Gamot Sa Sakit Sa Atay の小説・ストーリー

Literal na tulog at kain lang ang pahinga niya. “Is the temperature still good? Hindi ka ba masyadong naiinitan?” tanong ni Altero sa likuran niya. “Hindi. Ikaw? Sabi ni Rio Jean, nakakatulong daw ang hot spring sa pagpapagaling. Sa Chinese Medicine daw, nire-rekomenda ng mga doktor na magbabad sa hotspring kapag kagagaling pa lang sa malubhang sakit.” “I’m fully recovered now, Little Lamb. You don’t have to worry.”

"Gamot ito para sa pangangati. Ilaga mo at inumin ang katas bago ka matulog. Epektibo ito at siguradong mawawala ang pamumula sa iyong katawan." Napansin niya kasi na ilang araw ng masama ang pakiramdam nito. Hindi man sila naging malapit sa isa't-isa at halata ring hindi siya nito gusto, isa pa rin siyang manggagamot at iyon ang tungkulin niya. "Iwasan mo din munang kumain ng pagkaing may hindi kaaya-ayang amoy at mga pagkaing hindi nakakaginhawa sa iyong kalusugan o panlasa."

Marahil malaki ang kagustuhan nitong labanan ang sakit kaya nagagawa nito ang hindi dapat mangyari. “Hindi pa ito ang tamang oras para magising ka, premier guard. Nasa ilalim ka pa rin ng epekto ng gamot na pinainom ko sa ’yo. Mas matatagalan ang pagbawi mo ng lakas dahil sa nangyari ngayon.” “Nakakainis ang sakit na ito. Ginagawa akong mahina!” inis na bulalas ni Gaia, pero unti-unti itong nawawalan ng balanse at tuluyang nawalan ng malay.

“Sige na, linisan at lagyan natin ng gamot ang mga sugat ninyo.” Pumalahaw naman ng iyak si Ravi. “M-Mama, ayaw! P-Pwit! A-Ayaw ko po. H-Hindi mo na po ba ako yab? K-Kawawa po ako. . .” Umiling-iling ako. “Huwag nang matigas ang ulo, Ravi. Magkakaro’n ng impeksiyon ang malaki mong sugat kapag hindi nalinisan at nalagyan ng gamot.”

“Ahm, anong pwedeng igamot o di kaya ay gawin kung may makita kang nahimatay? Come on, Zach.” [Easy, easy. Kalma. Kumalma ka muna.] narinig ko siyang tumawa. [Kung may sakit ‘yung nahimatay, mas okay kung dalhin mo siya sa hospital for treatment o agarang lunas pero kung wala naman, hintayin mo muna siyang magising tapos saka mo tanungin kung may masakit ba sa kaniya.] “Paano kung hindi ko alam kung may sakit ba siya o wala?”

"Good news, mayroon pa. Bad news, baka kailanganin niyo pa ng daang libo para maisailalim sa surgery ang Mama niyo. Idagdag pa ang mga gamot na bibilhin niyo para sa kanya." Bumagsak ang balikat ko nang malaman ang tungkol sa gagastusin para sa gamutan ni Mama. Nagpaalam na ang doktor sa amin habang si Ate naman ay patuloy lamang sa pag-iyak. "Ate, kumalma ka lang, h-hindi mawawala si Mama sa 'tin," alo ko sa kanya kahit na maging ang sarili ko ay hindi ko din alam kung mapapakalma ko ba.

Kailangan ko ng gamot para sa sugat ko para gumaling ito kagad. "What happened?" Dr. Ramirez's forehead wrinkled while examining my wound. "I accidentally touched the broken plate," I said, habang pinapanood ang ginagawa ni Dr. Ramirez. "Bibigyan kita ng reseta na ointment and antibiotics para madaling gumaling ang sugat mo at maiwasan ang infection." "Okay po." I nodded and smiled. "Kumusta naman ang pakiramdam mo lately? May mga sintomas ba na lumalabas?"

I just texted my mom na mamamahinga na ako dahil biglang sumama ang aking pakiramdam. "Ma'am, ipinadala po sa inyo ng daddy niyo. Gamot daw po ito sa sakit ng ulo o lagnat." may hawak na tray si Ate Izza na may isang basong tubig at dalawang tabletas na gamot. "Sige po iwan niyo nalang po riyan, ate. Salamat po." ngumiti sa akin si Ate Izza at tumango bago lumabas ng kwarto.

Kahit masakit, pinilit niyang tumayo at uminom ng gamut para sa sakit ng puson. Hindi niya sinasanay ang katawan sa gamut pero ibang level na ang sakit na nararamdaman niya ngayon. Pakiramdam ni Bambi, kahit anong oras ay bigla na lang siyang matutumba at mawawalan ng ulirat sa sakit ng puson niya. Pagtapos niyang uminom ng gamot, naghanda na siya sa pagpasok at lumabas sa apartment para pumasok sa trabaho.

Tinalikuran na niya kami ni Rev at nagsimula na siyang mag-ayos ng gamit. “Rest is your best medicine for now, Miss Atasha. If the pain gets worse, call me immediately.” Paglabas niya ng kuwarto ay malalim at mahabang buntong-hininga ang pinakawalan ko. Ramdam ko pa rin ang pananakit ng likod at balakang ko kahit pinahiran na niya iyon ng cream kanina. Parang gusto ko na nga umiyak kasi ang sakit talaga.