Gumawa Ng Sariling Mitolohiya Novels & Stories

Sloane "Wala akong lobo," sabi ko, na para bang ito ay isang malapit na kuwento. Lahat ng nakakakilala sa akin ay alam kung ano ako kapag walang lobo. Hindi ako ipinanganak na mayroon nito, at hindi pa ako handang makinig sa anumang sasabihin nila. Totoong buhay ito, hindi isang mundo ng pantasya. Wala akong lobo, kaya imposibleng maging kapareha nila ako.

Isang buwan na ang nakakaraan ng isang baliw na taong grasa ang nagsadya sa tribo ng mga Kumal, dati nila itong katribo na naging suwail at inampon ng nagbabait baitang mga humbang. Wala siyang tiwala dito kaya sa bundok niya ito tinapon. Ayon sa lobong ito narinig daw niya na pinaguusapan ni Matt at ng kanilang pinuno ang asawa ni Matt na Lahi ng Sinwa.

Umiiling na sabi nito pagkatapos ay muling ipinagpatuloy ang pagkain. Ano pa nga bang aasahan mo sa hayok sa kapangyarihan? Siguro ay sa takot nitong maibulgar ang katotohanan kung saan nanggaling ang mga ari- arian nila at kung paano sila yumaman. Ang taas pa naman ng mga tingin ng mga tao rito dahil di umano ay dahil sa pagsisikap daw nito ay yumaman at nagkaroon daw ang mga ito ng ari- ariang mga ganuon.

Madalas sa kaniya ko idinadaing ang mga problema ko at sa kaniya ko din ihinihingi iyon ng mga payo. Fast Forward.... Madalas akong nanaginip ng mga mga ancient deity/gods tulad nina Brahma, Vishnu at Shiva sa Hindu mythology. Hindi ko alam pero lagi silang pumapasok sa panaginip ko. After a dream, I just woke up and realized that my palm and fingers are rushed to paint about those gods. Imagine, for the first time ay naging interesado ako mga Mitolohiya. Honestly, mahilig talaga ako magpinta. It's been my hobby until then it became my self-lifting career.

Huhubels. KINAUMAGAHAN maaga akong nagising dahil na rin sa sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Bumangon ako't napakamot sa batok. Oo nga pala, ito pa rin ang sout ko mula kagabi. Aba, nakakatakot pa naman sa banyo baka susulpot na nga ang manyika na kinatatakutan ko. Napag-isipan ko ng bumaba ng kama at pumasok sa banyo para maghilamos at pagsipilyo. Nang makontento ay tinitigan ko muna ang sarili ko sa salamin.

sabi ko Tumawa siya ng konti, isang mahihinang tawa na parang may kahulugan. "Hindi naman sa ganun," sagot niya, at tumingin sa paligid, para bang nagsisimula nang mag-isip ng mas malalim. "Marami lang akong natutunan sa mga tao. Nakikita ko yung mga nangyayari sa paligid ko, at natututo ako sa mga kwento nila. Siguro kaya ko masabi 'to dahil may mga pagkakataon din na naranasan ko yung magkalituhan sa loob."

Yung mga picture namin na sout ang iba't-ibang mga kasuotan ng ibang bansa balak din niya bang gawin na katulad nito? Tumango siya sa tanong ko. "Yeah I am planning to make our own museum in our house," proud niya pang sabi. Hindi naman masamang ideya iyon dahil makikita rin doon ang pagtanda ng bawat isa sa amin at iyong mga memories. "Parang tradisyon na rin kase ito sa pamilya namin, doon sa bahay ng lolo at lola ko ay mag ganito rin sila."

--- --- Ngumiti siya. --- --- "I hope not." --- --- Nagulat ako. --- --- "Why?" --- --- "Dahil gusto kong magkaroon siya ng sariling kwento." --- --- Napangiti ako. --- --- At doon ko naintindihan. --- --- Ang pinakamagandang legacy na maibibigay namin... --- Ay hindi ang pangalan namin. --- Hindi ang kaalaman namin. --- Hindi ang mga bagay na iniwan ng nakaraan.

Tumango s'ya at inihanda ang sarili. Matagal na n'yang pinagplanuhan ito. Hindi s'ya magpapahalata sa asawang ito ang unang karanasan n'ya, hindi n'ya ipapahalata sa asawang birhen pa s'ya at walang nangyari sa kanila ng gabing inakusahan n'ya itong may nangyari sa kanila.

Ito ay nagreresulta ng pagiging mababang uri din nila na mga bampira. Bago kami nagkaroon ng sariling mundo ay nakikihalubilo ang aming mga ninuno sa mga tao kaya naman madami ang nabibiktima ng mga masasamang bampira at hindi naman lahat sa amin ay masasama. Hanggang sa hindi ko malaman na kwento ay nagkaroon kami ng sariling mundo na walang ni isa mang tao ang nakakapasok pwera na lamang sa kanya.