Ghosting Quotes Novels & Stories

Mag-ooverthink pa sana ako nang sunod tumunog ulit ang messenger. Skyler unsent a messege. Skyler: Wrong send. Ang cold naman ng reply. You: Haha ayos lang no Skyler liked your message. Naghintay pa ako ng ilang minuto kasi typing siya. Pero nagulat na lang ako nang makitang 'active 4 minutes ago' na ang loko! First time kong ma-ghosted ah?

I’ve fought wars, faced betrayal, lost brothers in blood — pero ngayon lang ako natakot ng ganito. Not for me. But for her. Sinindihan ko ang makina, at sa rearview mirror, may gumalaw sa dilim — isang pulang ilaw, blink ng camera lens. I crushed it with my hand, drove away. But deep down, I knew the truth. This wasn’t over. Not yet. **************************************************** 💀 “The ghosts of the past don’t vanish… they wait for the moment you start believing you’re safe.” ****************************************************

Adrian tried to speak, but Gabriel had already turned away — leaving behind a silence so heavy, it felt like glass breaking. “Sometimes, one second of weakness can undo months of quiet longing.”

“Because you disappeared.” Napanganga ako. “What?” He stopped in front of me, his eyes locked on mine. “You disappeared,” he repeated, quieter now. “You left before I woke up. No name. No number. Nothing. And then years later you walked into that conference room like that night meant nothing.” Napahinto ang paghinga ko. Dahan-dahan at matalas ang realization na ’to sa akin. I had ghosted him. And he remembered enough to be angry about it.

Ito ay walang iba kundi ang ghost token. Isang ngiti ang nagpakita as mukha ni Skylar nang kunin nito ang ghost token. “Magaling. Tama nga ako ng pagpili sa iyo para sa bagay na ito.” Sabi niya. At pagkatapos ay walang pakialam niyang ikinaway ang kaniyang kamay habang sinasabi na, “Makakaalis ka na ngayon.”

Talagang tinetext niya ako palagi pero ngayon daig ko pa ang na-ghost. Hindi ko mapigilan mapabuga ng hangin habang nakatingin sa orasan gusto ko na talagang mag-uwian. Dati naman I never find my works boring, but now I'm starting to think to quit pakiramdam ko tuloy kaya hindi pumapasok si Delgado ay dahil sa akin baka ayaw na niya akong makita hindi ko mapigilan mapasimangot sa isip ang iyon.

Nasa pagitan kami ng katahimikan at kaba. “Relax,” bulong niya, halos pabulong sa tenga ko. “You look like you’ve seen a ghost.” “Hindi ko alam kung anong gusto mong mangyari,” sabi ko, halos pabulong din, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses. Ngumisi siya. “I don’t want anything yet. Just… stay still.”

pagdadrama ko. "Drama mo, tanga." sambit ni jaq sa akin. "Kung hindi para sa'yo huwag mo na kasi pilitin, hangal ka." bulalas ni lucas. "Hindi pa rin ba nagpaparamdam sa'yo? Hindi kaya na-ghost ka na?" wika ni niccolo. "Ako? Na-ghost? Hindi ba puwedeng na-ghostohan na lang? Hay nako!" "Baka busy lang...bussiness woman, 'di ba?" tanong ni jaq sa akin habang patungga sa coke niya.

Hindi niya alam kung bakit. Pero ang simpleng tanong na iyon ay parang para sa kanya. Gusto ba niyang maalala? Hindi niya alam. Paano kung may dahilan kung bakit niya nakalimutan? Paano kung may bagay sa nakaraan na hindi niya kakayaning tanggapin? Parang nabasa ni Ghost ang iniisip niya. May panibagong mensahe. SOME TRUTHS DESTROY PEOPLE.

"Ayos ka lang? Ang lalim ng iniisip mo. Si Tan na naman ba?" Pagod akong tumango sa kanya. "Oo, napakalaking virus na kumakalat sa sistema ko. Hindi ko alam kung ako ba iyong nangghost o siya. Ang hirap niyang kalimutan." Inakbayan niya ako. "Mahirap talaga kalimutan ang isang tao kapag mahalaga sa'yo," aniya. "Bakit hindi mo i-text? O di kaya tawagan?"