General Iroh Avatar Novels & Stories

nag-aalalang tinanong ni Quid. Gaya ng sinabi ni Quid, ang pangalan ng matanda ay Lidorn Quarles, at nakapasok na siya sa Third rank sa Avatar Realm. "Napaka-seryoso nito, Master Wroe. Mula sa mga pinsalang natamo niya, masasabi ko na na ang taong gumawa nito sa kanya ay talagang napakalakas. Ang attacker ay parehong mabangis at decisive, base sa laki ng pinsala na ginawa ng attacker, natatakot ako na hindi madaling pagalingin ang young master," sagot ni Lidorn habang umiling-iling at bumuntong-hininga na para bang wala siyang magawa.

Sabi ko sa kaniya. "Anak? Lalaki ang anak mo? Akala ko ba babae?" naguguluhang ani ni Liro. Iniisip ba niya na ako ko si Atlas? "Answer me, mister. Who are you?" I thought Atlas would recognize Liro as Hiro but mukhang nakalimutan na yata ng bata ang mukha ni Hiro. Sabagay, 3 years na rin kasi ang dumaan. "Liro. My name is Liro."

From his silhouette, a shadow of light struck him when he slowly walked forward leaving the dark side. A few steps forward, the darkness revealed his tousled jet-black hair, some strands are gray brushed away from his forehead. His skin was fair but dark-looking. His face was expressing a rough and grim look with piercing gray eyes, narrowed nose and stern tight lips match perfectly with his sharp jawline. This man is captivating! Even more with his thick and seemingly impenetrable armor like a true warrior! "Ayo Ravus." Jiro whispered.

Ang avatar ay isang perlas na puting buwan, na sumisikat sa malawak na karagatan, na nagbigay sa kanya ng isang hindi maipaliwanag na pakiramdam ng kalungkutan. Ang mensahe ng pagkumpirma mula sa kabilang panig ay, “Usap tayo?” Sa simula ay nais ni Liliana na huwag pansinin, ngunit dahil sa kasalukuyang pagkabagot, pinahintulutan niya ito. Mabilis niyang sinuri; ang mga kaibigan ng kabilang panig ay mas malinis pa sa kanyang avatar, siguradong bagong account ito.

For a moment, she just watched him. Hindi siya sanay makita ang lalaking ito na ganito—walang armor, walang pader, walang kontrol. Relaxed ang mukha, bahagyang magulo ang buhok, at ang dibdib na dahan-dahang umaangat sa bawat paghinga. So this is him, naisip niya. Not the Villarreal heir. Not the man everyone fears. Just… Rohan.

Nag halakhakan silang dalawa at nag sapakan, "Gago, tamang lulu nalang talaga—" "Lulu?" I can't help my self but to interrupt them. Natigil ang tawanan nila. Kaagad na nabura ang mga ngiti nila sa kanilang mga labi at kaagad na umayos ng upo. Nakita ko pang siniko noong isang lalaking mukhang italian ang katabi niya. "O-oy, good morning, Ms. Hirah!" Mabilis na tumayo iyong isa at inayos ang suot niyang black leather jacket.

Paglipas ng ilang sandali, nabugbog si Jiro hanggang sa nabalot na ng dugo ang buong mukha niya at halos himatayin na siya nang ilang beses. Pero, sa tuwing hihimatayin na siya, magigising siya sa galit na kamo ni Ichiro! Mas malakas na si Ichiro ngayon kumpara sa dati.

Inabot ng isa kamay niya ang ulo nito, hinaplos niya ang buhok ng lalaking nakadukdok sa kama. Nag angat ito ng ulo sumilay sa gwapo nitong mukang ang matamis na ngiti. "Irish how's your feeling" tanung ni Airon "I'm ok" saad ni Irish "Anu ba nangyari sayo."pag aalalang tanung ni Airon dito. "basta naramdaman ko nalang na nahilo ako nanlabo paningin ko." saad ni Irish inalis ni Airon ang ilang hibla ng buhok ni Irish na tumakip sa mukha nito.

Hindi siya dugo ko, pero nasa kamay niya na ang puso ko. Si Iris, kahit maliit, ay maganda. Nakapikit siya, kaya hindi ko makita ang kulay ng mata niya, pero lahat ng iba, mula sa ilong hanggang sa labi at sa kapirasong buhok na nakalabas sa pink na sumbrero niya, ay si Ava. Siya ay isang parehong imahe ng kanyang ina.

Utos ni Ryu na ikinatahimik nilang lahat. “So– what are we going to call you, Sir?” Tanong ni Grian. Ilang minuto kaming naghintay habang nag-iisip ito, at handa akong mag-suggest kung wala siyang maisip. “We can call you by your father's-” Naputol ang aking sasabihin nang sumagot ito. “Jiro.” Sagot niya. “Call me Jiro from now on.”