Foto Karma

Ibuku meninggal karena terlalu emosional. Pasalnya, hari yang seharusnya menjadi hari pernikahanku, kini pengantin wanitanya malah berubah menjadi mitra bisnis Ezra. Pada saat ibuku mengembuskan napas terakhirnya, hari pernikahanku berubah menjadi hari pemakamannya. Namun, Ezra memerintahkan agar pesta pernikahan tetap dilanjutkan seperti biasa dan bahkan memintaku untuk memasangkan cincin pernikahan ke jari Naila secara langsung. "Cepat! Pasangkan cincin itu padanya. Malam ini, aku akan memberimu penjelasan," katanya sambil menggertakkan giginya. Aku mengabaikan amarah Ezra dan menggendong jenazah ibuku meninggalkan hotel. Pukul delapan malam, pernikahan dengan pengantin yang diganti itu selesai dengan "sempurna". Naila memposting di Instagram dan postingannya mendapat puluhan ribu suka. [ Yay! Hari ini aku akhirnya menikahi pria idamanku. Terima kasih pada pihak ketiga yang sadar diri dan pergi. ] Tak lama kemudian, Ezra juga memposting. [ Orang yang nggak layak, nggak pantas dicintai. ] Di kamar jenazah yang dingin, aku memberikan tanda suka pada postingan mereka berdua dan menulis komenta. [ Semoga langgeng. ] Kemudian, aku mengemas barang-barangku sambil memeluk kotak abu jenazah ibuku. Namun, ketika aku sampai di rumah baru yang kubeli, aku menemukan Ezra sedang berciuman penuh gairah dengan Naila di sofa baruku.

Olivia terjebak dalam tubuh Esther Belliana Ravenshire, permaisuri antagonis dalam novelnya sendiri yang belum selesai. Berniat menjadi penonton pasif untuk melihat bagaimana William si tokoh utama berakhir bahagia dengan Claire sang Saintess yang menjadi cinta pertamanya, Olivia justru membuat satu kesalahan fatal, yaitu membawa kepribadiannya yang tulus dan lembut ke dalam watak Esther yang angkuh dan keras. Ketulusan dan kecerdasannya justru meluluhkan kebencian orang-orang dan membuat William jatuh cinta padanya, bukan pada Claire. Tanpa sadar telah menghancurkan naskahnya sendiri, Esther dihadapkan pada dua pilihan besar. Menerima cinta itu, atau terus mempertahankan kisah yang hampir hancur ini. Pada akhirnya, siapa yang berhak menggenggam akhir bahagia?

I was twelve when Henry Shaw took me home from the orphanage, gave me a new name, put me through school, and gave me a good life. Ten years later, his first love returned from abroad. Her name sounded like mine, and her face looked like a mirror image. I quickly realized I had been a stand-in all along. Crushing the diagnosis in my pocket, I decided that I was going to live the rest of my life for myself, even if I did not have much time left.

At our wedding ceremony, the four-year-old nephew of my fiance, Michael Thompson, suddenly rushes onto the stage. He grabs his uncle's hand and cries, "Daddy, why are you marrying another woman? Don't you want me and Mommy anymore?" Seeing this, Lisa Jenner quickly runs over to intervene. She sounds apologetic, but her words are slightly provocative. "I'm so sorry, Sarah. Danny lost his father when he was little and has always seen Michael as his dad. He didn't mean to cause trouble." Even Michael remains completely calm as he picks up Danny. He explains to me, "Before David passed away, he made me promise to take care of his widow and child. I only let Danny call me 'Daddy' so he could have a normal childhood. You understand, right?" As I look at the three of them, standing there like the perfect family, I laugh coldly and rip off my veil. "This poor child has been through so much. How could I possibly steal his dad away? "You know what? Why don't I just let Lisa take my place up here? Then you can have your happy little family of three."

In my previous cycle, when I graduated from university, my cousin Laura gave me a gramophone. But after I received the gramophone, accidents kept befalling my family. In the end, even my boyfriend betrayed me to be with her. It was only then that I learned that all of this was my cousin’s scheme. After I got to the current cycle, I pretended to accept my cousin’s present but never used the gramophone. It led to the curse delivering such a vicious backlash to my cousin and her entire family that they died.

