God Is Always There For Us Mga Nobela at Kwento

Sana ay naging masama nalang ako. “Dahlia, huwag mong sisihin ang Diyos, siya lang ang magiging sandigan mo sa lahat ng oras. Huwag mong sabihing walang-wala ka na, dahil nandito kami na mga kaibigan mo para sa iyo. Nandito lang ako, Dahlia. Dadamayan kita at hinding-hindi kita iiwan. Magiging okay din ang lahat, basta’t magtiwala ka lang sa Diyos, kaya mo ito.Maging malakas ka para sa’yo at kay Nanay Lilet.”

"Tanungin po natin ang ating mga katabi, nananalig ka ba sa Diyos na ang lahat ng problema ay kaya nating lampasan sa tulong Niya?" Umugong ang mahinang bulungan ng mga ito sa kani-kanilang mga katabi. Nakangiti ngunit malamlam ang mga matang pinagmasdan niya ang mga ito. "Manalig tayo sa Diyos sapagkat Siya ay tapat," pagpapatuloy niya nang muling tumahimik ang apat na sulok ng simbahan. "Anuman ang nararanasan natin sa kasalukuyan o sa mga darating pang panahon, we must always remember that it'll not come into our lives if we cannot overcome it, amen?" Napaluha siya at hindi aware sa pagkabasag ng boses niya nang sabihin iyan.

At si Syete ang naging instrumento upang malagpasan niya ang mga hamon sa kanyang buhay. Gan'on pala 'yon, kapag nasa pinakamababang parte ka na ng buhay mo na wala ka ng ibang maisip kundi ang sumuko magpapadala ang Panginoon ng kanyang anak upang tulungan kang bumangon, upang malagpasan mo ang hamong ibinigay niya. God is always great, He's the salvation and the happiness. Naniniwala siyang kapag nasa puntong hindi mo na kaya, mas manalig ka dahil Siya lamang ang makakatulong sa'yo.

Dahil kahit na minsan nakakalimutan ko na nasa tabi ko lang siya hindi parin naman niya ako iniiwan at nananatiling gumagabay sa akin. I'm so thankful that I have him. Maybe some people don't believe about God but for some reason I do understand them. Dahil minsan, may mga oras na nawawalan na tayo ng pag-asa. Nadadapa tayo at kadalasan naisisisi na natin sa kaniya ang mga bagay na nangyayari sa buhay natin.

"Salamat, Ma. Hindi ko magagawa ‘to kung wala ka." Mahigpit niya akong niyakap. "Laging tandaan, nandito lang ako. At higit sa lahat, nandiyan si God para sa’yo." Tumango ako, puno ng pag-asa at determinasyon. Sa oras na iyon, alam ko na handa na akong harapin ang lahat — hindi lamang para sa aking sarili, kundi para rin sa mga taong nagmamahal at sumusuporta sa akin.

Pilitin ko man pero wala pa talaga. Tapos ngayon, kung kailan akala ko katapusan na ng lahat saka naman gumawa ng paraan si God. Totoo nga yung kasabihan na, God has perfect timing; never early, never late. It takes a little patience and it takes a lot of faith but it's worth the wait. Wala akong gano'ng faith at mas lalong wala akong inaantay na darating. Pero ngayon napatunayan ko ang kasabihan na 'yon. Walang katapusang pagpupuri at pasasalamat at galak ang aking puso. Habambuhay ko itong tatanawing isang napakalaking biyaya galing sa Dios.

"Take the risk or you might lose the chance to have that man/girl on your life, may kasabihan tayo na nasa huli ang pag-sisisi. Go grab for it, dahil ang Diyos ay sinakripisyo ang anak niya upang mai-ligtas tayo sa kasalanan. Walang masama kung susubukan," "But always remember, God is within you, your heart, your soul. Hindi man natin siya nakikita, alam natin na sa puso't isip natin na nasa tabi lang natin ang Diyos. Masaktan man tayo...Diyos ay nandiyan upang isalba ka," Isa laman iyan sa tumatak sa aking puso. Labis akong natuwa dahil tumagos ito sa aking puso.

She needed miracle and she's desperate of it. She starts to fold her hands at nilagay ito sa kanyang dibdib. Then closed her eyes. As she say her prayer nakita niya ang kanyang Nanay Mara that always reminds her... "Anak palagi mong tatandaan na kapag nasa sitwasyon kang akala mo nag-iisa ka ay palagi mong iisipin na hindi ka nag-iisa. Kasama mo ang Diyos palagi, hindi ka lang aware pero nandiyan Siya sa lahat ng oras at handa na makinig sa kahit anong hinaing mo... ang dapat mo lang gawin ang panalangin sa kanya."

Habang naglalakad kami sa gilid ng cliff ng Marlboro Hills, hawak niya ang kamay ko. Tahimik lang kami pero komportable. Gideon was running ahead, tumatawa sa hangin, habang ang araw ay unti-unting lumulubog sa dagat. “Do you think forever exists?” tanong ko. “Maybe not the way people imagine it,” sagot niya. “But I think it exists in moments like this. When I look at you and realize I’d do it all again—every chaos, every mistake—just to end up here.”

Kinuha na niya ang cash na pambayad ng kanyang monthly rent at inilagay na ito sa loob ng bag niya. “God will always provide.” nabulong niya kahit na maging siya ay hindi na sigurado doon nang dahil sa sitwasyon niya.