Romans & histoires Growing Up Too Fast Quotes

"You need marry my mommy first before you plant a baby on my mommy's tummy." Damn... Sigurado ako na sobrang pula na ng mukha ko sa pinagsasabi nila. Ang mature nila! Parang may mga kasama akong matatanda ngayon! "Soon, young boy. Nasa court stage pa ako ngayon kaya wag kayong magmamadali dahil ayokong pini-pressure ang Mom niyo sa mga ganitong bagay." Ngumiti naman ito sa akin at dahan-dahan na lang akong napangiti.

Dapat yung palaban, yung parang kagaya ko. ‘I wish I have a strong bones and body to play with them, and never stumble again in the playground. But I am faster runner than them.’ With a childish smiley face. Talagang mabilis siya makakatakbo, dahil ang gaan-gaan ng katawan niya.

"But I try not to make a mess and I fix my own toys. Teacher said that's what big boys do.” Oh dear. He's really at this age. Madalas, natatawa ako. Minsan, nalulungkot din because he is right. He's growing up so fast. Parang kailan lang ay karga-karga ko pa siya. We continued to eat but Ellie kept glancing at her phone. Akala ko ay bibitawan niya iyon pero parang nakalimutan niya na ng tuluyan na nasa hapag-kainan kami.

Naniniwala siyang unti-unti nang umepekto ang gamutan nito. Ngunit nang tikman ni Tito Fran ang tsaa, sinabi nitong minadali ang pagtitimpla kaya hindi pa lubusang lumabas ang lasa ng dahon. Nang muling sumimsim si Mr. Marquez, sumang-ayon din ito. “So don’t rush things,” kalmadong sabi ni Tito Fran. “Some things need time before they become what they're meant to be.” Napabuntong-hininga si Mr. Marquez. “Ang mga kabataan kasi ngayon… gusto laging mabilis ang resulta. Bihira na ang marunong maghintay.”

Napuno ng saya ang puso ko. Pero may kaunting lungkot din. Masyado siyang mabilis lumaki. Ipinatong ni Sebastian ang kamay niya sa ibabang bahagi ng likod ko. "You okay?" "Yeah. Just thinking." "About what?" "About how fast time goes. About how he's in Grade 1 now. About how soon he'll be in high school. Then college. Then married." "Let's not get ahead of ourselves." "I can't help it."

Yung pakiramdam na kahit anong ma-achieve mo, parang may susunod agad na kailangang habulin. “Can I tell you something?” sabi niya. Tumango ang empleyado. “You don’t always have to become more.” Napakunot-noo ito. “What do you mean?” Huminga siya nang mahina. “Minsan kasi, akala natin growth means constant improvement. More titles. More success. More everything.” Tahimik ang empleyado. “But sometimes,” dagdag niya, “growth is finally liking the person you already are.”

Doon niya lan din naiwala ang paningin sa akin nang nagsimula kaming kumain. “You don’t have to make it fast, Mel,” sa kalagitnaan ng pagkain ay nagsalita si Zoren. Marahil ay napansin ang bilis ko at sunod-sunod kong pagsubo. “Uh... Sorry... Gutom lang talaga,” sabi ko at hindi na nahiya sa kanya. Basta sa pagkain aba'y hindi ako mahihiya! He nodded. “I understand. Kaya nga marami ang in-order ko. Just make it slow. Baka mabilaukan ka.”

mahina niyang saad saka ako niyakap pabalik. Huminga ako nang malalim. “If you want to go out, call your dad. Ask him first. Baka busy siya.” “Okay, mom!” masigla niyang sagot sabay kindat sa akin. Dahilan para mapatawa ako. “You’re growing up too fast nak, please don’t grow up so quickly,” mahina kong saad. Yumakap siya ulit. “Even if I grow up, I’ll always be your baby.”

Masyado siguro akong okupado sa mga nangyayari sa buhay ko at nakakalimutan ko nang nineteen na ako sa susunod na linggo. Noong bata pa ako, hinihiling kong bumilis ang mga taon at gustong gusto kong lumaki na. I believed that life will be easier once you grow up. You won't be scolded because of eating too much sweets. You won't be scolded for playing all day, forgetting about your homeworks. Or you won't be upset for being overly protected like a fragile glass. But as I look back, if I could bring back time, I'd rather choose not to grow up. I'd rather be a sulking kid whose scolded for playing all day than be a lady whose emotions are damned. I'd rather stay young forever...

"Nakatira kami sa squatter's area so batang lansangan din ako. Laro dito, laro doon, tapos uuwi ng bahay na marumi, galit na galit si nanay." Napangiti ako nang maalala ang buhay ko noong bata pa. Kung maaari lang maging bata habang buhay. Isn't it ironic that as a child we want to grow up fast, but once we grow up we wish to be a child again? "You have a great childhood then," aniya bago tawagin ang nagtitinda ng balot. Binasag ko iyon sa may tuktok at hinigop ang sabaw.