Iyotan Ng Magkapatid Novels & Stories

“’Wag mong pababayaan ang kapatid mo, ha.” Nagkatinginan kami ni Kuya at pareho kaming napangiti. Sanay na kami sa ganitong paalala. Hindi lang siya ang sinasabihan ni Papa ng gano’n—pati ako. Paulit-ulit nilang pinapaalala sa amin na kaming magkapatid ang unang magtutulungan, sa hirap man o ginhawa. Kung sino ang meron, siya ang magbibigay.

sabi pa ni Mommy at nami-miss ko na din naman ang dalawang kapatid ko Palibhasa, parehong lalake ang kapatid ko kaya naman makukulit sila at may kaharutan, lalo na nung mga bata pa kami but now, masasabi ko na mature na silang mag-isip at mga responsable na din sila.

Pero hindi s'ya susuko, tatapusin n'ya lang ang lahat ng kan'yang problema at tututokan n'ya na ang paghahanap sa kapatid. Alam n'ya na sobrang nangungulila na dito ang kan'yang mga magulang at kahit s'ya ay matagal na rin na gustong makita ang nag-iisang kapatid na babae. Hindi lang s'ya nagsasalita ngunit simula ng mawala'y ito sa kanila ay araw-araw n'ya itong namimiss.

"Hindi naman walang anak sina Itay at Inay. Buhay at malakas pa tayong lahat. Kung may sakit si Inay, responsibilidad natin bilang mga anak. Bakit ninyo pinilit ang magkapatid na tumulong? Kahit isang asong nagigipit, kakagatin ang humahabol sa kanya. Kahit isang kuneho, lalaban kapag naiipit. Ang magkapatid ay hindi mga kuneho. Hindi niyo ba natatandaan noong pumunta kayo para hingin ang pera tatlong taon na ang nakalipas?"

Ito na ang nagsilbing nanay at tatay nilang magkakapatid at lahat sila ay malaki ang utang na loob kay Uno. “Don’t mention it, princess. Magkapamilya tayo at mga kapatid ko kayo. Hindi ko kayo pwedeng pabayaan kahit anong mangyari at sinisiguro ko sa inyong tatlo na kahit ano pa ang mangyari ay hinding-hindi ko kayo pababayaan,” mahabang sagot ng kapatid sa kaniya.

Nang ibibigay ng kapatid ko ang kwintas kay daddy umiling siya. "Iyo 'yan, hija bigay sa'yo ng mommy mo at Mencius iyo naman 'to hindi kayo tunay na magkapatid alam nyo 'yan kayo ang tinadhana pero, hindi ko ipipilit na magmahalan kayong dalawa na higit pa sa magkapatid dahil, ang turingan nyo sa isa't-isa...magkakapatid." amin ni daddy at tinanggal niya sa leeg ang necklace at inabot ni daddy sa kapatid ko na tinatanggihan naman ng kapatid ko.

Yayabangan niya lang ako kaya huwag na lang. Kailan ba ‘yung huling bonding naming magkakapatid? Hindi ko na maalala dahil sa sobrang tagal. Our parents always told us to be like this, we should be like that. That’s why now, kompetisyon ang nangingibabaw sa aming magkakapatid.

Ika ng babaeng kasama ng kapatid ni Jam. Napatitig ako dito at sa kapatid ni Jam ng sabihan si Jam ng ganon. Napatanga ako ng marinig ko ang malakas na tawa ng kapatid ni Jam. Hindi ako makapaniwala na tatawa lang ito ng ganoon samantalang sinabihan ang kapatid nito ng ganon. Kahit naman sana hindi maganda ang samahan ninyong magkakapatid pero huwag naman sana umabot ng ganito.

“Oo na. Kahit alam ko na wala naman akong binatbat sa kanila ay ipagtatanggol kita sa mga magulang mo.” “Thank you, Best friend!” Ngumuso lang ito sa akin na parang bata. Minsan ay naiisip ko na kapatid ko si Jasmine pero sa ibang pamilya. Kung sana ay may kapatid nga akong kagaya niya ay mas madali sanang tanggapin ang lahat. Ano kaya ang pakiramdam noong may nasasabihan kang kapatid ng problema mo? Ako kasi, never kong naramdaman iyon.

"Ate, umiyak ka, mas magiging magaan ang pakiramdam mo kapag umiyak ka." Sa wakas, dumating na ang araw na ito para sa dalawang magkapatid, at naisip nila na makakabuhay ng matatag ang dalawang magkapatid, pero binigyan ng Diyos ang kapatid niya ng isang mabigat na pagsubok.