Short Funeral Quotes Novels & Stories

Gusto ko na s'yang tanungin kung anong ibig sabihin ng mga insurance na 'to nang biglang mahagip ng paningin ko ang mga ribbons na nakadikit sa Funeral Flower "Forever in our hearts by Lucan." "Cherished and loved by Zero." "With love and memories by Ace." What the hell?! Bigla akong natawa pero agad din na nagsalubong ang kilay ko. "Hey, bastard! do you know how to run?" Seryoso kong tanong sa kan'ya. Hindi ko na s'ya hinintay makasagot dahil agad kong kinasa ang armalight na nakasabit sa balikat ko.

Napapikit nalang ako at tinuloy ang kanta. Ganon ang naging routine ko sa araw-araw. Dito ako sa chapel naliligo, tanging tinapay at tubig ang iniinom ko at sa gabi ay kakantahan at iiyakan siya That's how I grieve. Just like what he wanted until in his last day of funeral we're alone, no friends and staffs from his company came, even manang didn't know. Standing in front of his coffin, I put the mic in my lips as I sang the last song

Saturday, the last day of the Funeral…. Puno ng tao ang funeral parlor na pinaglagakan ng mga labi ni Cecilia at Mang Cardo. Alas- diyes ng umaga ng inumpisahan na ang mesa matapos makapagbigay ng mensahe ang mga naiwang pamilya. Nandoon lahat ng malalapit na kaibigan at empleyado ng pamilya ni Shantal. Sa kabila ng pagdadalamhati naramdaman nila ang labis na suporta at pagmamahal ng mga tao. Laman sa lahat ng balita ang araw ng libing. Walang imik na sumakay sila ng kotse mag-ama kasama ang yaya niya habang si Brent ang nagmamaneho. Kasunod sila sa sasakyang nagdala ng mga kabaong.

Kailangan kong tatagan ang loob ko. Napuno ng iyakan ang buong paligid. Magang-maga na rin ang mga mata ko sa walang-tigil na pag-iyak. Hindi ko pa rin makakayang tanggapin na wala na sila. Iniwan nila ako. “Today, we gather to bid you farewell, to honor the beautiful souls you were. Though my heart is heavy, I want to celebrate the love and joy you brought into our lives.” I turn to the gathered mourners, my voice filled with conviction. “Let us remember Britney and my Dad not with tears of sorrow, but with smiles of gratitude for the time we had with them. They may be physically gone, but their spirit will forever live on within us.” I walked towards the casket, gently placing a bouquet be

sagot niya nang walang pag-aalinlangan. Sandali siyang tumigil, saka idinugtong sa paraang tila walang bigat ang salita, ngunit may lalim na tumatagos sa dibdib. “Funeral lang naman iyon,” mahinahon niyang sabi. “I love you. Kaya kong tanggapin.” Hindi na nakapagsalita si Kerstyn. Isang libing. Isang ending kung saan pareho silang mamamatay.

Isang private cemetery ang paglilibingan. Another prayer was done before putting the coffin underneath the soil. "Mom, where ever you are right now, guide us always. I haven't said sorry in person but I guess this is where I will have my last words with you. I'm sorry for what I've done in the past even though it was not a good memory of ours but I will always bring the memories we make together. I love you." Saka tinapon ang bulaklak sa kabaong na dahan-dahang ibinababa.

The eulogies spoken were a heartfelt tribute to her life, a mosaic of anecdotes that painted a vivid picture of a woman who had lived passionately and loved fiercely. Osiris stood near the gravesite, his face etched with a profound sadness. The weight of Martha's absence bore down on him, a heavy burden that threatened to engulf his very being. Her passing had illuminated the complexities of their relationship, the hidden layers of truth that had remained obscured until her departure. He watched as the casket was lowered into the ground, a final farewell that marked the end of a chapter in their shared history.

Dahil malinaw niyang naaalala ang mukha. Maliwanag. Eksakto. At imposibleng mapagkamalan. "Nasa funeral iyon." Mahina niyang sabi. Napakunot-noo si Lora. "Anong funeral?" Hindi agad sumagot si Dera. Sa halip ay bumalik siya sa alaala. Isang madilim na araw. Isang sementeryo. Maraming tao. At ang sakit na nararamdaman nilang lahat matapos ang pagkawala ni Jian.

Nakangiti ito sa kanya at kahit paano, gumaan ang pakiramdam niya. “Your memories will live on,” basa niya sa quote na nakasulat sa epitaph ng ama. “Yes. You might be gone but I won't forget you, Papa Damon. Gusto mo ba talaga akong umalis sa HQ? Gusto mo akong mamuhay na simple? Ganoon ang gagawin ko, Papa. I know, hindi mo ako ipapahamak. Mahal na mahal kita, Papa. Maraming salamat sa lahat.”

Sinabi nang sobrang seryoso ni Charlie, “Namangha talaga ako na may ganitong tapang si Mr. Long. Kaya, kapag ipapadala mo na siya sa kabilang buhay, huwag mo siyang masyadong pahirapan. Mas mabuti kung hahayaan mo siyang mamatay nang walang nararamdaman na sakit. Maituturing ito bilang pagpapakita ko ng respeto para sa kanya.” Sinabi agad ni Porter, “Huwag kang mag-alala, Mr. Wade. Siguradong hahayaan si Mr. Long na mamatay nang walang nararamdaman na sakit!” Natakot nang sobra si Shawn at halos hindi na niya mahabol ang hininga niya. Sa sandaling ito, sinabi ni Charlie kay Jenna, “Mrs. Long, pagkatapos pumanaw ni Mr. Long, bilang byuda niya, sana ay mabigyan mo rin siya ng isang marangal na