Novel & Cerita Funny Logic Tagalog Na May Sagot

“Hindi ba tapos na si Lolo? Medyo naging abala lang ako kagabi kaya nahuli ng gising.” Ang linya niyang iyon ay puno ng double meaning na agad nagbigay ng kakaibang imahe sa isipan ng lahat. Halos sabay-sabay ang tingin nila kay Angela. Mula sa anggulo ni Don Alacoste, agad niyang napansin ang mga marka sa leeg ni Angela. Napangiti ito at sinabi, “Jix, pakiluto nga ang bird’s nest na dinala ko mula Indonesia. Para kay Angela.” Natigilan si Angela, halos mapalunok. “Maraming salamat po, Lolo.”

MOP-2 Pagkatapos kong sagutin ng katarantaduhan si Logan o Golan hayst dapat magpractice ko na ang tawag sa kanya. ‘Yun nga matapos kong sagutin ang lalaki na ‘yun ng kabalbalan ko at mukhang nabigla s’ya aba totoo naman ah, ‘yung mga mahinhin unang lumolobo ang t’yan dahil mga nasa loob ang kulo simpleng mga malilibog at mahihindutin naman talaga. Ay ‘di uso sa akin ang filter sa bibig ako’y magiging ako na aking ginusto, kabugera ata to May may entrata lang ang peg proud probinsyana po. Natatanaw ko na ang umpukan ng mga taga rito yes naman ‘di lang sa manila o sa ibang lugar dito rin sa amin may mga legendary pokemon este legend na mga chismacker. Alam n’yo ba kung bakit ko na sabi ‘yun?.

Sarcastic kong sagot "I won't do that.. I swear. Gusto ko lang makasiguado na okay kang makakauwi." Paliwanag nya saakin. Walag buhay ako natawa. "Bakit naman ako maniniwala sayo? Eh sa sampung sinabi mo eleven dun ang 'di totoo." Inis kong sagot sa kanya. "At saka isa pa, makakauwi ako pero hindi ako makakauwi ng okay, sa tingin mo ba magiging okay ako pagkatapos mo akong lokohin at paikutin?!" Galit kong dagdag, natahimik naman s'ya.

Tanong ko dito “Wow mukhang masarap ito mommy aah. (kumurot pa ito ng kaunti sa ibabaw ng cake na aking ginawa) okay naman po madami daw magdadatingan kaming mga new member sa cheer dance pati sa mga player may mga taga Pilipinas din daw. Balitang balita pa nga ang pagdating ng anak nung sikat na owner ng The Ligthen-Er. Nagkakagulo mga friends ko at gwapo daw yun sabi nila” sagot naman nito sakin

Biglang sabi niya "Umiibig? Imposible." Hindi pwede. "Bakit naman imposible?" Napapikit ako sa naging tanong niya Hindi imposible na mahulog ako pero ang problema ay hindi pwede. I am not allowed to. "Hindi na mahalaga ang rason na meron ako." Sagot ko tsaka tumayo "I need to go, and you should go home too. Delikado sa labas." Sambit ko pa

What the-- possible pa rin pala yon kahit na gaano ka pa kayaman? “Why are you laughing? Is there something funny?” “Haha! Ahahaha!” mas lalo akong natawa. E kasi naman, nakakunot na ang noo niya and he’s really clueless. "Sorry! e ikaw kasi e, ang hina mo pala sa babae ano? Pfft!"

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Namilog ang mga mata ko sa biglaan niyang sinabi ngunit kaagad din naman siyang tumikhim. "Just trying to crack a joke, mukhang hindi nakakatawa." Napakamot pa siya sa ulo kaya naman mahina akong natawa hanggang sa iyon ay naging malakas. He stared at me while I was laughing. Nang napansin kong nakatitig lang siya sa akin ay unti-unting humina ang tawa ko hanggang sa ngiti na lang 'yon. "Ang pangit talaga minsan ng joke mo pero, don't worry, mabagal lang talaga maka-absorb ang brain ko kaya late ako tumawa." His lips tweaked.

Bigla siyang naimbiyerna, ano kayang nakakatawa sa isinend niya? “What’s so funny?”, hindi niya napigilang tanong dito. Nilagyan pa niya talaga ng emoji na may umuusok sa tainga. Ngunit mas lalong umusok ang kanyang ilong sainis ng magreply ng naakaraming laughing emoji. “Go to hell!”, reply niya dito pagkatapos ay naglagay ng emoji na may sungay. Pagkasend niya ay isinara na niya ang kanyang ipad at kulang na lang ay ibalibag niya sa tabi.

One night of my clumsiness lead down to forever. Sino ba ang mag-aakalang sa isang gabing pagkakamali ay makikilala ko pala ang lalaking mamahalin at taos-pusong nagmahal din sa akin pabalik? Katangahan mang maituturing pero pang habang-buhay na kaligayahan ang hatid nito sa akin. Lahat ng nangyayari sa buhay ng tao ay may mabigat na dahilan. Akala ko noong una ay pinarurusahan ako ngunit ang lahat ng iyon ay dahilan upang matagpuan ko ang tunay na kaligayahan. Hindi ko aakalaing sa panahong itinuring kong mali ay makikilala ko si Arken. Nagpapasalamat ako dahil isang gabi ay naging clumsy ako.