Forgive But Never Forget Novels & Stories

iyon ang huling sinabi ni Sienna bago ako tinalikuran. My knees buckled. My chest tightened as I watched them walk with difficulty, backs hunched, pride still intact. Siguro nga... may mga taong ayaw magbago. Ayaw humingi ng tawad. And I have to forgive them in the right time but never forget what they did.

Wala ka na lang ngayon sakin "Did-...am I forgiven?" Napakagat labi muna ako bago marahasang napatango.. "Forgive and forgotten" sandali siyang pumikit bago.. "Why?..b-bakit ang dali lang para sayong kalimutan ang kasalan ko?" Ilang segundo kaming nagkatitigan pero ng matauhan ay ako na Ang umiwas.. "B-baka Kasi madali ka ring kalimutan kaya ganon lang din kadaling kalimutan ang kasalan mo"

"Do you agree that you should forgive and forget? Justify your answer." Si Yuri ang unang sumagot. "No, no I won't. I may forgive but never forget. I'm only human. I will never forget all the pain, all the sadness and all the people who hurt me. They hurt me. And they hurt me." Ganun lang kasimple ang isinagot ni Yuri pero talagang napakalalim ng sakit na nararamdaman niya. Ang sakit sa damdamin, sa pisikal at sa emosyonal na kaniyang nararamdaman sa oras na ito ang kaniyang pinaghuhugutan ng kaniyang sagot.

tanong ko. Iniling niya sandali ang ulo at umiwas ng tingin. "I think I can also apply it too now. But not the exact qoute." "Huh?" grabe ano na naman ba ang pinagsasabi nitong anak ko? "Instead, I will apply the 'Forgive but never forget' quote line, not the different version you used." saad pa niya at napanganga na lang ako.

Kung ganoon lang kadaling magpatawad at basta nalang kalimutan ang lahat, ginawa ko na noon pa. Pero hindi eh. Hindi ganoon kadaling kalimutan ang lahat. Hindi rin ganoon kadaling magpatawad. Maybe I can forgive her someday. Accept and forget about everything. Hindi ko man siyang magawang patawarin ngayon, it doesn't mean na hindi ko na talaga siya na hindi ko na talaga siya mapapatawad pa. Kung ang Diyos nga nagawang magpatawad, ako pa kaya?

“You’ve grown into someone I don’t get to claim. And that’s… okay. I’ll accept it. I’ll survive knowing I did wrong—but I won’t make it about me anymore.” Sa unang pagkakataon, naramdaman kong bahagyang nawalan ng kirot ang puso ko. Hindi pa lubusang gumagaling—may apoy pa rin, galit pa rin—ngunit may pintong bumukas. A sliver. Just enough for humanity, and maybe, later, forgiveness. “You’re not easy to forget,” malumanay niyang sabi. “Even when I try to leave, even when I’ve promised myself not to look back… I think about you.”

Kaya kahit na anong drama ikwento ko ay komportable pa rin ako tulad na lang ngayon. “So, kakalimutan ko na lang ‘yung ginawa niyang pagtalikod sa ‘min noon?” I asked. “Pikit,” aniya kaya agad akong pumikit para malagyan niya ako ng eyeshadow. “Alam mo kasi, hindi naman lahat ng pagpapatawad ay kailangang magkalimutan. Forgive but never forget. Lalo na kapag nakaukit na ‘yon sa puso mo. Kasi kung maghihiganti ka… para saan pa? Para mapatunayang galit ka nga sa kanya? Paano ‘yung mga kapatid mo? Kung hindi mo na kailangan ang papa mo kasi ikakasal ka na─ ay este, may pamilya ka na at kaya mo na sarili mo, e sila? Kailangan nila ang Daddy mo. Tama naman si Nay T

Lumapit siya sa akin at tumingin din sa screen, at sa mabigat na boses ay sinabi niya na posibleng kabilang sa mga nasawi ang babaeng matagal nang naging dahilan ng sakit at panganib sa buhay namin, and then she added softly that maybe it is time to forgive and forget everything, na baka ito na ang pagkakataon para tuluyan naming iwan ang nakaraan. I heard her, malinaw ko iyong narinig, pero hindi agad ako nakasagot dahil hindi ganoon kadali ang hinihingi niyang gawin, because forgiveness is easy to say but not easy to live with, lalo na kung ang pinag-uusapan ay isang taong halos sirain ang lahat sa amin.

Kung paiiralin ko ang pride ko tungkol sa nakaraan ay hindi ko masasabi kung hanggang kailan ko sila makakasama. Tandaan niyo na ang buhay natin ay hiram lamang. Kaya kung mayroong taong nakagawa man ng malaking kasalanan sa’yo at humingi ng tawad, kung nakikita niyong they are really sorry, forgive them. ‘Wag niyong sayangin ang oras dahil hindi niyo alam huli na pala.

If I can't forgive, then I will forget. Mas lalo pang gumaan ang loob ko nang bumisita sa ospital ang mga magulang ni Dexon. I thought that his Mom is still mad at me, but she ran to me crying and saying sorry for everything. Humingi siya ng tawad sa pag-sampal, pagsabi ng masasakit na salita, at pag-iwas saakin. I am not mad for what she did to me but I really appreciate her apology. Nagalit lang daw siya dahil bigla akong umalis, pero hindi pa rin daw mawawala ang pagmamahal niya saakin. Naiintindihan ko naman kung bakit siya nagalit at tanggap ko na nagkasala rin ako.