Gumawa Ng Sariling Mitolohiya Novels & Stories

Namumula ang mukha, nanginginig ang kamay, tila nilalamon ng sariling pagkapahiya. Ang mga salita ni Richard ay pumipitik sa kanyang isip gaya ng latigong di mo matakasan: "Aralin mo muna." "Gumawa ka ng sarili." May katuturan ang lahat. Hindi siya umabot sa taas dahil sa sariling galing. Kundi sa kakayahan niyang manggaya, magnakaw ng idea, at umasa sa ibang utak. Sa madaling salita…

Iniwasan niya ang pakiramdam na ito at sinabi, “...Naiintindihan ko ang ilan sa mga ito... Pero medyo kakaiba ang kwento nito... Parang sinasabi ng unang mural na may... kakaibang nangyari... Base sa nakita ko, parang may mga kakaibang mga bangkay na nahulog mula sa langit!" “Ang mga bangkay ay nakasuot din ng kakaibang damit at bawat isa sa kanila ay may kakaibang anyo. Ang mga bangkay parang nakaranas ng nakakatakot na kamatayan bago sila bumagsak mula sa langit... mukhang nagdulot ito ng matinding kaguluhan noon dahil ang mga lokal ay superstitious. Naniniwala sila na ang mga bangkay ay mga sundalo na mula sa langit, kaya binalak nilang itayo ang mga ito ng isang libingan makapag-alay sa

BS Biology sana ang kukuhanin ko ngunit hindi ako pinalad na makapasok doon kaya sinubukan ko na lang ito. Mag-isa na lang akong nabubuhay sa mundong ito. Namatay na ang aking mga magulang dahil sa pagiging mapangutiya ng mga taong may kalahating anyo ng hayop. Pinatay nila ang mga magulang ko at ang buong tribo na kinabibilangan ko noong nalaman nila ang lihim na pinagtataguan namin. Matagal na palang may alitan ang mga tribo namin kaya nais nila kaming lupigin upang masolo nila ang yaman ng mundo. Mga makasarili sila. ---

“Oh God!” Sampung estudyante ang talagang umakyat sa lumang gusali ng museum sila ay nakapatong sa isang istatwa na anumang oras ay maaring bumigay!” Maraming estatwang semento ng mga nilalang sa mitolohiya sa bukas na plataporma sa ikaapat na palapag ng lumang museum. Ngunit ang estatwa lamang ng isang Goddes ang idinisenyo sa isang maliit na plataporma na mahigit sampung metro ang layo mula sa pangunahing plataporma, na para bang ito ang namumuno sa grupo ng mga nilalang sa ibaba.

Madalas ang istorya ng kanilang pinagmulan ay isang running away bride/groom, nakipag one night stand sa isang bilyonaryo o di naman ay anak sa pagkadisgrasyada ng ina. Sari-saring kuwento ang pumapasok sa isipan niya at gustong gumawa ng lugar sa utak niya. Hindi niya maubos maisip na imposible naman yata ang mga iniisip niya. Iyong mga kuwento ng mga kilala niyang tao ay posible iyon, pero ang kuwento niya ay isang kathang-isip na kahit sa panaginip niya ay imposibleng mangyari.

Umabat ako sa kanyang pagkukuwento. "Kaya ba pinaslang mo ako noon sa Roma para maging alay dahil nasa ikadalawamput isang taon na ako? Nagawa niyo pan. paslangin at idamay ang mga magulang ko. Subalit, hindi kayo nagtagumpay noon. Hindi niyo nabuo ang ritwal noon dahil nakaligtas ako. Naging bampira ako kaya ngayon, ginawa mo akong tao ulit upang iaalay muli para sa sariling kapanakan ng mga sakim na ninanais niyo," ang aking pahayag na may pagtutugpi sa mga bagay-bagay na aking nalaman sa kanya.

maikli Kong ring sagot rito. Nakaramdam tuloy ako ng hiya para sa aking sarili.Dahil pinangunahan ko aking sarili na paniwalain na nobya ni kapitan Ang pinsan nito.

Maybe we need some rest today. Nagsimula na akong mag-ayos ng sarili, naghilamos at toothbrush na ako atsaka sinimulan ang gawaing bahay. Ganito ang ginagawa ni mama kada umaga noong kaya pa ng katawan niya, sobrang hirap pero tuwing naiisip ko na si mama ay ginagawa ito para sa amin, alam kong kaya ko ding gawin to para sa kanila.

Napanganga ako sa sobrang pagkamangha at nabitawan ang hawak na tabo. “A-Anong lugar ba ‘to?” nauutal kong tanong sa sarili. Mula sa kinaroroonan ko ay kitang-kita ko ang kapatagan kung saan napupunan ng isang sibilisasyon. Maraming bahay na gawa sa bato at kahoy ang natatanaw ko, tila mga langgam naman ang mga tao sa sobrang dami. Rinig ko rin mula rito ang ingay ng karwahe, musika, mga nagkuwkwentuhan at nagsisigawan.

Lumapit ako sa kaniya at hinalikan ang kaniyang noo. Lumalim ang ngiting sumilay sa labi ni Abuelo "Yan ang gusto kong marinig. Pero huwag kayong matakot gumawa ng sariling landas, ha? Huwag niyong isipin na kailangan niyo lang sundan ang yapak namin. Minsan, ang pinakamagandang alaala ay ’yung mga pagkakataong lumihis kayo ng daan para sa sariling mga pangarap." Natigilan si Madie, napapaisip sa sinabi ni Abuelo. Sa kabila ng mga gabay at kwento ng kanilang mga ninuno, alam niyang nasa kamay namin ang paggawa ng sariling kwento.