Quotes For The Sick Novels & Stories

Huminga ako ng malalim, ramdam ko ang pag-iinit ng sulok ng mga mata ko nang maalala ang pinagdaanan namin nang magkasakit siya. "Milyon a-ang sinabi sa akin para maisalba ang buhay mo. Inisip ko na kahit bente kwatro oras ako na magtrabaho sa isang buwan, hindi ko kikitain ang halaga na sinabi sa akin ng doktor para maoperahan ka. Pero ang sabi ko non, makakahanap ako ng paraan, hindi kita isusuko, kahit ano gagawin ko para madugtungan pa yung buhay mo para makasama kita."

“Tsaka meron ka ngang sakit. Lovesick! At mukhang malala na. Terminal stage na yata!” Napatawa ako kahit medyo pilit. “Ang Sugar ko lang ang tanging gamot ko.” Napailing siya, pero ngumiti rin. “Hay nako. Magpakonsulta ka na. Hindi sapat ang gamot na yakap at halik dyan.”

"Oo naman. Isang gabi lang ang tagal ng sama ng pakiramdam ko. Hindi uso sa akin ang binibeybi ang sakit." Umupo ako sa dining chair. "Bakit? Uso rin kaya ang pahinga." "Walang bibeybi sa akin eh." Anito na ikinatawa ko. "Kailangan ba may bibeybi sa 'yo kapag nagkasakit ka?" "Naman. Gusto ko ring maranasan na alagaan kapag may sakit. At dahil walang mag-aalaga sa akin kaya bawal ang magkasakit, ganern."

he said in the call. Malungkot niyang ibinaba ang tawag. Mariin na ipinikit ang inisip ang mag-ina niya. Hindi maiwasang mapaluha habang inaalala ang masayang mukha nila. There's no cure on his sickness. Kung mayroon man iyon ay ang kaya nitong patagalin ang buhay niya ng ilang buwan o tao pa.

mahinahon na tanong sa kanya. “Sorry sir, I have an emergency earlier. I was not feeling well. Supposedly, I will file for sick leave today.” Katwiran niya. “Are you dying?” “No sir.” “Then there’s no reason to file for sick leave today.” “But I’m dead inside sir.” “Then you are DEAD for the rest of your life. You will find each thing unworthy. You’ll never be happy in the simplest way. You will always have a reason and excuse not to live the life you always wanted. Would it be okay with you?”

Ang mga ngiting nakasilip sa ilalim ng kalungkutan. Ang mga salitang nakatago sa iyong malungkutin na labi. Ang pag-ibig mong walang humpay na nasasaktan. I still want to hold on. Maybe my confidence and trust come back someday. Huminahon na lamang ako ng tumigil na sila sa pag-gamot sa akin. "Don't stressing yourself Ms.Fumar. Mas lalo lang lumalala ang sakit mo." Pigil hiningang sabi ng bago kong doctor.

Kahit na maayos at komportable ang buhay nila, masakit pa rin sa loob ng panganay na makitang parang bumubuhos lang ang pera sa ospital. Napaisip siya 'Mahirap maging mahirap, pero mas mahirap kapag nagkasakit ka.' “Kasalanan mo rin kasi,” singhal ng matanda.

Hindi itinanggi ni Isabella ang pahayag na ito, "Ang makakapagligtas sa mga tao mula sa panganib ay mabubuting tao. Ang sakit na ito ay naghila sa napakaraming pamilya, hindi lamang sa ekonomiya, kundi pati na rin sa sikolohikal. Ang pagbagsak ay ang pinakanakamamatay." Narinig ito ni Nicklaus, at tila nagniningning ang kanyang mukha. "Salamat sa papuri." "Talaga, Nicklaus, ang paggawa ng gamot ay nagliligtas sa mga tao. Napakaraming pamilya ang nakatayo sa likod mo." Ang bibig ni Isabella ngayong gabi ay parang pulot, at gustong tikman ito ni Nicklaus. Hinawakan niya ang baba ni Isabella. Alam niya kung ano ang ibig sabihin ng pagkilos na ito. Mabilis na tumabi si Isabella. May mga tao dito

I want to get better for Anne, but this disease of mine is incurable. Keyller let out a depressed sigh and it's not helping me. Pero ang sumunod nitong salita ay medyo nagpagaan sa pakiramdam ko. “You are not curable, but you can be prevented. We're here to help you. Anne is also together with you now.”

“Pero paano kung matakot siya?” “Then he was never meant to stay.” Mas lalong sumikip ang dibdib ko. “Pero paano kung tanggapin niya ako?” Napangiti ang doktor. “Then maybe, Sydney... your healing doesn't only depend on medicines.” Napahinto ako. “Sometimes,” patuloy niya, “our hearts become sick because they keep carrying burdens alone. Hindi lahat ng sakit ay nagagamot ng laboratory tests. May mga sugat na kailangan ng taong handang umunawa.”