Gawain 2 Pag Isipan Mo Novels & Stories

Nakapangalumbaba siya kanyang lamesa at agad na tumugon, “Oo naman! 100 pesos lang naman ‘yon at saka mayaman naman s’ya kaya kering-keri nya ‘yon.” Sabay kaming napahagalpak sa tawa sa naging turan niya. Matapos ng tagpong iyon ay agad s’yang dumukdok habang ako’y nagsimulang mag-review para sa susunod na subject namin na ‘Komunikasyon sa Akademyang Filipino.’ Sa kamalas-malasan, hindi ako makapagpatuloy nang maayos sa pagre-review dahil sa pagdaldal ni Cara tungkol sa Descendants, “Kailan kaya magkakaroon ng Season 2.”

Gigil kong sambit. KINABUKASAN ay sabay-sabay kaming nag-almusal. Nakakabinging katahimikan ang namayani sa hapag kaya naman hindi na nakatiis si yaya at siya na ang gumawa ng paraan para basagin iyon. "Nag-away ba kayo?" Wala man lang paligoy-ligoy na usisa ni yaya. "Hindi po!/Hindi po!" Maagap at magkapanabay namin na sagot ni ate.

From: Kaibigan kong Gorilla [Grabe ka naman sa'kin sa gwapo kong 'to sasabihin mong gorilla ako!? Wag mo naman ako icompare sa gorilla] To: Kaibigan kong Gorilla [Sige, sa chimpanzee na lang] Sent! From: Kaibigan kong gorilla [Aish, tsk! Sige na nga! Pupunta ako sa set niyo, ah] Tinext ko siya ng 'ikaw bahala' atsaka nagpatuloy sa pagkain.

Isipin naman nila paki-usap, anong kabutihan ng pag aaral kung mamatay kana, hindi ba? Lumuha na pala ako hindi ko napansin. Sinampal ko ang sarili ko, ""Ralph, hu 'wag kang mag alala. Malapit na tayong maka 'laya."" Mahinang sambit ko sa 'king sarili. Nag patuloy nalang ako sa'king pag lalakad habang sinusundan ang liwanag ng buwan. ""T-tulong...

🌿 Stepping into Part 29—the chapter where Yam and Franc turn dreams into doors. Their studio isn't just paint and poetry now; it's possibility. And that quiet hope they sketched during rainy afternoons? It’s ready to welcome the world. Yam and Franc had always been dreamers, their minds filled with visions of a world where art and emotion intertwined seamlessly. When they stumbled upon the idea of creating a sanctuary for those seeking solace and inspiration, they knew they had found their calling. They called it Tahanan Para sa Titig, a home for gazes, a place where the soul could rest and the heart could speak.

Di baleng maghapon mang umulan Basta't ikaw ang sasandalan Liwanag ng lumulubog na araw Kay sarap pagmasdan Lalo na kapag nasisinagan ang iyong mukha Ayoko ng magsawa Hinding-hindi magsasawa sa'yo Kaya't wag magtataka Kung bakit ayaw kitang maawala What a song. If I was given a chance to have a beautiful voice, I would like to sing this Gio because the lyrics tell the reality between me and him. I'm just here to always support you. I can't even tell you what feelings I have for you. But I’m always happy when we are having a casual conversation. Just always remember. I am happy that I became a part of your life. And I hope no matter what, you are still my former friend. I am always here for y

sagot naman niya. "Hayaan mo na nga, bakit ko pa ba sinabi sa'yo? Magsulat ka na d'yan. Ano bang naassigned sa'yo?" paglilihis ko ng usapan. "HUMSS Day." aniya. "Patingin nga ako ng notes mo." utos ko sa kaniya at inabot ang isang yellow pad kung saan nakasulat ang mga information na sinusulat niya ngayon sa article.

“Ikaw? What do you want? Coffee or choco coffee?” “Look at you. Ako ang unang nagtanong, then now, ikaw ang gagawa. Tsk, ako na riyan.” Aagawin na sana nito sa kaniya ang ginagawa nang umiling siya at umiwas dito. “No. Let me do it. Just tell me what you want.” “Okay, ikaw ang bahala. Uhm, patikimin mo ako ng coffee choco na sinasabi mo.”

Mas maganda parin talaga ang may sinusundan. Hindi naman ako nag-tagal ka-kaisip noon dahil meron na ring scenario sa isip ko. Sanay na din naman ako sa mga tagal ng gawa ko. Every chapters of my story contain 3,000-5,000 words kaya medyo madami ang pag-iisipan.

kakaiba sa paraang espesyal? Nakakatawa. Nakakatawa at nakakaawa ako. Para akong tanga. Alam ko namang mangyayari 'to eh bakit ganto pa rin ang nararamdaman ko? Hindi ba dapat maging masaya ako para sakaniya? At least hindi siya mabubuhay na nasasaktan o mag-isa dahil nakatagpo na rin siya sa wakas ng isang taong magpapasaya sakaniya. Ganun naman talaga dapat diba? Eh Bakit pa rin ako nasasaktan ng ganito?