Novel & Cerita Francisco Mañosa

Nang makalabas ako ay inilibot ko ang mga paningin ko, hanggang ngayon ay sobra pa din akong namamangha sa bahay ni Ma’am Veronica at ang ganda ng garden niya pero mukhang hindi masyado nabibigyan ng pansin kaya ngayon na nandito na ako ay aalagaan ko na lang ito, kapalit man lang sa tulong na binigay niya sa akin. Napakaswerte ni Klaus dahil ang ganda ng buhay niya at biniyayaan pa siya ng mabait na magulang. At dahil wala naman akong gagawin kaya napag isipan ko na lang na ayusin ang mga halaman sa garden at pagkatapos ay diligan sila para naman maging maayos ang lugar na ito, tiyak na matutuwa si Ma’am Veronica kapag gumanda ito lalo na kapag nagsimula ng mamulaklak ang mga tanim.

Tumango si Francisco bago lumingon sa katabing matanda. "Kung ganoon ay ipinapaubaya ko na ito sa iyo." Kunot-noong tumingin si Entice sa kanila, hindi maitago ang labis na pagtataka sa kaniyang mukha. "Sino po siya?" "Siya ang matalik kong kaibigan, at siya rin ang pangulo ng ating Caramoan Metaphysics Association, si Edmar Garalde." Pagpapakilala ni Francisco habang tinapik ang balikat ng matanda.

His brows furrowed together, jaw tighten with disapproval. "Uh, kukuha lang sana ako ng tubig.." My word passed on my lips. Pakiramdam ko kasi ay may mali akong ginawa sa pag-parito ko ngayon. "Hi, I'm Franco Fuentanilla." He offered his hand for an handshake. Hindi naman ako nag-atubiling abotin ang kamay niya. Hindi tulad ng kay Lawrence medyo magaspang ang kamay nito na tiyak kong batak sa trabaho.

Diin na pagkakasabi ng lalaki sa harap ko. Hinarap ko siya habang naka-crossed arms. "Gan'on po ba? pero inaantay ko po ang ibang Mr. Michael Robertson," pagmiminaldita ko, kasi naman sabi ni Mr. Francisco ay amerikano ang iho-host ko pero anlayo naman sa hitsura nito, pero baka nga ano? Tatawagan ko na sana si Mr. Fransisco para sana magtanong ng eksaktong detalye, kasi naman hindi ko naitanong ang hitsura. Basta ang sabi nito kanina ay kababata niya ito sa America.

Kung maabutan mo si Esteban, siguradong sisikat ka. Inisip talaga ni Francisco na handa siyang magtrabaho bilang handyman para kay Esteban, ngunit nakakalungkot na alam niyang wala siyang ganoong pagkakataon. "Tatay, narinig mo na ba ang tungkol sa kaarawan ni Angel Montecillo?" tanong ni Frederick kay Francisco.

Yung grumpy sa grupo. "Ano ba, Mario? Akin na nga yan. Hi! I'm Max and Mario is my brother. We are four children of Manrique and Augustina Davis—Lacson. Youngest son of Don Manuel and Camilla Hofilén—Lacson. Thank you." His voice was deep and cold. Don Manuel, the seventh son of Don Mariano Ledesma Lacson. Napakagat ako ng ibabang labi at pinagmasdan sila. Kumaway sa akin ang iba habang ang iba ay tila mawawalan ng balanse sa tinatayuan nila.

Tumango naman ito kaya naman tuluyan na siyang humakbang papaalis, pero nang lingunin niya ay naroon pa rin ito nakatayo, tinitingnan pa siya. Kumaway siya roon at ganoon din iyon sa kanya, at hindi rin nakaligtas sa mga mata niya ang ilang estudyante na nakatingin sa lalaking may edad na. Humahakot pa rin iyon ng mga kababaihan talaga. Kalabaw nga lang daw ang tumatanda, at iyon ang kasabihan. Hindi uso kay Mason ang wrinkles at uban. Bukod tangi siguro itong na pinagpala sa lalaking lahat, bukod pa kay Ian Veneracion. WHO was that man?

mapanuksong tanong ni mommy. Sinimangutan ko siya. "It's the Unica hija of the Sarmientos," she answered her question. Mr. Frederick Sarmiento is well-known as one of the business tycoon in the industry. Marami silang koneksyon sa iba't-ibang tao. 'Yun nga lang, I think it would also be one of their problems. He has too much connection... too much people who might soon betray him.

tipid niyang sagot sabay yakap rito. Mayamaya'y sabay-sabay na silang pumasok sa mala-Mansiyon na tahanang iyon ni tito Manuel. He was a retired Navy sa edad na 58. Maaga itong nagretiro dahil mas gugustuhin raw nitong makasama ang buong pamilya habang malakas pa siya. May tatlo itong anak na may kanya-kanya na ring pamilya.

Lalo akong magmumukhang dukha kapag nagkataon. “Ay ang gwapo naman ni Manuel. Last na kita ko sa kaniya, sixteen years old siya.” Biglang pinakita sa akin ni Professor Keira ang picture ng sinasabi nilang Manuel. Isang picture ng vintage portrait. Parang gusto ko mapakamot ng ulo ng wala sa oras. Kung i-mention nila si Manuel, aakalahin ng mga nakakarinig na nabubuhay sa panahong ito ang taong ito. “Gwapo si Manuel Saenz, ‘di ba? Dating nagmamay-ari ng ancestral house nila President Navarroza.”