Romans & histoires Growing Up Too Fast Quotes

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Alam kong hindi niya papabayaang alipustahin ang anak ko roon sa Maynila. Napaigtad ako nang may humawak sa 'king pisngi. I looked at the owner of the hand and found my son looking at me; wiping my cheeks. Saka ko lang napansing may isang butil pala ng luha ang pumatak sa 'king pisngi. "Why are you crying, mom? Are you sad?" I sniffed and shook my head. Ngumiti ako rito. "No, baby. Mommy is not sad. It's just that, you're growing too fast. I'm afraid you won't need me someday."

Dagdag niya. Tumawa lang ang Second Elder, "Master, sa opinyon ko, masyado ka lang nag-iisip; masyado kang naniniwala sa talento ng batang yun! Kayang lumakas ng batang yun nang sobrang bilis dahil nakakuha siya ng kung anong magic pill o baka naman isang milagrosong banal na tubig o prutas na nakita niya sa kung saan sa loob ng gubat! At saka matagal silang nanatili sa martial cultivation nila kaya nang bigla silang nakarating sa lugar na'to, natural lang na bibilis ang paglakas nila!"

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

Hindi marunong mag grow up bukod sa edad nila na tumataas lang kada taon. Hinawakan ko ng mahigpit ang mic at itinapat sa bibi ko. "Mawalang galang na po pero hindi po ba isip bata ang tawag sa inyo? Hindi kayo marunong mag iisip ng tama sa edad niyong 'yan daig pa kayo ng bata, kaya anong tawag sa inyo?" sabi ko ng mariin na.

"Maybe he's busy." "Uhmn... Okay." Tumigil na ito sa pagtatanong at nagpakarga sa kanya. "You're growing so fast, anak. You're heavy!" Pinaghahalikan niya ito habang paakyat sila sa silid ng bata. "Because I eat a lot!" Eli giggled.

All kids grow, and elders do so. Hindi natin napapansin ang paglipas ng panahon. May mga panahon na sobrang bilis ng mga pangyayari sa puntong parang wala kang kamalay-malay. Basta pag-gising mo na lang ay iba na ang nakapaligid sa'yo. Iba na ang mga kinakain mo kumpara sa mga nakaugalian mo. Iba na ang taong nakakasalamuha mo.

biglang sabi niya, “gusto ko pala ng mabagal minsan.” Napalingon ako sa kanya. “Mabagal saan?” “Mabagal lang...lahat. Ang buhay. Ang mga araw. Kasi gusto kong namnamin. Lalo na ‘tong time natin. Before dumating si baby, before maging sobrang busy ulit. Gusto kong tumigil sandali sa lahat.” Napangiti ako. “You’re really changing, Atticus. Not just because of me, but because you’re choosing to grow.”

Hindi ako tumaya, bagkos pinaikot ko lang ulit ang upan at inihinto ito nang matapat sa kanya. "Papa, I'm a grown-up, and I don't feel anything different. I don't get hungry in the mornings, and I don't like to eat early. I only crave food every now and then, but it's all nice and healthy. I want to be healthy. Don't worry. I can look after myself." "Then, that's good."

"But I can't fight just how he does." "Yeah, because we are here to do that for you... You don't have to grow fast nor force to understand things, son. Just enjoy your childhood, play; laugh, and have fun. Huwag mo munang isipin ang mga bagay sa paligid mo, masyado ka pang bata." "But you used to call me 'big boy', daddy." "Yet, you are still our baby. My only baby."