Nakakatuwa isipin kung paano ang mga lumang kasabihan ay nagiging gabay sa araw-araw na buhay ko. Isa sa pinakapopular na kasabihan na palagi kong binibigyang-diin ay ang ‘Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makararating sa paroroonan.’ Para sa akin, hindi lang ito linyang sinasabi ng lola—ito ay paalala na igalang at pasalamatan ang mga magulang dahil sila ang nagbigay ng pundasyon. Kapag nawawala ang paggalang sa pinanggalingan, nawawala rin yung direksyon sa mga desisyon natin.
May iba pang kasabihan na madalas kong gamitin kapag nag-uusap kami sa magkakapatid: ‘Kung ano ang puno, siya ang bunga.’ Ang ibig sabihin nito ay makikita mo ang asal ng pamilya sa mga anak—kung may respeto sa bahay, madalas lumilipat iyon sa labas. Natutunan ko ring isabuhay ang ‘utang na loob’—hindi ito literal na salapi kundi pasasalamat at kabutihang ipinapakita sa magulang. Sa praktika, ginagawa ko ito sa simpleng paraan: pag-alala sa kanilang payo, pagdamay sa pang-araw-araw, at pagpapakita ng pasensya kahit minsan hindi kami magkasundo. Ang mga kasabihang ito ang naging direksyon ko hanggang ngayon, at natutuwa ako kapag napapansin kong naipapasa ko rin ang mga aral na ito sa susunod na henerasyon.