihintay ang alak na pinakuha ko. Kumuha ito ng isang bote ng beer sa fridge at naglakad papunta sa direksiyon ko. Hinintay ko na iabot nito ang alak sa'kin pero hindi nito inabot iyon. "Ang alak hindi niyan kayang gamutin o, alisin ang sakit na nararamdaman mo, mas lalo mo lang maiisip yung nakaraan at lahat ng naging pagkukulang mo. Let the time heal all the wounds of the past, you don't have to pick up the pace para lang mawala kaagad ang sakit. Minsan kailangan lang natin matuto." Makahulugang saad ng bartender bago inilapag sa nakaumang kong kamay ang alak bago bumalik sa pagta-trabaho na parang wala itong sinabi sa akin.

Umiiyak na sabi ni Cian at tumango lang ako bilang pag sang ayon. “Ang sakit pala na muli ibalik ang alala ng nakaraan lalo pa ang matagal kong pagkimkim sa pagkawala ng Anak namin ni Cian ,pero nakakagaan sa dibdib ang isiwalat ang lahat para ako nabunutan ng tinik at medyo nabawasan ang sakit mahirap pala ikimkim ang sakit at galit lalo kalang pinapahirapan sa huli at lalo lang ito bumabaon sa iyong puso ,huwag mong hayaan baguhin ka ng sakit dahil sa ikaw rin ang masasaktan sa huli.!”

sagot niya bago niya ako hinalikan nang matagal at puno ng pangako. Ang halik na iyon ay hindi lang tungkol sa pagnanasa. Ito ay tungkol sa healing. Isang tahimik na usapan na sa kabila ng lahat ng sakit, may pag-asa pa para sa amin. Naramdaman ko ang pagtulo ng sarili kong mga luha. Luha ng pasasalamat na buhay kami, at luha ng pagtanggap na mahal ko pa rin ang lalaking ito sa kabila ng lahat.

“Jake, babe, I made my speech personal dahil gusto kong lumaban para sa atin. Gusto kong sana marami sa atin dito ang maghandog ng panalangin para sa’yo. Ang aking kasintahan ay lumalaban ngayon sa kanyang sakit. Tinaningan na. Sinabing hindi na siya magtatagal. Ngunit hindi ba’t Diyos lamang ang may karapatang magsabi kung kailan natin isusuko ang buhay na pinahirama sa atin? Hindi ba’t siya lang rin ang nakakakita sa kabutihan ng kanyang nilikha? Siya ay isa sa mga nangunguna sa President’s List ng ating paaralan ngunit iginupo siya ng isang karamdaman. Ang masakit para sa akin ay pinapag-aralan naming dalawa kung paano manggamot at paano mapabuti ang kalusugan ng lahat ngunit heto kami,

“O siya kayo na muna ang bahala sa senyorita ninyo. Bunso papanhik muna ako sa itaas at kamuntik ko na palang makalimutan oras ko ng uminom ng aking gamot sa altapresyon. Alam mo na hindi na bumabata ang edad at klatawan ko but may heart and mind will remain young.” “Si mommy talaga hindi na nagbago makwela pa din.Sabagay sabi pa nga nila laughter is the best medicine and a secret of being young looking.” "May nakalimtan ka pa anak ang mga tawa din ang ginagamit sa pagtatago ng lahat ng klase ng sakit. " "Sakit po ba ng katawan o sakit ng pusong nasasaktan?" sabat ng isa naming kasambahay na sa hinuha ko ay nasa early fouties na ang edad.

hinawakan niya ang kaliwang pisngi ko para matingnan siya sa mata "You don't deserve anything bad in this world,Anak..you are an amazing person don't even think you're not..siguro may mga bagay lang talaga tayong kailangang pagdaanan" "Everyone has its burden and pain in life.and I believe that its normal..Maybe we can't do anything to ease that for now,but sooner it will vanished.it will heal.at kapag nawala na yung sakit,mare-realize natin na dahil doon naging mas malakas tayo.naging mas matapang" pumikit ako ng maramdaman ang pagpunas niya sa basa nanamang pisngi ko.. Wala parin akong lakas na tanggapin ang lahat

Napabuntong-hininga si Vidson at tumango, "Kung gayon magpahinga ka sa ibang silid. Mukhang pagod na pagod ka, huwag mong pilitin ang iyong sarili na magkasakit, mahal." "Mas mabuti pang ikaw ang magpahinga, pagod na pagod ang katawan mo lalo na't ikaw pa rin ang humahawak sa ilang trabaho. Sa halip na mag-alala sa akin, mas mabuting mag-alala ka sa iyong sarili."