Lest We Forget Novels & Stories

"Imi- meet natin si Lola Lina for lunch. Kanina pa ako nag- antay ng tawag mo. Iyon pala ay nakalimutan mo. Kaya napagpasyahan kong pumunta na lang dito sa opisina mo. I hope okay lang itong attire ko. Hindi na kasi ako nakapagpalit." "Oh!..... I forgot!" anito. Nagpakawala ito ng buntung- hininga, tanda ng pag- aming nakalimot nga ito. Pumalatak siya. " Buti na lang pala, kahit busy ako sa canteen at laundry shop, hindi ko nakalimutan ang importanteng lakad na ito. Kung katulad mo ako, malamang namumuti na ang mga mata ni Lola Lina sa kahihintay sa atin. You shouldn't forget that family is our first priority. It should come always first." pagpapaalala niya rito.

At mas lalo pa nitong inilapit ang sarili sa akin. Oh my gosh! naalala n'ya nga ako! naguguluhan ako at ang daming tumatakbo sa isip ko. Anong gagawin ko?. "Let's just forget what happened that night." usal ko sa kanya. "How can we forget if we both enjoyed it." sagot ni Liam in a low baritone voice that seemed oh-so-very-sexy.

Sa kung ano ang tama at mali. Kahit anong isip niya iisa pa rin ang nananaig. Yun ay ang kagustuhan na mayakap at mahagkan ito. Ang mali ay tila naging tama. “Can we forget everything first and stay like this for a moment. Kahit ngayong gabi lang, Shayne.”

“W-wait, El? I-is this it? Is this the last time I’m seeing you? W-will I ever see you again?” Sandaling pinagmasdan ni Elize ang dating katipan, pilit na ngumiti. “This is the last time I will visit you Calvin.” “B-but your memories. You will still remember m-me, my favorite things, r-right?” Umiling na si Elize. “I will eventually forget. Besides, my mind will soon be filled with more happy memories with people who truly matters, people I love the most in my life,” anang dalaga, masuyong hinawakan ang kanyang tiyan. “This is goodbye, Calvin. Don’t waste your second chance at life when it comes,” dugtong pa ng dalaga bago tuluyang naglakad patungo sa exit.

Hindi naman kasi ako komportable sab tawagin sila sa kanilang pangalan lalo na at ang pinakilala nila sa akin ay ang kanilang palayaw lang. I sipped the juice I was holding and wandered my eyes around, looking for someone. But I failed to see even his shadow. Hindi ba siya nag-attend? I was hoping to see him today and ask for forgiveness. Hindi ko alam kung bakit kailangan ko manghingi ng tawadf, pero pakiramdam ko ang kailangan iyon. Hindi ko naman maitatanggi na naging manhid ako sa kaniya. Because I was busy helping others, I forgot about my own happiness. "Anyway, I think this is the last day that we will see each other." Biglang usal ni Leora. "I hope, no matter what happens, we will st

Akala ko ay aalis na siya pero hindi pa dahil muli itong tumingin sa akin. “Ahm… ingat. Salamat ng marami.” Tipid kong pamamaalam at ng sabihin ko ‘yon ay kita ko ang kislap sa mga mata niya at mas lalo pang lumawak ang pagkakangiti. “Take care of yourself, Amira. See you.” Nakangiting pamamaalam niya at tuluyan niya na kaming tinalikuran ni Nanay. Habang pinapanood ko ang papalayong bulto ni Levi ay siya namang mahinang pagkurot sakin ni Nanay sa tagiliran.

"Don't tell me that you forgot?" Pinahinaan ko muna ang niluluto ko. "What did I forgot, mom? Bawal pa akong umapak diyan, right?" "It's our anniversary, Harve! For goodness gracious!" Napatulala ako sa sinabi ni Mom. Dang! How would I forgot about it? Patay ako nito! "Be here in an hour, Harve. Your dad is looking for you. What got into your mind?" "I'm sorry, mom. I really forgot about it. I was too preoccupied and too stressed. Alam niyo naman iyon. I'll be there..." saad ko na lang at tuluyan ng pinatay ang aking niluluto.

"It's weird. Last time I know, galit na galit ka sa kaniya. Bakit parang may nagbago?" Pinanggigilan ko ang ilong niya dahil mas tumangos ito lalo sa pagkunot ng noo niya. "Hindi ba pwedeng mag forgive and forget?" "Nah! You can forgive, but it's not necessary to forget." Sabi niya sa akin at pinatungan ng mabababaw na haIik ang labi ko. Ngumiti ako at yumakap sa kaniya. Ah- I love this man so much. Hindi ko na ito ibibigay pa kahit kanino. Kung pwede ko lang siyang ipagdamot ay gagawin ko.

"Mag kikita tayong muli," ​"Mag kikita tayong muli," Pinilig ko na lang ang aking ulo para iwaksi ang aking iniisip. Bakit ko ba iniisip ang bagay na iyon? Kaylangan ko na siyang kalimutan. Kalimutan ko nang ibaon sa limot ang nangyari sa aming dalawa, dahil isa lamang iyong pag kakamali. Hindi na muling mag cro-cross ang aming landas.

“BUT please...don't ever tell me to forget you and move on because I can't, Lalaine. Paano kita makakalimutan kung kahit minsan...sa loob ng nakalipas na walong taon, hindi ka nakalimutan ng puso ko?”