Novel & Cerita Funeral Quotes

I didn't even mind if my job was affected, neither did I think about Sari and her friends. Who would have thought that all of these would result to such a tragedy? On her final night, her bestfriend gave a eulogy. The funny part is that, Sari and her friends were all there. Some of the management from the company where we work is there. They handed some cash to help out on Joanne's burial. Everyone was wearing white as her bestfriend started her speech, trying to hold off her emotions.

] Agad na nanlamig ang ekspresyon ni Jacob, pero bakas ang lungkot sa kanyang mga mata. “Lady, the gentleman has left…” [Left? Bumalik na sa Pinas?] Sandaling natahimik si Jacob, naiuyom nito ang magkabilang kamay na siyang napansin ni Amber. “Lady, the funeral will be in a few days.” [Funeral?] Hindi sumagot si Jacob. Naibagsak ni Amber ang kamay sa kanyang hita at nakatitig lang kay Jacob. Funeral? Left? He’s dead?

Isang private cemetery ang paglilibingan. Another prayer was done before putting the coffin underneath the soil. "Mom, where ever you are right now, guide us always. I haven't said sorry in person but I guess this is where I will have my last words with you. I'm sorry for what I've done in the past even though it was not a good memory of ours but I will always bring the memories we make together. I love you." Saka tinapon ang bulaklak sa kabaong na dahan-dahang ibinababa.

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Saturday, the last day of the Funeral…. Puno ng tao ang funeral parlor na pinaglagakan ng mga labi ni Cecilia at Mang Cardo. Alas- diyes ng umaga ng inumpisahan na ang mesa matapos makapagbigay ng mensahe ang mga naiwang pamilya. Nandoon lahat ng malalapit na kaibigan at empleyado ng pamilya ni Shantal. Sa kabila ng pagdadalamhati naramdaman nila ang labis na suporta at pagmamahal ng mga tao. Laman sa lahat ng balita ang araw ng libing. Walang imik na sumakay sila ng kotse mag-ama kasama ang yaya niya habang si Brent ang nagmamaneho. Kasunod sila sa sasakyang nagdala ng mga kabaong.

"THANK YOU so much for attending my father's funeral. This is an honor on behalf of my father. Thank you so much," panimula ko. Ako ang huling magbibigay ng mensahe kay Daddy bago na niya tuluyang lisanin ang mundong ibabaw.

“Of course not! Basta kasama kita, hindi ako natatakot.” Agad silang bumiyahe. Sa labas, bumabagsak pa rin ang malalakas na ulan. Sa funeral hall, puting-puti ang paligid, puting tela, puting papel na ikinalat, at mga baryang iniwan ng mga bisita. Walang tigil ang malungkot na tugtog ng patay, tinatabunan ng hagulgol ng pamilya.

Sambit ko Naman, seryuso lang Naman siyang tumango. " Sa kabilang sementeryo dun nakalibing si Mommy, Death anniversary Niya ngayon " Nakangiti niyang sambit Sakin. Bumuntong hininga naman ako. " Ba’t Kailangan pa na may mawala prof, Hindi ko rin maintindihan Minsan Ang Buhay. Bat pa Tayo mag papakahirap mabuhay Dito kung mawawala din Naman Tayo" sambit ko habang nalulungkot.

Ang kailangan lang niyang gawin ay pumalit muna kay Daniel hanggang sa makabalik ito. Matagal nang tahimik ang buhay ni lola. Karamihan sa matatanda nitong kaibigan at kamag-anak ay matagal nang yumao. Sa edad nitong iyon, hindi na nakakagulat ang kamatayan. Ang masakit— Masyadong biglaan ang lahat. Umalis ito nang walang huling paalam. Nakatayo sina Gerry kasama ang asawa at mga anak nila sa funeral hall habang nakasuot ng mourning clothes at nagpapanggap na nagluluksa.