Hard Work Pays Off Quotes Novels & Stories

That was he was trying to say. She smiled at him, hiding her somewhat panicked thoughts. "Well, thank you for going easy on me today" His face relaxed. He chuckled. "Let's do it in moderation." Pero agad din itong umiling. "No, let's push you to your limits before we stop and then continue again. It's going to be rough and hard from here but if you want to be strong again, you have to work hard for it. No pain no gain." Napangiti siya sa sinabi nito. "No pain no gain," she repeated while nodding her head.

" Yon na nga ma'am baka mag mukha kayong zombie sa puyat atsaka po..magaling ka na naman " Doon ako napa seryoso. Kailangan kong ipa mukha sa kanila na kahit maliit lang ang company namin we can still fight and be proud dahil napansin parin kami ng mga tao. May nata-trabaho parin kami. " Yes Hannah, better to sacrifice for us to be successful kaysa ini-easy-easy natin baka doon pa magka komplekado. And don't worry malakas fighting spirit ko "

mariin niyang sinabi sa akin. Natahimik ulit ako. "Yes, I am ambitious. I was. I want to climb to the top to prove to myself that it's never about the money, or the name. It's about the hard work. I want to make my own name." Matalim ko siyang tinitigan. "l want to prove to myself that hardwork makes people successful, despite the lack of opportunities." "You married me to get a benefits, kahit na pabagsak na ang kompanya namin! Dahil para mas tumaas ang sales mo!"

"Hindi ko ito magagawa nang mag-isa. Maraming salamat sa lahat ng nagtiwala sa akin, sa mga pumili ng tamang daan at nakakita ng kabutihan sa bawat hakbang ko." Ang simpleng mga salita ni Antonette ay nagbigay ng lakas at pag-asa sa lahat ng naroroon. Natutunan nilang lahat na hindi hadlang ang mga pagsubok at mga pagsasabwatan ng iba upang makamit ang tagumpay. Ang pagiging totoo sa sarili at ang hindi pagsuko sa maling mga paraan ay magdadala ng mas magandang bukas, hindi lamang para kay Antonette kundi para sa buong kumpanya.

dugtong ko habang nakasandal sa lababo at nakapulupot ang mga braso sa dibdib ko, “kailangan ko pang magtrabaho nang magtrabaho para lang may magastos at tulungan siya. Eh kung sa matanda ako? Bubukaka lang ako, pera agad.” Bahagya siyang natigilan. “At least,” patuloy ko habang nakatitig nang diretso sa mga mata niya, “kapag nasa matanda ka, secured na ang buhay mo. Hindi mo na kailangang mamroblema kung saan kukuha ng pambayad sa bills, pambili ng luho, o pang-travel. Isang pitik lang ng daliri, ibibigay lahat ng gusto mo.”

Dahan-dahan itong tumango. (End of flashback) _ [Pero ikaw naman ang gumastos ng pagkain, para mo akong palamunin non.] "Ano ka ba! Kasalanan ko din naman kung bakit nawalan ka ng trabaho saka pwede bang wag na nating bilangin kung ilan o magkano ba ang naitulong natin sa isa't-isa. Normal lang sa pamilya ang magtulungan at saka hindi kita hinihingan ng kapalit o di kaya nanghingi ng bayad sa mga naitulong ko sayo, mas lalong hindi kita sisingilin no."

“Kailan ba ako pumalpak?” “H’wag kang pakampante! Kailangang malinis at pulido ang trabaho mo. Na ni isang tao ay walang makakakilala at makakakita sa gagawin mo. Kapag ganoon ang mangyayari ay hindi kita babayaran! Nagkakaintindihan ba tayo?” “Malinaw na malinaw, miss. Kaya dapat malinaw rin na dagdagan mo ang perang ibabayad mo... dahil kapag hindi… sorry ka na lang.”

Hindi din naman nagtagal ay pumayag na s'yang pumasok pa dina ko sa cafe pero sa tuwing lalabas kami ay s'ya ang sasagot nang lahat. "Hindi ba't parang hindi naman tama 'yon? May kinikita namang akong pera at may ipon" "Kahit na, malaki ang puwede 'kong maging sahod sa trabaho na 'yun, ipunin mo na lang ang pera mo at ako na ang gagastos sa magiging lakad natin" "Iyan din ang sinabi 'ko sayo! Mas mainam talagang ako na ang magbayad ng akin"

I cried, but he offer a lot of money. Natempt ako na mag-pabayad na para mas mapadali ang buhay ko, but I just remembered that Papa is agaisnt that idea. Tiniis ko, sumayaw ako sa bawat gabi at sinasamantala na kumita. How ironic that sa trabaho ay nag-titiis ako, tapos pag-uwi ko sa bahay ay nag-titiis padin ako. That time, I questioned god if I really deserve this kind of situation.

Ang mahalaga, nasa bahay si Lucille—ligtas. Sa daan pauwi, dumaan pa siya para bumili ng mga pagkain sa gabi para sa mga trabahador sa opisina. Alam niyang sila ang nagpapagod para humabol sa deadlines, at kahit paano, gusto niyang ipakita ang pasasalamat. Sabi nga nila, “If you want a horse to run well, you have to feed it good grass.” Kaya kahit kapos na si Aaron sa pera, ginagastos pa rin niya ang kailangang gastusin.