Gumawa Ng Sariling Mitolohiya Novels & Stories

Ngumiti siya ngunit hindi nakatakas sa aking paningin ang luhang pumatak. Ngumiti ako sa kabila ng bigat sa dibdib ko habang nakatanaw sakaniya. Marami siyang kinuwento tungkol sakanila ni Mama. Hanggang sa pagtulog ay laman ng isip ko ang lahat ng nangyari hanggang sa sumunod na araw.

awat piraso ng ebidensya na kanilang natagpuan. Ang kanilang natuklasan ay hindi ang dakilang kwento ng tagumpay na inaasahan ng marami — kundi isang malungkot na kwento ng labis na pagtitiwala sa sariling kakayahan. Natuklasan nila na ang sinaunang sibilisasyon ay unti-unting nawala dahil sa mismong mga pamamaraan na kanilang ipinagmamalaki. Ginamit nila ang kanilang kaalaman upang baguhin ang daloy ng mga ilog, baguhin ang uri ng lupa, at pilitin ang kalikasan na ibigay ang lahat ng kanilang hinihingi — hanggang sa maubos ang yaman ng lupa, magbago ang takbo ng panahon, at mawala ang balanseng nagbibigay buhay sa kanila. Akala nila ay tinalo na nila ang mga batas ng kalikasan, ngunit sa hu

"Peke siguro ito! Bakit hindi ko man lang nakita ang painting na ito na kumakalat sa internet?" "Mukhang hindi nga ito totoo," dagdag ng isang babae habang nakataas ang kilay. "Masyadong out of place ang maliit na batang babae na nakapula." Nagsimulang magbulung-bulungan ang mga tao sa paligid. "Sa itaas ng mga ulap ay mitolohiya, sa gitna ay totoong tanawin, pero sa ibaba ay parang isang fairy tale. Hindi ba't pinagtagpi-tagping peke lang ito?"

Tataas siya sa itaas nito, gagaling siya, makakahanap siya ng kanyang sariling landas, ang kanyang sariling kaligayahan, ang kanyang sariling kalayaan. Naglakad siya patungo sa bintana, ang mga ilaw ng lungsod ay kumikinang sa harap niya, isang kumikinang na paalala ng lawak ng mundo, ang walang katapusang mga posibilidad na nasa unahan. Yayakapin niya ang mga posibilidad na iyon, lilikha siya ng kanyang sariling kapalaran, isusulat niya ang kanyang sariling kwento, isang kwento na hindi tinukoy ng mga aksyon ng iba, isang kwento na pinatatakbo ng kanyang sariling lakas, ang kanyang sariling pagiging matatag, ang kanyang sariling hindi nagbabagong espiritu.

Nakakatawang isipin na sa dami ng iniisip ko, pati ang maliit na gagamba ay nagagawa ko pang pansinin. Bigla ay nalungkot ako at parang gusto kong maging isang gagamba sa mga oras na iyon. Mabuti pa ang gagamba ay maaaring gumawa ng sarili niyang tahanan at matutuluyan. Alam niya kung saan siya parating lulugar at parati siyang may tatakbuhan kahit saan siya magpunta dahil kaya niyang gumawa ng sarili niyang tahanan. Na kahit nag-iisa man siya sa isang madilim na sulok, may sarili pa rin siyang tahanan at pupuntahan sa mga oras na siya ay nangangailangan.

We built our own little world, and it was enough. Gumigising kami nang maaga, kasabay ng pagsikat ng araw. Siya ay pumupunta sa sakahan kung saan siya nagtatrabaho, habang ako naman ay inaasikaso ang aming maliit na bahay at ang bakuran na ginawa naming hardin. Nagtanim ako ng mga gulay. mga simpleng bagay na kaya naming kainin araw-araw. Sa umpisa, nahirapan ako. Sanay ako na may mga taong gumagawa ng lahat para sa akin. Pero ngayon, every meal I prepare feels special because I made it for him. Every vegetable I grew feels like a little victory.

Gumigising ako na pawis na pawis, tila may dugo pa rin sa aking mga kamay kahit matagal na itong natuyo. Sinasabi ko sa sarili kong nararapat ko iyon. Ang mga walang tulog na gabi. Ang paulit-ulit na paggunita. Sapagkat ang mga kaluluwang iyon ay bahagi na ng aking kwento. At hindi ko sila kayang burahin.

Muli akong bumuntong hininga at lumapit sa aking aparador para kumuha ng damit. Ang bagay na ito ay ikinuwento ko na rin sa aking mga magulang at pareho lang din ang sagot nila sa akin tuwing kinukuwento ko sa kanila ang tungkol dito lalo na kay Mama. “Bakit? Ano ba sa palagay mo kung bakit mo napapanaginipan ‘yan? Baka nga sa sobrang ganda mo, Sia, pati ang demonyo ay nainlab sa ‘yo,” ngumisi si Mama ngunit nawala iyon bigla nang siguro ay nakita ang takot sa aking mukha, “Biro lang, pero tingin ko isang pangyayari ‘yan na mangyayari pa lamang sa kasalukuyan. Common ‘yan, Sia, at nangyayari ‘yan sa lahat.”

Awang ang bibig na anuman oras ay tuluyang tutuluan ng laway ang bibig. Ganoon na ganoon talaga ang pakiramdam niya sa tuwing ginagawa niya iyon. Hindi niya alam kung normal lang ba sa isang katulad niyang babae ang gumagawa ng mga milagrong ganoon. Pero sa huli’y ipinagkikibit na lamang niya ng balikat ang nasa isip. Para sa kaniya ay self love iyon. Matapos siyang mahimasmasan ay dali-dali siyang yumakap sa asawa at hinalikan ito sa may sentido.

Mas natutuwa ako na Makita silang umiiyak, nasasaktan at nag aaway-away sa problema nila na sila mismo ang gumawa. Yun ngayon ang kasiyahan ko, nababaliw na nga ata talaga ako para mangyari ‘yon pero bakit hindi. Kung ang mismong gumawa sa’yo no’n ay mga taong minsan nang sumira sa pangarap at buhay mo. “Kain tayo sa jabe,” aya niya bago na unang mag lakad.