Lest We Forget Novels & Stories

"Don't tell me that you forgot?" Pinahinaan ko muna ang niluluto ko. "What did I forgot, mom? Bawal pa akong umapak diyan, right?" "It's our anniversary, Harve! For goodness gracious!" Napatulala ako sa sinabi ni Mom. Dang! How would I forgot about it? Patay ako nito! "Be here in an hour, Harve. Your dad is looking for you. What got into your mind?" "I'm sorry, mom. I really forgot about it. I was too preoccupied and too stressed. Alam niyo naman iyon. I'll be there..." saad ko na lang at tuluyan ng pinatay ang aking niluluto.

“Maybe this time… I’ll make him stay.” “Or maybe this time, you’ll learn to stay for yourself,” tugon ni Leonardo, sabay lingon sa kanya bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada. “You always forget that, Selest. You keep chasing love so much that you forget to love the one person who needs it most—you.” Natahimik si Selestia. Dumulas ang tingin niya sa kanyang mga kamay, doon sa maliit na hiwa na natamo niya kanina sa pagluluto.

"Isa pa, you already said it before, you are lusting over me and that's normal. Sa ganda at sexy ko ba naman na'to, hindi ka lilibugan? It'll be more insulting to me naman kung wala kang nararamdaman sa tuwing nakikita ako." Siya naman ang nagbigay sa akin ng matalim na tingin. "Kakasabi ko lang, diba? Na kakalimutan na natin yun." "You're the one who opened it up." Balewalang sagot ko sa kanya and looked at in front of me. "Besides, I still don't understand why you want to forget it when both of us, obviously, won't be able to forget it that easily, especially since we're living together. You know what? You better stop obsessing about doing the right things. We're both humans and we are bou

Hindi ko akalain na makakabuo kami ng lalaking kinakalimutan ko na. At kung mag lalandas man muli kami ni kudos ay sisiguraduhin kong nakalimutan kona ito at wala na ang sakit na pinaramdam niya sakin. ______________________________________________ GOODEVENING BELLATITS PA VOTE ULIT PARA SA NEXT CHAPTER🤍

“By forgetting her.” “Hindi iyang ang ibig kung sabihin—” Diretso siyang tumayo at tinignan si Lowie. “If I’m going to fight for my company, to get things back on track, kailangan ko siyang kalimutan. Hindi na ko pwedeng magpakulong sa sakit. I’ll turn it all off. Forget her. Never talk about her betrayal. Turn whatever it was between us… into hate.” “You can’t solve anything like that, Rozein. No one solves things like that.”

At mas lalo pa nitong inilapit ang sarili sa akin. Oh my gosh! naalala n'ya nga ako! naguguluhan ako at ang daming tumatakbo sa isip ko. Anong gagawin ko?. "Let's just forget what happened that night." usal ko sa kanya. "How can we forget if we both enjoyed it." sagot ni Liam in a low baritone voice that seemed oh-so-very-sexy.

Akala ko ay aalis na siya pero hindi pa dahil muli itong tumingin sa akin. “Ahm… ingat. Salamat ng marami.” Tipid kong pamamaalam at ng sabihin ko ‘yon ay kita ko ang kislap sa mga mata niya at mas lalo pang lumawak ang pagkakangiti. “Take care of yourself, Amira. See you.” Nakangiting pamamaalam niya at tuluyan niya na kaming tinalikuran ni Nanay. Habang pinapanood ko ang papalayong bulto ni Levi ay siya namang mahinang pagkurot sakin ni Nanay sa tagiliran.

"Mag kikita tayong muli," ​"Mag kikita tayong muli," Pinilig ko na lang ang aking ulo para iwaksi ang aking iniisip. Bakit ko ba iniisip ang bagay na iyon? Kaylangan ko na siyang kalimutan. Kalimutan ko nang ibaon sa limot ang nangyari sa aming dalawa, dahil isa lamang iyong pag kakamali. Hindi na muling mag cro-cross ang aming landas.

“BUT please...don't ever tell me to forget you and move on because I can't, Lalaine. Paano kita makakalimutan kung kahit minsan...sa loob ng nakalipas na walong taon, hindi ka nakalimutan ng puso ko?”

Pero tapos na 'yon, kailangan na naming mag move forward. Kahit gaano pa kabigat, kahit gaano pa kasakit, kailangan nating magpatawad. Hindi naman 'to para sa kanila e' kung hindi para 'to sa ikatatahimik at ikaluluwag ng puso natin. And I think it's better. Let us all move forward, Let's forget about the past and Let's forgive those persons who hurt us. Huwag nang magdala ng extra baggage! Sometimes we need to let go burdens, for us to walk lightly.