Filipino Pick Up Line Novels & Stories

I said, but i receive no response. I looked at the phone to see if i'm still in the call Agad ko iyong ibinalik sa tainga nang makitang hindi pa naman putol ang linya. "H-Hello? Uh i'm Dion's wife can you wait? Hmm? I'll just handle his phone to him or you can call again after 3 minutes?" I said pero wala pa ring sagot mula sa kabilang linya. Baka hindi sya nakakaintindi ng English?

Sayang ang pag-ubo. "Are you waiting for my call?" "W-what?" Ayon at nautal na naman! Kainis! "No way!" "Sounds like you do." Napamaywang ako nang wala sa isip. "Tumawag ka lang ba para mang-inis? Ibababa ko na ito!" "I called to pick you up." "Pick... me up?" "Lumingon ka."

Hindi nagtangka si Felicity na sumagot pero ang kanyang pananahimik ang pinakamagandang sagot. Tumawa si Felipe. "Ano bang klaseng charm ang meron ang pamangkin ko para makaakit ng mga kagaya mo na handang ibuwis ang kanilang buhay na para bang mga gamu-gamo sa apoy?" Sa sandaling natapos niya ang kanyang pangungusap ay tumunog ang kanyang phone. Sinagot ni Felipe ang tawag, nagsalita ng ilang mga salita sa ibang lingguwahe na hindi naintindihan ni Felicity, pagkatapos ay naghanda para umalis.

Nag-iisip ako ng sasabihin ko. Napabuntong-hininga ako at nagsimulang magtipa. “We’re going to the Philippines.” Iyon lang ang mensaheng pinadala ko sa kanya. Pero parang gusto kong pagalitan ang sarili ko kasi bakit iyon lang ang sinabi ko? Baka mamaya replyan pa ’ko no’n ng ‘Eh ano naman?’ Kainis! Tinago ko na muna ang phone ko dahil sa hiya.

Naupo siya, handang makinig sa kung anong pakshet na sasabihin ko. Sayang at wala akong makatwirang sasabihin maliban sa mga salita para puring-puring subukan na makuha muli ang aking puwit sa kanya. “Ayaw mo bang simulan ang engagement?” Lumapit ako nang higit, nagpapakita ng isang pakshet na nag-aalalang mukha.

Hindi ko naitago ang pagiging sarcastic ko. I’m at the fucking tip of the Philippines! “Yes, ma’am. Multicab.” Multicab? I’ve heard of it before, that’s why I found it intriguing. Agad na napangiti ako. “Oh… sure. Please rent one for me.” “Sure. I’ll call someone I know from here,” aniya saka mabilis na nag-dial. Agad kong kinuha ang sarili kong phone habang naghihintay at nagpasyang mag-selfie. I set the front camera to point five and snapped a shot of my wide smirk.

"Hello. May I speak to the prime minister of Japan?" "I'm sorry sir. But we will not entertain any call for this week. The prime minister is busy. Have a wonderful day." Isang monotonous tone na lang ang narinig ni Philip. Tila isang recorded audio na lang ang kaniyang narinig dahil sa sampong beses niyang tumawag ay paulit-ulit na iyun ang sinasabi mula sa kabilang linya. Pinagpapalo ni Philip ang telepono ng hotel room. "Bakit ang hirap mong kausapin."

Nanginginig ang boses kong bungad sa unknown number na tumawag sa akin. "Sydney my dear? How are you? Hinahanap mo na ba ang anak mo? Well, well, well! She's in my hand, my dearest niece!" Humalakhak siya, 'yong halakhak na nakakainis. Kung pwede ko lang siyang saktan gamit ang cellphone ko ay kanina ko pa ginawa.

Mabilis kong na ilayo ang cellphone ko sa aking tenga ng tumili ito "Lower down your voice kath." Usal ko kaya tumigil ito sa pag-tili. Paano ba nakuha ng babaeng 'to ang number ko? Tch. [I have a good news, Xana, i will go there in the Philippines kaya magkikita na ulit tayo.] Masaya niyang turan kaya napa-poker face ako. "That's a badnews for m--" Napahinto ako sa pagsasalita ng makarinig ng pagka-basag ng kung ano man mula sa loob ng clinic

Humaba lang ang nguso nito at naglalambing na ipinatong ang baba sa balikat niya. "Yan lang naman kasi ang lumabas nong nag search ako," bulong nito. Hindi niya alam kung tama ba ang pagkakarinig niya. "Okey may pick up line ako sayo." "Hmm?" "Bola ka ba?" "Bakit?"