Helga Novels & Stories

Tatlong taon na ang nakalipas pero bakit ganito pa rin ang epekto mo sa akin, Helena? [Copyright© Nihc Ronoel, 2020] “Es tut mir leid, aber Helena Mari Delgado ist nicht in unserer Datenbank enthalten. Das heiβt, sie ist kein Student hier.” [I’m sorry, but Helena Mari Delgado is not included in our database. Meaning, she’s not a student here.] Umiiling-iling ‘yong teaching assistant habang dino-double check sa laptop ‘yong pangalan ni Helena.

tanong ni Helga at mas dumaan ang inis sa mukha ni Sir Armiel dahil dito. “Helga,” mahina kong tawag sa kasama kaya kuryuso niya akong tiningnan. At nang makita ang ekspresyon ko ay kaagad siyang nakatunog dahilan para mabilis rin siyang tumingin kay Sir na sobra na ang inis sa mukha. “Magandang umaga po, Sir,” tarantang bati ni Helga at doon lang rin ako nakaalalang bumati.

tanong ni Helga nang tignan ang kaibigan nito. "No, hindi siya okay na-aalala niya ang ginagawa sa kanya ng Hae-Jin na 'yon, may tanong ako sa inyong dalawa dinala nyo na ba siya psychiatrist?" tanong ko naman sa dalawang kasama ng girlfriend ko may dalawang bodyguard na hindi umaawat sa ginagawa ni Hae-Jin. "Yes, we brought her when she miscarried their third child we didn't recognize her anymore when she went on a rampage, Hae-Jin was beating her even before that." kwento ni Helga.

Isang lugar para kay Lyndon na magbibigay sa kanya ng ikalawang pagkakataon anoman ang kanyang nakaraan. “Nagliliwanag ang mukha mo,” sabi ni Helga nang magsimulang magpa ulan ng shot gamit ang camera niya. Para siyang professional photographer sa suot na t-shirt na puti, jeans at naka headcap na nakikilala kong regalo ni Craig sa kanya. “Ganyan pala sa personal yong sinasabi nilang aftersex glow. Sana all na lang.” Natawa si Eli na tagahawak ng reflector. “Agree. Sana all.”

Hindi mo ako masisindak sa ganyang tingin, gago! " Who are you? and how did you know my Identity? " He seriously ask again. " I am Cecilia Eckhart Campbell. " I honestly answered. Wala akong planong itago sa kanya iyon. I need to gain this devil's trust. " What? So you are the infamous wife of Iñigo? " He seriously reacted. But then, a dangerous smirk was formed on his lips. I want to smack his handsome face so badly.

sagot naman ni Georgina habang dahan dahang nagtatago sa kumot. "Georgina" tawag ko sa kanya pero imbis na sagutin niya ako nagtalukbong nalamang siya ng kumot. "George" sakto namang bumukas ulit ang pinto at pumasok ang isang balinkinitang babae na nakaputing damit. "Hello, I'm Dra. Serene Gruigor and I'm your wife's OB(obgyen) for about 3 months now"

masungit nitong bulong at halos pumuti na ang mata nang irapan sila bago tumalikod at pumasok sa building. Sumunod ang tingin nila ni Cyrus rito. Nagkatinginan sila ni Cyrus nang mawala na ito sa paningin nila pagkatapos ay parehong natawa. "She's too bitter," komento niya. "Mukhang na sa warzone pa rin sila ni Harold." "Harold?" she asked curiously. "Harold Salvador. You know him right?" Tumango siya."Licores de Salvador. They're family owned the biggest distiller company in the country."

Mabagal nyang pinatakbo ang kotse nakasunod kay Carmella. Nakasuot ito ng dilaw na t-shirt at puting walking short at puting sneaker. Nakalugay ang mahaba nitong buhok na linilipad ng hangin. Napaka inosente nitong tignan at masasabi nyang maganda at may dating talaga si Carmella, isama pa ang magandang hubog ng katawan nito, may maganda itong hinaharap na talagang malaking atraksyon sa mga sa kanya at kapwa nya lalake. Napahawak sya sa mga labi habang nakasunod parin kay Carmella na binabaybay ang kalsada sakay ng bike nito. Pagdating sa Resorts kaagad nyang inalam ang sinabi ng Mama nyang pakikipag away ni Carmella.

“Helga, huwag mong gulatin ang Ate Isla mo mukhang hindi siya na-brief ni Abe.” “Sorry po, Señora,” tila nahihiya habang nakangiting sabi ng dalaga. Payat, maputi at maganda ang babae na ngayong wala siyang make-up ay masasabi kong nasa edad 16 lamang. Napatingin ako kay Abe. “She’s Helga. Harris’s younger sister,” pagpapakilala ni Abe. “Helga, this is Isla, my wife.”

DAMIAN Ang umaga ng pag-uuwi ni Helga ay may mabigat na lungkot na parang ulap na hindi umaalis sa kwarto. Habang pinutupiin ko ang mga damit niya na ginamit niya sa mga araw na nasa ospital siya, tinitingnan ko si Helga na nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa bintana kung saan tanaw ang floor ng NICU. Pinaglalaruan niya ang kumot gamit ang mga daliri niya, halatang kinakabahan at hindi mapakali.