Gumawa Ng Sariling Mitolohiya Novels & Stories

Gamit ang sarili nitong mga kamay. Nakakatawa. Matagal nang tapos ang kwento nila, pero patuloy pa rin siyang kumakapit, niloloko ang sarili nang paulit-ulit. Damit lang naman ito. Pero bakit—bakit ganito kasakit? –

Sagot niya sa akin at uminom siya ngayong ng tubig. "Mitolohiya?" Tanong ko sa kanya. Gusto kong malaman kung ano ang mitolohiya na kanyang sinasabi. Tumango si Erigor. "Ang bawat kaharian ay may kanya-kanyang mitolohiya. Kagaya sa kaharian ng Valeria. Ang mitolohiya doon ay may isang natatanging babae na nakatakda sa hari—na siyang nakatakdang maging kabiyak at magsisilang ng tagapagmana ng trono. Dito naman sa Waldorf, ang mitolohiya ay tungkol sa isang mahiwagang bagay na kayang ibigay ang ano man iyong kahilingan. Sinabi nila na totoo iyon, kaya sumama ako sa paglalakbay para hanapin ang bagay na iyon." Kuwento niya sa akin at napapakunot noo naman ako.

“Ito ay mitolohiya noong unang panahon. Noong magkadikit pa ang langit at lupa ay mayroon lamang kaguluhan. Ang sinaunang diyos na si Pangu at pinaghiwalay ang langit at daigdig sa isang hiwa lang gamit ang kaniyang higanteng palakol!” Huminga ito ng malalim bago magpatuloy. “Matapos ang paghiwalay nito sa langit at lupa ay iniwan niya ang higanteng palakol sa ating mundo, pero walang makahanap nito kahit saan. Hindi ko inakalang magpapakita ito ngayong araw, sa Incredible Sky Mountain.” Wow! Nagulat ang lahat nang marinig ang kwento.

parang tangang pagkausap n'ya sa sarili habang inabot ang mga lumang gamit at tinupi. "Bibili na lang tayo self kapag nakapag sahod ka na , o di kaya ay manungkit na lang tayo ng mga panty sa kapitbahay na nakasampay sa mga sampayan nila mamaya," malokong sabi n'ya sa sarili.

Hindi ko lubusang maisip na posibleng may katuturan ang huling salik. It must be nothing but folklore cultivated in the province, right? It's part of their traditions and cultures just like their unique habit or ritual of celebrating every appearance of Full Moon. Iyon ang tinatak ko sa isip. "Sorry about that," aniya pagkabalik ilang sandali.

Nakakatawa, halos katawa-tawa ang sarili niyang paniniwala. Paano niya naisip na seryoso ito sa kanya? Paano niya nagawang isipin na gusto talaga nitong makilala ang kanyang mga magulang? Sa huli… isa lang pala iyong ilusyon. Isang pag-asang siya mismo ang lumikha. Bahagyang nanginig ang kanyang mga labi.

gigil kong sabi, pero pimilit ko paring ngumiti. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sarili ko. Galit, poot, takot, at kakaibang kiliti. Lahat ay naghalo sa loob ko. Ngunit alam kong kailangan kong magpakatatag.

Mapanatag. Hindi niya maiwasang titigan ito. Mula sa paraan ng pagkakatuwid ng likod nito, sa paggalaw ng bisig habang hinahalo ang ulam, hanggang sa banayad na pagyuko nito para patayin ang kalan… parang may kung anong hindi niya maipaliwanag na humahatak sa kanya para manatiling nakatingin. Para itong si Adonis—ang diyos ng kagandahan sa mitolohiya. At kung may sinumang babae ang makakakita rito ngayon, tiyak mahuhumaling.

Napabuntung-hininga naman si Arius na tila inihahanda ang kanyang sarili sa isang mahabang paliwanagan. "Ang Danag ay kilala bilang bampira sa Pilipinas. Ayon sa alamat ay dati silang diyos. Tinutulungan nila ang mga tao na magapalago ng taro. Tapos isang araw, nasugatan yung isang babae then yung isang danag nagpresinta na s******n ang dugo ng babae para malinis ang sugat nito. Tapos nasarapan sa dugo yung Danag dahil sa kakaibang tamis nito. Nasipsip ng Danag ang lahat ng dugo ng babae hanggang sa mamatay. Kaya simuma noon, lagi na silang nambibiktima ng mga tao. Kaya hanggang ngayon, walang nakakaalam kung paano papatayin ang Danag," ang paliwanag ni Arius.

Ngumiti ako Isa ito sa naging dahilan para mawala sa isip ko ang nangyare noong nakaraan. Nilibang ko ang sarili ko sa kong ano ano para makalimut. Ang hirap nong una lalo nat sariwa pa sa puso ko mo habang patagal ng patagal natutunan muna din.