Novel & Cerita Iyotan Ng Magkapatid

"Hindi naman walang anak sina Itay at Inay. Buhay at malakas pa tayong lahat. Kung may sakit si Inay, responsibilidad natin bilang mga anak. Bakit ninyo pinilit ang magkapatid na tumulong? Kahit isang asong nagigipit, kakagatin ang humahabol sa kanya. Kahit isang kuneho, lalaban kapag naiipit. Ang magkapatid ay hindi mga kuneho. Hindi niyo ba natatandaan noong pumunta kayo para hingin ang pera tatlong taon na ang nakalipas?"

Ito na ang nagsilbing nanay at tatay nilang magkakapatid at lahat sila ay malaki ang utang na loob kay Uno. “Don’t mention it, princess. Magkapamilya tayo at mga kapatid ko kayo. Hindi ko kayo pwedeng pabayaan kahit anong mangyari at sinisiguro ko sa inyong tatlo na kahit ano pa ang mangyari ay hinding-hindi ko kayo pababayaan,” mahabang sagot ng kapatid sa kaniya.

Nang ibibigay ng kapatid ko ang kwintas kay daddy umiling siya. "Iyo 'yan, hija bigay sa'yo ng mommy mo at Mencius iyo naman 'to hindi kayo tunay na magkapatid alam nyo 'yan kayo ang tinadhana pero, hindi ko ipipilit na magmahalan kayong dalawa na higit pa sa magkapatid dahil, ang turingan nyo sa isa't-isa...magkakapatid." amin ni daddy at tinanggal niya sa leeg ang necklace at inabot ni daddy sa kapatid ko na tinatanggihan naman ng kapatid ko.

Yayabangan niya lang ako kaya huwag na lang. Kailan ba ‘yung huling bonding naming magkakapatid? Hindi ko na maalala dahil sa sobrang tagal. Our parents always told us to be like this, we should be like that. That’s why now, kompetisyon ang nangingibabaw sa aming magkakapatid.

Ika ng babaeng kasama ng kapatid ni Jam. Napatitig ako dito at sa kapatid ni Jam ng sabihan si Jam ng ganon. Napatanga ako ng marinig ko ang malakas na tawa ng kapatid ni Jam. Hindi ako makapaniwala na tatawa lang ito ng ganoon samantalang sinabihan ang kapatid nito ng ganon. Kahit naman sana hindi maganda ang samahan ninyong magkakapatid pero huwag naman sana umabot ng ganito.

“Oo na. Kahit alam ko na wala naman akong binatbat sa kanila ay ipagtatanggol kita sa mga magulang mo.” “Thank you, Best friend!” Ngumuso lang ito sa akin na parang bata. Minsan ay naiisip ko na kapatid ko si Jasmine pero sa ibang pamilya. Kung sana ay may kapatid nga akong kagaya niya ay mas madali sanang tanggapin ang lahat. Ano kaya ang pakiramdam noong may nasasabihan kang kapatid ng problema mo? Ako kasi, never kong naramdaman iyon.

"Ate, umiyak ka, mas magiging magaan ang pakiramdam mo kapag umiyak ka." Sa wakas, dumating na ang araw na ito para sa dalawang magkapatid, at naisip nila na makakabuhay ng matatag ang dalawang magkapatid, pero binigyan ng Diyos ang kapatid niya ng isang mabigat na pagsubok.

Bigla siyang natakot sa isiping maiiwan siyang mag isa ron. "Hindi ba talaga pwede kuya? sige na naman oh, iiwan mo talaga ako dito ng mag isa?" Palatak na ani nito habang bumababa ng hagdan. Tiningnan naman siya ng kapatid niya. Bahagya itong napa isip sa sinabi niya dahil nakita niya ang bahagyang pag kunot ng noo nito kapag kuwan ay bumuntong hininga.

"Mama! Matagal pa ba ako magkakaroon ng kapatid?" "Ha? Ah' matagal pa anak! Bakit ayaw mo ba na ikaw lang muna ang baby ko?" Naisip niyang itanong. "Gusto ko po pero gusto ko rin magkaroon ng kapatid. Kasi 'yun ibang classmates ko meron din silang kapatid." "Ah' kasi anak!" Nangangapa niyang sqagot. "Hayaan mo anak pag-iisipan 'yan ng Mama mo. Sooner or later igagawa ka rin niya ng kapatid, okay." Sagot ni Dorin.

Nang mag-angat s'ya ng ulo ay nakita n'ya ang kapatid na kuyom pa rin ang kamao at nagbabaga ang mga mata na nakatingin sa kan'ya. "What the fvck, Uno!" singhal n'ya sa nakakatandang kapatid. Magkasing edad lang naman sila ngunit dahil ito ang naunang lumabas sa kanilang apat ay normal lang na ito ang naturingan na matanda sa kanilang apat. Qua droplets sila ng iluwa ng kanilang ina.