Aba Nakakabasa Na Pala Ako 소설 & 이야기

f*ck im so stupid nasa likuran ko lang pala. And i guess hindi nya alam na ako yung babaeng naka one night stand. and I'm pretty sure na sya iyon hindi ako pwedeng magkamali alam kong sya iyon ang lalaking nakasama ko noong gabing iyon. "Ahmm.. no sir sumakit lang ang ulo ko, sorry po.." palusot ko dito, tumango lamang ito sa aking palusot at umalis na.

Tangina, yon ba? Kasalanan ko ba na pabaya sila? Ibinagsak ko ang sarili ko sa upuan. “Nag iisa lang ako, Lolo. Alone to take all this load of shit! Marami akong iniisip. Kalabisan ba na makaligtaan ko ang mga ganitong walang kuwentang mga bagay?” Magaling akong umiwas, siempre.

"damn!bakit siya ang laman ng isip ko."bulong ko Napaayos ako ng upo at napahilamos ako sa aking mukha. Hindi ko siya dapat iniisip dahil may nobya na ako at siya dapat ang iisipin ko.Hindi ibang babae. "fuck!! Tumayo ako sa pagkakaupo ko sa sofa saka kumuha ng baso at alak.Kahit doctor ako ay umiinom din ako ng alak pero sakto lang,hindi 'yong sobra-sobra.

Sagot din naman nila kaya go lang ako. Sila nadin yung nagsasalin nang alak sa baso ko. hindi ko naman first time uminom kaya hindi na bago saakin 'to. Damn it. Sana hindj ako malasing. Parang mamalasin ata ako tonight. Pero yung ibinigay nila saakin , kakaibang lasa? Ewan lang huh! naka limang baso na ako nang makaramdam ako ng hilo.

napamura ako. I feel frustrated now! Okay lang saakin kung ako lang. I can handle this,but im with Ryde..pano kung may biglang--Hindi ko natuloy ang pag-iisip ng makita ang dahan-dahang pagatras ng sasakyan pabalik sa puwesto ko...

sabi ko "I don't know, until now hindi ko pa rin alam ang gagawin. Masyadong mabilis ang pangyayari. Hindi pa ako stable, hindi pa naghilum ang sugat sa madilim na nakaraan na nangyari sa akin tapos ito na naman." pag amin ng dalaga. "Malakas ka at alam kung kaya mo 'yan." pagpapagaan ko sa loob nito

Hindi nila ako pagbabalakan ng masama kung gano’n. When I was brought to one of the cabins, I couldn't cry my worries. Hindi ko sigurado kung mag-isa na lang talaga ako kaya ayaw kung umiyak. Hindi pa rin nila inalis ang benda ko. Tiniis ko na lang ang hapdi na nararamdaman. Ayokong dumaing. Hindi ko ugali ang ipaalam kahit kanino na nasasaktan o nahihirapan ako.

Nakakasakit kana talaga ng damdamin 'it really hurts' (may kasamang sayaw pa yan) "Ang sama mo bakit nakita mo na ba akong kumain nang pagkaing baboy ha!! Para masabi mong baboy ako!!?" Tinakpan ko yong mukha ko kase naiiyak na ako, actually umiiyak na talaga ako ngayon sa mga oras nato hindi nato acting promise totoo na talaga. "Hindi mo na ako madadala sa ganyan, hindi mo ako maloloko!" Hindi pala ah.

"Mahal mo pa rin siya, ‘di ba?" Kinuha ko ang baso ng alak na dinala ni Matteo at isang bagsakan ko itong nilagok. "I don’t want to." "But you do." Napapikit ako. Yes. I do. Pero hindi ko na kayang masaktan ulit. Hindi ko na kayang ipaglaban ang isang relasyon kung ako lang ang lumalaban. Hindi ko na kayang masaktan ulit ni Sebastian. Pero tila hindi talaga ako matatakasan ng lalaking iyon.

dagdag niyang sabi na animo’y pinapalubag ang loob ko sa nangyari. Tiningnan ko ang baso na may lamang alak sa lamesa at inabot iyon. “Wala na naman sa akin ‘yon. Hindi na big deal sa akin ang nangyari. Nakaraan na lang ‘yon at hindi ko na ‘yon kailangang isipin pa. Ayaw kong sayangin ang oras ko sa kanila.”