I was once the most respected female intelligence officer in the underworld. I controlled black market trade, port lockdowns, and risk assessments for every smuggling route. These were the basics every new recruit learned on their first day in the Mafia. But my intel was never reliable. As time went by, everyone caught on. In this city, whether the ports were locked down or open for business didn't depend on intel. It depended on whether Vincenzo's childhood friend was in a bad mood. I had just sent an order over the family's secure channel: "Level-one lockdown. All shipping routes are closed." A moment later, the ports were thrown wide open. My rival mocked me in front of everyone. "Isabella's supposed to be the queen of underworld intelligence, isn't she? What happened, did she lose her touch?" Other family members twisted the knife without a second thought. "Her husband changes the rules at a word from his precious Amelia. Who's going to listen to her anymore?" "She's on the hook for any losses from this. That route reopening is going to bankrupt her!" I clutched a stack of formal censures from the family. I said nothing. It didn't matter. I was done being a pawn in their games. Soon, I would be gone for good.

"Lima belas ribu, Mas? Yang benar saja. Besok kamu tahu kan, kalau ibuku mau datang?" Kedua alis Aira naik ke atas dengan mata melebar.  "Kenapa? Apa ada yang salah? Terus ... kalau orang tuamu datang, kita mau menyambut seperti ratu, menyediakan ikan, daging, udang, cumi, begitu? Kita hidup harus hemat. Nggak peduli siapa yang datang. Bukankah orang kampung juga menyambut tamu dengan hidangan seadanya?"

Kesalahan fatal yang dilakukan kakaknya telah menjerat Ayasa dalam pernikahan yang tak pernah dibayangkan, demi menyelamatkan nama baik keluarga dan menghindari masalah yang lebih besar, Ayasa terpaksa menikah dengan Regas Tenggara, sang cassanova dengan beribu skandal di hidupnya.

Mon frère me détestait et souhaitait ma mort. J’ai pleuré et je lui ai demandé : « Ne suis-je pas ta propre sœur ? » Il a ricané : « Je n’ai pas de sœur. » Cette nuit-là, j’ai été renversée par une voiture. Il est devenu fou.

Quand j'ai été encerclée par la meute de renégats loin de notre territoire, j'ai envoyé un lien mental à mon compagnon, Alpha Luke, le suppliant de m'aider. Il m'a refusée quinze fois — et finalement, il a bloqué complètement le lien. À la fin, je me suis effondrée d'épuisement et j'ai perdu connaissance, ma louve hurlant de désespoir. Quand je me suis réveillée à l'infirmerie, Alex, le commandant de la Tribu des Loups-Garous, était assis calmement à mes côtés. C'était lui qui avait reçu mon appel désespéré. Il avait mené ses guerriers, écrasé les renégats et m'avait arrachée à la mort. J'ai pris une grande inspiration et j'ai dit avec une détermination sans faille : « Alex, j'ai pris ma décision. J'irai dans le Territoire du Nord pour l'entraînement. Je pars dans deux jours. » Dix minutes plus tard, Luke a fait irruption dans la pièce avec Kristie — sa soi-disant sœur adoptive — et nos jumeaux qui le suivaient de près. « Tu as monté cette mise en scène juste pour éclipser Kristie ? Tu te rends compte de la force guerrière que tu as gaspillée pour flatter ton ego ? Tu ne mérites pas d'être Luna ! » Mon fils aîné, Chris, m'a lancé un regard perçant et a ricané : « Elle est où, ta blessure, Maman ? Tu as l'air en parfaite santé. Tu as tout simulé juste pour attirer l'attention ? » Mon fils cadet, Colin, m'a regardée avec des yeux pleins de déception. Il a lentement secoué la tête et a murmuré : « Maman, tu nous as encore menti… juste parce qu'on aime davantage Kristie ? » Kristie a serré la main de Luke, sa voix tremblait d'une fausse innocence tandis que des larmes coulaient sur ses joues : « Je suis désolée, Christina… Je ne fêterai plus jamais mon anniversaire. S'il te plaît… arrête de créer des problèmes à Luke et aux jumeaux. » J'ai serré les poings, retenant ma louve furieuse. J'ai regardé les quatre tourner les talons et sortir sans un seul regard en arrière.