Ghosting Quotes Romane & Geschichten

Professional. But cold. Distant. Unmoved. Her phone buzzed. She glanced at the screen. It was Chase, one of the male models she met in Milan a few months ago. FilAm din ito katulad niya. She rolled her eyes, but answered anyway. “Hey,” she said, voice flat. “Hey, babe,” came the smooth voice on the other end. “You ghosted me last week. Drinks tonight?” She hesitated. She didn’t want to.

Agad akong umiwas ng tingin nang ilapit pa niya ang mukha niya sa akin, tila sinusuri. Sinasabi ko na nga bang mapapansin nila. Kahit naman na ilihim ko sa kanila at itanggi, malalaman at malalaman pa rin nila. Hindi rin sila maniniwala sa akin kasi ewan ko ba, nahahalata nila agad na nagsisinungaling ako. I acted like nothing happened, pero sa ilang araw na pag-iwas ko sa kanya, hindi ako makatulog nang maayos. I felt like I ghosted him, even though I didn’t mean to.

Inangat ko ang goblit sinyales na iinom ako. "Thanks," wika ko. "Avi?" "Hmm?" "Why every time I text you you don't reply?" "I am replying..." "I don't receive anything." "Silence. That's my response to you. So don't expect me to talk to you through the phone! I'm not in the habit of talking to anyone." Ganyan lang ka-simple ang buhay. Kung gusto mo nanh peace of mind—mag off line ka, huwag mo silang kausapan, at hayaan mo na ang katahimikan mo ang isasagot mo sa kanila.

mahinang sabi ko, “kung ipagpapatuloy mo ‘to, walang mananalo. Hindi ka rin mapapayapa. Ang paghihiganti… hindi nagtatapos sa ganti. Natatapos lang ‘yan kapag may nagpatawad.” Natawa siya nang mahina, halos bulong lang sa pagitan ng ulan. “Forgiveness? You think I can forgive a ghost?” “Maybe not today,” sagot ko. “Pero balang araw… baka kaya mo.” Lumapit ako. Hindi ko alam kung bakit, pero dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niyang malamig at nanginginig. Sandali siyang natigilan—tila matagal na niyang nakalimutan kung ano ang pakiramdam ng haplos ng tao.

Parehas pa silang nakatutok ang mga mata sa akin habang ang kanya - kanyang kamay ay nasa isang lalagyanan ng chicharon. “Mamayang party ay mala-late tayo. Aabot tayo sa engrandeng speech ko at pagtapos nun ay magpapanggap akong masakit ang tiyan at nahihilo. O kaya naman ay may meeting basta kahit anong pag-arte. Yun na ang hudyat para dumating kayong dalawa at iuwi niyo na ko,” mahabang hininga ko. Ang haba ng sinabi ko feeling napagod ang buong sistema ko.

"Ah? Paano? May ka-chat ka?" "Sa dating app. Siya iyong nanl*ndi pero siya rin iyong nang-ghost. Pinakilig lang ako ng walanghiya pero iniwan din sa ere!" ngawa nito. "Tsk, i-move on mo na lang kaibigan." Hinagod pa niya ang likod nito ngunit inirapan siya nito. "Che! Ikaw din ni-ghost ako. Ang aga ko rito tapos wala ka pa. Saan ka sumuot ah?" mataray na tanong nito.

then slowly opened it and second later I saw a white fabric inside. Ilang segundo akong nakatitig doon bago unti-unting ibinalik sa kanya ang tingin. At bumungad sa akin ang nakangiti mukha nito, animo'y inaasahan na niya ang magiging reaksyon kong iyon. "I've been ghosting you for one and a half days.. Let's just say... this is my way of saying sorry," he explained, and I don't know what exactly would be my reaction to that.

Mag-ooverthink pa sana ako nang sunod tumunog ulit ang messenger. Skyler unsent a messege. Skyler: Wrong send. Ang cold naman ng reply. You: Haha ayos lang no Skyler liked your message. Naghintay pa ako ng ilang minuto kasi typing siya. Pero nagulat na lang ako nang makitang 'active 4 minutes ago' na ang loko! First time kong ma-ghosted ah?

Huminto siya na ilang dipa lang ang Mukha namin, na kunting lapit pa ay baka mahalikan na niya ako. "I'm still thinking that, you're just like a ghost who always disappeared when I'm close too you," sabi niya sa mukha ko. Hindi ako halos makatingin sa kanya dahil sa subrang lapit niya sa akin. Ano bang gagawin ko! Itutulak ko ba siya?! Jusko! Chelsea! Umayos ka, itulak mo siya! Ilayo mo siya!

I’ve fought wars, faced betrayal, lost brothers in blood — pero ngayon lang ako natakot ng ganito. Not for me. But for her. Sinindihan ko ang makina, at sa rearview mirror, may gumalaw sa dilim — isang pulang ilaw, blink ng camera lens. I crushed it with my hand, drove away. But deep down, I knew the truth. This wasn’t over. Not yet. **************************************************** 💀 “The ghosts of the past don’t vanish… they wait for the moment you start believing you’re safe.” ****************************************************