Ghosting Quotes の小説・ストーリー

Alam kong nag-aalala sila sa‘kin, Alam nila ang namamagitan samin ni Gio! Kaya ba siya hindi na nag-paramdam sa‘kin? Ano 'to ghosting?! Napahawak ako sa d****b ng manikip iyon, Nangingilid ang mga luha habang nakatingin kay mommy na masayang nag-sasalita sa harap.

"Sasabihin mo lang sana kanina na gusto mo ng oras. Hindi 'yung parang ghosting na." Tumawa ako. "Ghosting agad? Eh nasa garden lang ako." Tahimik kami saglit. Tanging huni ng mga ibon at langitngit ng mga dahon ang naririnig. Tapos... marahan niya akong niyakap mula sa likod. Mainit. Komportable. Buo. "I missed you," bulong niya sa tenga ko. "Promise me, kahit busy ka sa hardin, kahit ayaw mong sagutin mga tawag ko... huwag mo akong isasara sa mundo mo."

Silly thing! Ang excitement niya ay para kay Akime, sa muli nilang pagkikita makalipas ang isang buwan. Iyon ang dapat niyang pagtuunan ng oras na isipin at hindi ang kung anuman na fictional quoted messages ng isang writer. Mula sa long distance relationship nila, wala siyang ibang dapat isipin kundi si Akime. Si Akime lang! “I MISS you.”

The guilt that flashed across his eyes right before he pulled away. Now here I am, 2:37 AM, nakahiga sa kama, staring at the ceiling na parang makakasagot ng mga tanong ko. What was that? Was it just heat? Or… something more dangerous? “Stop it, Liza,” I whisper to myself. “It’s just a moment. Nothing more.” Pero kahit anong convince ko sa sarili ko, the ghost of his touch lingers — like static electricity na ayaw mawala.

Damn it! Napaigtad si Yana nang biglang tumunog ang kanyang cellphone. Tiningnan niya iyon. It was her unknown textmate. Kunot-noo na binuksan niya ang mensahe nito. Napangiti siya sa nabasang quotes. Nag-reply siya dito. Hanggang sa para na siyang timang na nakipagpalitan dito ng text messages. At hanggang sa maglobat na nga ang kanyang cellphone. Eksaktong natapos ang palabas na Pinocchio.

Hindi rin natigil sa pagtibok ang puso ko ng marinig ko ang mga huling salita na binitawan niya. "And your absence is killing me... literally." -AndyThoughts-

Kinabukasan, busy si Shelly kaka-arrange sa mga bagong cupcakes sa display corner, habang si Gabriel naman ay wala sa mood. He was literally slumping at the corner table, pouting so hard na para siyang depressed na golden retriever. ​He couldn't help but flashback to what happened kagabi. The silence was deafening. Common sense dictated na kapag tinanong mo ang isang tao ng simple question, you'd get a simple answer. Pero si Shelly? She straight up ghosted the question in real life. Iniwasan niya ang topic na parang may dala itong infectious disease.

"Lucas, alam mo bang umasa akong babalik ka? Nung una, every hour chine-check ko phone ko. Baka may message ka. Baka may paliwanag. Pero wala, e." "I was trying to protect you." Tumawa ako. "Ganon ba? Alam mo, cliché na yang line na 'yan. 'I'm hurting you to protect you.' Newsflash: it only works in teleseryes. Sa totoong buhay? Ang tawag d'yan ghosting." He exhaled hard. "I didn’t expect na darating ka sa kumpanya ko. I wasn’t ready to see you again." "Well, too late. Here I am. Secretary mo. Every damn day, sinasaksak mo 'ko ng memories natin. Alam mo ba kung gaano kahirap 'yon?"

"Nung mga panahon na kamamatay pa lang ng Daddy niya,sinubukan kong damayan siya dahil palagi ko na lang siyang nakikitang tulala at minsa'y kusa na lang bumabagsak ang luha sa mga mata niya pero sa tuwing lalapit ako ay palagi niya na lang sinasabi na gusto niyang mapag-isa.Hanggang tingin na lang ako sa malayo habang ramdam ang sakit na nararamdaman niya." "Ilang araw pa lang ako rito no'n pero kakaiba na ang nararamdaman ko sa kanya.No'ng una ay akala ko wala lang pero nagbibigay siya ng motibo na binibigyan ko naman ng kahulugan.Umabot din sa punto na naging malapit kami sa isa't isa at mas lalong lumalim ang pagtingin ko sa kanya dahil sa trato at pakikisama niya sa 'kin.Pero nag-iba an

Na sa bawat pagdilat ko, inaasahan kong makita siya. At kahit ganoon, hindi ko kayang kalimutan ang paalala ni Ma’am Celeste. Kasing linaw ng sikat ng araw. Na may mga linya na hindi ko dapat tawirin. Kaya sa sketchpad ko, isinulat ko ang... “Maybe summers change. Maybe people do, too. But some names never leave the silence of your heart. And some warnings—no matter how graceful—cling like thorns. I don’t know which one will break me first.”