First Aid Sa Hika Tagalog の小説・ストーリー

Nandito sila hindi para kaawaan ako kundi samahan ako sa kalungkutan. "Drink this," may inabot na tubig si Ignacio sa akin. Dahil sa panginginig ay tinulungan niya ako ilagay sa bibig para makainom. Nilagay niya sa tabi ko ang water bottle pagkatapos at may inilabas sa supot na dala niya. Nakita ko doon ang first aid, kahit sinabi ko na ayos lang at ako na bahala na maglinis at gumamot ay hindi siya nakinig. Ang importante ay malagyan ng lunas baka lumala.

Karma? Kahit masakit, tinanggal ko ang bubog doon. Wala akong dalang first aid kit at hindi ko kabisado ang resort na ‘to kaya naglakad ako ng ika-ika, nakataas ang isang kalahating talampakan kung saan ang may sugat.

Napamura kaagad ako at halos hindi ko alam kong anong gagawin ko. "sh1t, sandali, palitan natin ng bagong band aid yan." Nataranta kong sabe habang hinahalughug ang first aid kit. Kinabahan kaagad ako. Bakit niya kase ginalaw. Bagong opera palang tapos ginalaw na niya kaagad. Kinuha ko kaagad ang malaking band aid bago ako lumapit dito.

sabi ni Clark, mukhang interesado. Nasa salita na si Thea nang bigla siyang maaksidente at napasugatan ang daliri sa kutsilyo. "Ouch!" sabi niya, habang nararamdaman ang sakit. Agad na hinawakan ni Clark ang kamay niya at sinuri ang sugat, habang mukhang nag-aalala. "Saan ang first aid kit mo?" tanong niya. "Nasa itaas na istante." sagot ni Thea.

Hindi ako sinaktan ni Jayson, na paluhod ako ng hinabol ko siya, kanina napaluha naman ako ng maalala na hindi niya ko pinakinggan. Okie sige umopo ka muna at kukuha lang ako ng pang linis sa sugat mo. At iniwan nga ko nito sa upuan para kumoha ng pang linis ng sugat ko. Ilan sandali lang ay bumalik si Marfa dala nito ang first aid para linisan ang akin tuhod. Habang nililinisan nito ay patuloy pa rin ang agos ng luha ko, " Alliyah tama na ang pag iyak mo, mag pahinga ka muna. Saad nito sa akin.

Napamura kaagad ako at halos hindi ko alam kong anong gagawin ko. "sh1t, sandali, palitan natin ng bagong band aid yan." Nataranta kong sabe habang hinahalughug ang first aid kit. Kinabahan kaagad ako. Bakit niya kase ginalaw. Bagong opera palang tapos ginalaw na niya kaagad. Kinuha ko kaagad ang malaking band aid bago ako lumapit dito.

Pero ang pinagkaiba, sinadya na ni Cheska na hawakan ang mismong sugat. “Tinatanong kita kung nasaan ang first aid. Ano tingin mo sa akin? Walang puso? Aakyat at magpapahinga habang ganyan ka? Saka pa-thank you ko na rin kasi hahayaan mo akong manatili rito sa condo mo,” umiirap na ani ni Cheska.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Sabi nya saakin. "maka bobo naman to,asan ba yung first aid kit mo?'' tanong ko saknya '' ako na kukuha ,dyan ka nalang muna'' sabi nya saaakin kaya naupo na muna ako sa bar stool nya dito pag dating ni clive may dala na syang first aid kut tapos naupo na sya sa harapan ko ''asan ba ?'' tanong nya saaakin binigay ko namna sakanya yung daliri kong nasugutan,kumuha nman sya ng alcohol at band aid

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”