Haste Makes Waste Novels & Stories

shasha bagkus handsome cousin daw ang sinabi nito kay shasha ang lakas talaga ng hangin nito binubuhat ang sariling bangko, well ako din naman bago ako napapad dito sa hacienda pero unti-unti na nag bago ang pananaw ko ngayon mas malala pa nga ako kasi subrang yabang ko at matapubre pa ako ang liit ng tingin ko sa mga taong naninilbihan sa amin maging ang mga nakikita kong mahirap ang pamumuhay, kung baga napaka rude at arrogante kong tao kaya biglang nanliit ako sa sarili ko nung unti-unti kong narealise ang buhay mahirap at manilbihan ng minsan sinisigawan ako ni lolo dahil mali-mali ang trabaho ko, alam kong kunwaring galit-galitan lang si lolo sa akin pero masakit pala ang masigaw-sigaw

May pagmamadali ang bawat kilos ng aming mga kamay na hinubad ang lahat ng saplot ng aming mga katawan. Walang pakialam kahit na kapwa estranghero sa isa’t-isa, ang mahalaga ng mga oras na ito ay matugunan ang tawag ng laman. “Ipagkakatiwala ko na sayo ang lahat, siguraduhin mo na malinis ang trabaho ng mga tao mo. Ayoko na masira ang lahat ng plano ko ng dahil sa kapalpakan ninyo.” Seryoso kong wika habang nakatingin sa kisame.

“Maaari lamang itong maubos kapag ang isa ay mahina at pagod. Ang pagkonsumo nito kapag ang isa ay puno ng enerhiya ay magiging backfire at magreresulta sa kabaligtaran na epekto.” "Ang sigla at potensyal ng Human Race ay pinakialaman at naputol. Pagkatapos maabot ang isang tiyak na antas, hindi na maaaring mapabuti pa ng mga tao. Kaya nga sinabi ko na ang Fuit of Life ay walang silbi sa amin."

mahabang pangaral ko. Uneasy na tinitigan ako nito. "Sorry talaga, hindi na mauulit." Hindi ko na napigilan ang mapangiti dahil sa hitsura nito. "Ayos nga lang. 'Di naman ako galit, e. I'm actually worried na baka maapektuhan ng pagka-delay 'yong maging takbo ng usapan ninyo. Ang tagal ninyo na rin kayang nililigawan 'yon, sayang naman 'yong mga effort ninyo if it will all go to waste lang kung sakali dahil lang sa hindi naging maganda ang impresyon sa inyo at dahil sa nainip,” sabi ko rito nang mahinahon.

Instant noodles, Instant jowa at pagkatapos Instant din yung sakit dahil sa break-up. Come on, guys. Gumising tayo sa realidad.. Wag tayong magpaniwala sa mga bagay-bagay na mabilis ang umpisa tapos aasahan mong walang katapusan na ang dulo. Ang lahat ng bagay na mabilis nangyayari ay mabilis ding nawawala at natatapos. That's the essence of time. Kung hindi ka handang hintayin yung tamang panahon para sayo, masasaktan ka lang. Kung mainipin ka pa sa kabayo, baka buong buhay mo pagdaanan mo ay kalbaryo.

Wala na siyang pakialam kung over speeding na siya dahil mas ramdam niya ang takot sa didbib niya kapag naabutan niyang wala ng buhay si Blaze. Iniisip pa lang niyang kasalanan niya ang lahat ay hindi na siya matatahimik. Now, she realize that Aurora is right. Walang magandang dulot ang paghihiganti sa mga taong nakasakit sayo lalo na kung masyado kang soft hearted, gagawa ka ng ikakasakit nila pero makakaramdam din ng awa sa kanila.

"Hindi ito larong maaari mong ipagsawalang-bahala. Ang paghihiganti ay may katumbas na presyo." Si Sugar, bagamat nakangiti, ay hindi matitinag. "Wala akong pake kung may presyo. Minsan, ang pagkakamit ng hustisya ay nangangailangan ng mga sakripisyo. Kung babalik ako sa pagiging Champagne, magtitiis ako sa lahat ng pagdurusa, basta’t makuha ko ang hustisyang nararapat para sa anak ko." Ang kanyang mga mata ay puno ng galit, ngunit may mas malalim na layunin. "Walang makakapigil sa akin, Vash."

“Ano ka ba, gusto ko ngang maglakad-lakad. Alam mong due ko na ngayong month. Okay daw sa akin na maglakad-lakad para mapadali ang pag-labor ko.” “I know. Pero ‘wag naman ganyan kabilis ang lakad mo. Para kang madadapa.” “Eh, bakit ba kasi ang bilis mong maglakad? Parang malapit nang maghiwa-hiwalay ang ulo mo sa katawan kakatampal mo. May gumugulo na naman ba sa ‘yo?”

Muntik pa yata itong matawa lalo. "Distracting?" "Yes. Illegal levels of distracting." Tuluyan na itong natawa dahilan para mapasimangot ako lalo. Nakakainis kasi habang tumatawa ito, mas lalo itong gumagwapo. Ano bang klaseng injustice ito? Parang every second may panibagong dahilan para mahulog ako rito. At hindi iyon maganda para sa mental health ko. "You're unbelievable," natatawang sambit nito.

“Habulin sila! Mga inutil! Wag niyong hayaang makalayo! Kung makatakas ang mga ’yan, tiyak tayong lahat ang mapaparusahan ni Master Ama!” Nagkandarapa ang mga tauhan sa pagmamadali, halos mabangga pa ang isa’t isa sa makipot na pasilyo habang humahabol palabas. Ramdam ang bigat ng kanilang mga yapak at ang hingal na tila nag-uunahan.