Haste Makes Waste Novels & Stories

Hala ang landi ah "Ang bilis po masyado, nakakatakot" sigaw ko at mas lalo nya naman atang binilisan hanggang sa manlambot akong sumandal ng tumigil kami, ay jusko lord. Bakit ang green minded ko mag isip, anong ang bilis yang naiisip ko, shit. Ako pa ba ito

Napakapit naman ako sa bakal dahil sa bilis n'yang magpatakbo. "Dahan-dahan, baka madisgrasya tayo!" paalala ko dahil sa isang maling galaw ay pwede kaming mamatay. Sa halip na pansinin ako ay mas lalo n'ya pang binilisan ang pagpapatakbo. Napakapit na lamang ako ng husto. Pumasok kami sa isang gubatan, masyadong masukal ang paligid at maputik kaya naman halos tawagin ko na ang lahat ng santo at nagdadasal na sana buhay pa kami pagkatapos nito.

Bulong ni Jade, “Ang basura ay basura. Harvard, kaunti lang ang alam mo tungkol sa industriyang ito. Please wag mong ipahiya ang sarili mo dito, okay?" Walang pakialam si Harvard sa sinabi ng ibang tao, at nagpatuloy siya sa pagpapahayag ng kanyang mga ideya. Ang kanyang mga sumunod na teorya ay napakalinaw, pero walang silbi ito. Kapag nagkamali ka sa simula, walang pakialam kung tama ang sinabi mo sa huli. Walang nagmamalasakit sa kanyang pinag-uusapan dahil inalis na nila ang Harvard sa listahan ng kakumpitensya.

Kailangan kong sabihin na ang Mario Ariano na ito ay mayroon pa ring ilang mga kasanayan, ang kanyang matalas na kamao ay sumisipol sa isang umuungal na hangin, at wala siyang sapat na pundasyon, kaya imposibleng sumuntok nang napakabilis. Ngunit sa mga mata ni Jazel, ang bilis na ito ay wala sa lahat. May magandang kasabihan, sa harap ng ganap na kapangyarihan, anumang lansihin ay magmumukhang maputla at mahina, ano ang paggamit ng mabilis? Nakita kong malumanay na itinaas ni Jazel ang kanyang kanang kamay, hinawakan ang kanyang kamao gamit ang kanyang palad, at nawala ang kanyang kaliwang kamay sa likod niya.

pagpapalusot niya bago tumawa ng alanganin. "Ikalma mo ang isipan mo kapag nagmamaneho ka. Kapag kasi magulo ang isip mo kapag nagmamaneho, maaaring maging sanhi ito ng pagkawala ng focus sa pagmamaneho at mauwi sa disgrasya. Iyan ang tatandaan mo pala, ha?" kalmadong wika ni Maximus. Mabilis na tumango si Isabella. "Opo, ninong. Tatandaan ko po iyan."

Mahirap na. Nangingiting hinarap ko siya, “Ay, alam niyo po ba, Sir na nakakatanda ng maaga ang sobrang stress? Pero hindi ko sinasabing mukha kang matanda, ha? Naku, hindi po talaga. Sa totoo nga lang po ay mukha ka lang na nasa late twenties. Ang sobrang gwapo mo pa po. Matipuno ka rin at mayaman. At, Sir fun fact lang po, bukod sa nakakatanda sa atin ang stress ay nakakamatay din po ito ng maaga. At kapag po namatay ka e ‘di nawalan na ng isang gwapo, mayaman, matipuno at matalino sa mundo? Tsk, tsk, Sir it’s a big no no. Kaya nga dapat everybody happy lang tayo, e.” Kinindatan ko pa siya.

“Why? Is it bad?’ “Hindi. Pero sa tingin ko ang laki.” “What? Of course not.” Nilagay niya ito sa leeg ko at tama nga ako. Masyadong malaki. “Why is it big?!” “Hindi mo tinantya eh.” “I did.” “Sus.” “My effort is wasted.” “Bawasan mo na lang.” “Ang hirap hirap maglagay tapos…” rinig ko pang bulong niya sa sarili niya.

But I wasted it. I wasted his love for me. I wasted everything about us. May gumuhit na sakit sa loob ko. Umabot sa mga mata ko. All of a sudden my sight turned misty. Pasimple akong suminghap para lumuwag ang namimigat kong dibdib.

“Ang mga makinang sinasabi mo ay parang apoy—kapag ginamit nang tama, nagbibigay ito ng init at liwanag. Ngunit kung hahayaan mong lumaki nang walang kontrol, ito ay magiging sunog na uubusin ang lahat ng puno at bahay. Ang ating mga paraan ay hindi mabagal; ang mga ito ay may sukat. Ang tunay na pag-unlad ay hindi nasusukat sa bilis, kundi sa kung gaano ito katagal manatili.” Ngunit hindi agad naniwala si Marco. “Naiintindihan ko po iyon, ngunit ang mundo ay mabilis ang takbo. Kung mananatili tayo sa ating mga lumang kaugalian, maaari tayong maiwan. May mga lugar na nais makipag-ugnayan sa atin, ngunit gusto nila ng mas mabilis na palitan ng paninda. Kung hindi natin ibibigay ang kanilang g

“PUTCHA MAKAKAPATAY KA NG TAO” Rinig ko pang sigaw ng mga taong dinadaanan ko kumaway na lamang ako at napangisi habang ini-oovertake’an ang mga sasakyang nakaharang sa aking daraanan. Masyado silang mabagal sa pagmamaneho, kailan sila makakarsting ss pupuntahan nila? At Paano naman ang mga katulad kong nagmamadali, kaya naman tama lang na magovertake ako sa mga sasakyang mabagal gumalaw. Sa pagmamadali ko ay hindi ko napansin ang isang pusang itim na patawid sa kalsada,sa lakas ng pagbrake ko ay muntikan na akong masubsob sa at mahulog.