Funny Pinoy Jokes นิยาย & เรื่องราว

ang salitang binigkas niya ay ang nag pa tigas ng aking buong katawan dahan dahan pa akong humarap sa kaninang kausap niya Jusko po ang kausap ni kuya ay si Pinuno! Kagat kagat niya ang kanyang pang ibabang labi habang nakatingin sakin "That's not poop" natatawang sabini pinuno "its pearl o tawagin ay sago" Napatanga nalang ako dahil sa sinabi niya. Grabe seryoso ba to tuwing tumatawa siya mas nagiging gwapo siya nalagpasan na nga niya ang mga anime na mga pinapanood ko

Pinangakuan nya ang sarili at ang taong matagal na nyang pinapahanap. Ilang oras na rin kaming nagtatawanan ni Buboy sa kakakwento nito ng kung anu ano. Ginagawa nya ata ito malibang ako. Medyo masakit pa din ang aking ulo pero nabawasan ito dahil sa pagkalibang ko sa walang sawang pagbabato nito ng mga jokes na lumang luma.Matatawa ka na lang kasi ang korni na nya talaga. Masaya ang mukha ni Buboy kapag tinignan mo siya pero alam mo sa mga mata nitong madaming bumabagabag dito.

"Pumasok na tayo sa bahay. Nilalamig na ako, e. Baka magka-pulmonya tayo dito sa sobrang lamig." Huminga ito ng malalim na parang pinapakalma ang sarili. "Galit pa rin ako, Leah." Niyakap siya nito ng mahigpit habang nasa ilalim sila ng ulan. "Do something? Patawanin mo ako." Napakurap-kurap siya. "Hindi ako clown, e." "Crack a joke." "Hindi rin ako si Joker." "Ano ba ang kaya mong gawin?"

Paranag wala naman na akong kailanagan pa kundi ang maging masaya at mabawasan ang sakit na nararamdaman ko araw araw. I bite my lips and smile. “What about a coconut farm sa Mindoro?” I joked and Stevan’s face looks serious at binaling ang atensyon sa phone nya. “ Hoy, I am joking! Kahit ano naman, saka ang mahal ng masaydo ng lupa o farm. Para lang yon sa mamamanhikan,” I said at the door of elevator opens. Lumakad ako at nauna kay Stevan. Sandaling nag-unat at tinapon ang nasyo ng milk tea sa basurahan.

Pero si Lalaine, wala man lang reaksyon pa rin. “Ayy, ganun ba? Kala ko bingi ka o deaf." sinabayan pa nito ng tawa ang inulit niya lang na joke. “Ang korni mo talaga if ikaw ang maggawa ng joke. What is small and medium is large, how about the extra small?" “A-ano?" bulas na tanong ni Trisha. Tumawa si Carla. “T*nga! Joke ba yan o kabobohan?"

Hindi ba obvious na iniiwasan kita? “Burger? Fries? Chicken? Ano bang pake mo? Bakit ka ba nandito?” sunod-sunod kong sabi. Tinitigan niya ako na para bang isa akong malaking joke. I really don’t know what to buy dahil hindi naman talaga ako bibili! Gusto ko lang mawala ako sa paningin niya at mawala siya sa paningin ko! Kahit elementary ay magegets ‘yon.

Yung english teacher na kinuha niya para turuan ako mag-english? "Hindi naman mataray yun, mabait nga eh." "I was just joking wife. Napaka-seryoso mo naman." Hindi ko siya pinansin, nagsabi lang din naman ako ng totoo na hindi mataray ang teacher ko na iyon. "Maalam ka sa mga kasabihan pero hindi ka maalam sa mga jokes?" Binitawan ko ang kamay niya at naupo sa sofa nang makapasok kami sa opisina niya. Alam ko na kung saan na naman hahantung itong usapan namin, mauuwi na naman ito sa pang-aasar niya sa akin kaya habang maaga pa lang ay hindi ko na siya papansinin.

Ang masama pa, ang kanyang walang ingat na paggastos ay naubos ang aking ipon. "Hindi ko kaya ito!" Sumigaw si Subject Two sa frustration isang araw. "Kung ako ay isang mayaman na ina, ang buhay ay magiging mas madali. Bakit siya nagkaroon ng mga anak kung wala siyang pera?" Sumama ang simpatiya sa mga manonood. Lumingon sila sa akin na may nagtatanong na tingin, iniisip kung may lohika ba sa likod ng desisyon ko.

Still unable to process this joke. "Nalasing kasi tayo pareho pagbaba natin sa bayan. Pinainom kita ng lambanog at hindi ko alam na hindi ka pala sanay roon. Mabilis kang nalasing at ayon, may nangyari." Obviously, her story is scripted.

seryosong tanong ko "OO naman! Palagi akong nakatambay doon noong nag-aaral pa tayo. Kaya ko ang magdrive patungo doon. Don't worry, magaling na akong driver. Hindi na mababangasan itong kotse mo." pabiro niyang sagot. Kaya lang, ang mga jokes niya ngayun ay wala na talagang epekto sa akin eh. Mas nanaig ang sakit ng kalooban na nararamdaman ko sa ngayun higit sa ano pa man.