Convenience Tagalog Novels & Stories

habang lintanya nito, tumango tango naman ako kahit hindi n'ya ako nakikita. Di nagtagal ay binaba na nito ang tawag. Bago ako pumasok ng convenience store ay nakaramdaman ako na parang may lihim na pinanunuod ang bawat kilos ko. Sinubukan kung tumingin sa paligid pero wala naman ako nakita kakaiba kaya pumasok na'ko ng convenience store.

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

Naiintindihan n'ya ang mga salitang ginamit nito. "Sorry! Dapat pala at nagsalita ako sa tagalog. Na-curios ako kaya ako nagpunta rito dahil gusto ko makita ka ng personal. Napapaisip tuloy ako kung paano ka nagustuhan ng kagaya ni Noelle. Well, may itsura ka naman ngunit wala ka namang dating. Anyway, nandito lang ako para magpakilala. Ako si Davis Montelibano, ang bagong asawa ni Noelle Mondragon." Mahabang pahayag ng lalaki.

Syempre, sunod-sunod ang mga papuri. “Congrats!” “Congratulations!” “Deserve!” “Walang katulad talaga!” “Masked Singer lang malakas!” Napairap ako. Bwisiiiit!! Nakaka-high blood! “Maraming salamat sa inyong lahat. Sobrang overwhelming po ang suporta niyo sa akin. Sana ay huwag niyo po akong iiwan,” pa-humble niyang wika na parang may halo pang iyak-iyakan sa boses.

“‘Diba bagay ka sa akin?” “What?” natatawa kong tanong habang bumababa kami ng hagdan. Isinilid ko rin sa kanyang bulsa ang kanyang cellphone. Napangiti siya. “I said, we look good together.” Napabunghalit ako ng tawa. Magkaiba kaya ang dalawang pangungusap na sinabi niya! “Ang Tagalog ng we look good together ay ang ganda natin pagmasdan kapag magkasama tayo pero puwede ring bagay tayo hindi bagay ka sa akin,” pagtatama ko sa kanya.

Thank goodness! Sobrang nakakahiya! Ba’t kasi kumain ako ng ginataan! Sa dami-dami ba naming dessert na available ‘yon pa! At bakit naman ang shunga-shunga ko at hindi ko naalala na lactose intolerant ako! Buang jud ko! [Note: Buang means crazy; translation= I’m so crazy!]

sabi ko sakaniya habang tinitingnan ang ATM ko. "Nako, maraming salamat talaga anak hulog ka ng langit sa'min!" nginitian ko nalang siya at nagpaalam na sakaniya dahil sa inaantok na rin ako. I am planning to buy a house and lot in Manila, I don't want Tita and Mama stay there for long. After my contract here, I will go home immediately and build my dream house, napangiti ako sa naiisip ko dahil malapit ko nang makamit ang pangarap ko.

"Dahil wala akong tiwala sa kanya," "Paano mo siya tinanggap kung wala ka pa lang tiwala? Bonak lang?" saad ko pa, nakakunot naman ang noo nito na parang nagtataka. "Bonak? What is bonak?" Bobong anak. "Bonak means, bilisan mo na lang bumalik dahil bubuo pa tayo ng anak." Ngumiti ako sa kanya nang tumango-tango ito, bobong anak nga.

"Dalawa, alam mo ba kung gaano kabilis ang mga kotse na ito? Mayroon kang mga tatlong segundo o kaya upang makatakas, good luck. Sinabi ni Quinn Concepcion sa dalawa na may ngiti. "Quinn Concepcion, mangyaring, mangyaring i-save kami, at mamagitan muli sa Esteban, hindi namin nais na mamatay." Sinabi ng marangal na ginang kay Quinn Concepcion na may isang nakalulugod na hitsura.

Pagtataka ko ang matanda ay may papel na inilabas galing sa dala nitong bag. "Pinapirma ko pa nga ‘yan oh—at alam mo ba, ginamit pa niyang kolateral ang bahay n’yo. Hindi mo ba alam? Ipinagbili niya na sa akin ‘tong lupa’t bahay para pambayad sa utang. May papel akong hawak. Legal ito, hija." Namutla ang mga mata ko at hindi makapaniwala sa mga sinabi nito